Dave Chappelle، "The Unstoppable"

(آن را در نتفلیکس پخش کنید)

دیو چپل نظریه ای در مورد اینکه چه اشتباهی در آمریکا رخ داده است. بیش از یک قرن پیش آغاز شد و شامل مجموعه‌ای از روایت‌های تاریخی تکراری است که همه چیز را از ظهور جک جانسون بوکسور اوایل قرن بیستم تا مرگ نیپسی هاسل، خواننده رپ توصیف می‌کند و با شوخی درباره چارلی بارنت، که او را بزرگترین کمدینی که تا به حال دیده است، به پایان می‌رسد.

که اکنون بخشی از AIDS بوده است. همه به جز ژانر منقرض شده نمایش بیز: استندآپ خیابانی. چاپل گفت که او فقط در خارج از خانه اجرا می کرد، که این درست نیست اما داستان بهتری را ایجاد می کند.

بارنت در میان کارگران در پارک واشنگتن اسکوئر در نیویورک شهرت پیدا کرد و افراد کمدی در مورد او صحبت می‌کنند، همانطور که طرفداران بسکتبال داستان‌هایی درباره اسطوره‌های زمین بازی می‌فروشند که اگر فقط فرصت داشتند می‌توانستند مایکل جردن را شکست دهند. برخی از خنده‌دارترین جوک‌های این ویژه‌ی جدید Chappelle شامل برداشت او از بارنت است.

آنچه از کمدین‌های قدیمی‌تری که بارنت را دیده‌اند می‌شنوید این است که تحویل او برقی بود، اما شوخی‌هایش نبود. و آنچه از نتایج اخیر چاپل احساس می‌کنید این است که او می‌تواند از کاردستی‌های راه‌اندازی و خط‌های پانچ خسته شود. او بیشتر با تاریخ های مخفی، پارادوکس ها، تخلفات، موضع گیری های اخلاقی، خرده های رمزآلود هیجان زده می شود. وقتی او جک جانسون را «معمای آمریکایی که باید حل کنیم» می‌خواند، می‌پرسد که آیا در اینجا پیش‌بینی وجود دارد.

معمای چاپل با لباس او شروع می‌شود. او ظاهری نظامی با پرچم آمریکا روی بازو دارد که کد محافظه کارانه دارد. اما در پشت این پیراهن نام کالین کپرنیک - N.F.L. بازیکنی که در حین سرود ملی زانو گرفت - که قطعا اینطور نیست.

این دقیقا همان جایی است که شاپل دوست دارد باشد: نگه داشتن شما در حدس زدن. نیمه اول ویژگی های ویژه استندآپ سنتی او، قابل پیش بینی و آشفته، پر از نگاه های داغ از بیل ماهر و چارلی کرک است. آیا شما را شگفت زده خواهد کرد که بدانید شاپل جوک های ترنسجندر می کند و می گوید تقریباً کنسل شده است؟ یا اینکه او هیچ تنشی بین گذراندن سال‌ها برای دفاع از آزادی بیان و امضای قرارداد با دولت عربستان سعودی برای اجرای برنامه نمی‌بیند؟

چند نکته خنده‌دار وجود دارد، از جمله نکته‌ای در مورد تغییر جمعیت‌شناسی واشنگتن دی سی، و تصویری که در آن او دعوت از میک جگر را به شهر کوچکش در اوهایو توصیف می‌کند.

همانطور که اتفاق می‌افتد، توطئه پرطنین‌ترین مضمون برنامه ویژه است. در 30 دقیقه نزدیکتر چاپل، او تاریخ جک جانسون را با شان کامبز و حتی جان مک کین در داستان‌هایی مرتبط می‌کند که مم آن مرد را به یاد می‌آورد که به تابلوی اعلانات با ریسمان قرمز اشاره می‌کند که افکار مختلف را به هم متصل می‌کند. در یک لحظه، شاپل از جمعیت می پرسد که آیا حوصله شان سر رفته است؟ اینطور نیست، زیرا Chappelle یک سخنران غیرقابل انکار مغناطیسی است که ایده‌های مربوط به نژادپرستی سیستماتیک، نظارت و فضیلت شک را در میان می‌گذارد.

چپل این بخش را با گفتن اینکه ما همه در یک توطئه زندگی می‌کنیم معرفی می‌کند. او با کسانی که به آنها ایمان دارند ابراز همدردی می کند. و با این حال، پیام داستان‌های او، چیزی که به آن اضافه می‌شود، نکته پایانی حکایت‌های او درباره چارلی بارنت، یکی از قوی‌ترین استدلال‌ها علیه تفکر توطئه‌آمیز است که در کمدی دیده‌ام. این واقعیت که پرونده او علیه توطئه ها درون روایتی از یک توطئه پیچیده شده است، در واقع یک شوخی بسیار خوب است.

کاتلین مادیگان، "The Family Thread"

(آن را در آمازون پرایم ویدئو پخش کنید)