یک سالن سینما که شاهد تاریخ مدرن افغانستان بود - از شور و نشاط جهانی دهه 1960 تا خاموشی و سرکوبی که نه یک بلکه دو تسلط طالبان را به دنبال داشت - ویران شد تا راه را برای یک مرکز خرید باز کند. فیلم، از سال 2021، زمانی که طالبان دوباره به قدرت رسیدند. و با این حال، به عنوان یک نقطه عطف در مرکز شهر، یادآور هنر، فرهنگ و لذت برای بسیاری از افغان‌ها بود.

هفته گذشته یک بولدوزر تخریب ساختمان را آغاز کرد. نعمت الله بارکزی، سخنگوی شهرداری کابل گفت که سرانجام یک مرکز خرید 3.5 میلیون دلاری که برای بیش از 300 مغازه، رستوران، یک هتل و یک مسجد در هشت طبقه طراحی شده است، به جای خود قد علم خواهد کرد.

تخریب تئاتر نشان از اولویت های ایدئولوژیکی و اقتصادی دولت غربی است که از طریق تحریم های جدید تحریم شده است. از دست دادن کمک های خارجی.

بر اساس گزارش بانک جهانی، در حالی که اقتصاد افغانستان در سال جاری 4.3 درصد رشد کرده است، سرانه آن در حال کاهش است زیرا مهاجران بازگشته جمعیت را متورم کرده است. با این حال، تازه واردها به رونق ساخت و ساز کمک کرده اند، که طالبان به دنبال سرمایه گذاری از طریق فروش زمین برای پروژه هایی هستند که می توانند درآمد ایجاد کنند.

آقای. بارکزی گفت که تجهیزات و آرشیو سینما به صورت ایمن ذخیره خواهد شد و ممکن است دوباره مورد استفاده قرار گیرد. وی گفت: از آنجایی که سینماها در حال حاضر در کشور فعال نیستند، نمی‌توانیم این ساختمان را بدون استفاده رها کنیم.

اما انبوهی از محدودیت‌های اعمال‌شده توسط طالبان در سال‌های اخیر نشان می‌دهد که تا زمانی که آنها بر کشور حکومت می‌کنند، چنین احیایی بعید است.

طالبان کانال‌های تلویزیون ملی را از پخش سریال‌های خارجی و اخیراً از نمایش هرگونه تصویری از موجودات زنده منع کرده‌اند - تفسیری سخت‌گیرانه از قوانین اسلامی که انسان‌ها و حیوانات را منع می‌کند. مقامات همچنین به افغان‌ها دستور داده‌اند که بارگذاری ویدیوها را در پلتفرم‌هایی مانند یوتیوب متوقف کنند. دیگر خانه‌های سینمای سابق این شهر همچنان بسته هستند.

در اوایل ماه جاری، افسران بخش معاونت و فضیلت طالبان، چهار مرد جوان را در شهر غربی هرات بازداشت کردند، زیرا آنها لباس شخصیت‌های درام تلویزیونی بریتانیایی "پیکی کوران" را بر تن کرده بودند. مقامات آنها را به ترویج ارزش‌های غربی از طریق لباس‌هایشان متهم کردند.

سینما آریانا در اوایل دهه 1960 افتتاح شد و در میان افغان‌هایی که می‌خواستند فیلم‌های بالیوود هندی یا سینمای ایران را تماشا کنند، به مکانی مطلوب تبدیل شد. کابل در آن زمان به عنوان «پاریس آسیای مرکزی» شناخته می شد و همه نوع بازدید کننده از هیپی ها گرفته تا گردشگران کشورهای همسایه را به خود جذب می کرد. یکی از نخبگان شهری مرفه در کابل از هتل اینترکانتیننتال بازدید می‌کردند، مکان دیدنی بالای تپه که در سال 1969 افتتاح شد و به خاطر غذاهای تند و مهمانی‌های مجلل شناخته شد.

در طول جنگ داخلی در دهه 1990، سینما به شدت آسیب دید. در دوره اول حکومت طالبان، از سال 1996 تا 2001، این خانه بسته شد.

اما در سال 2004 بازسازی شد و به سرعت دوباره به یک مرکز عمومی تبدیل شد.

حتی نقص‌های فنی آن، مانند نقص‌های مکرر که باعث شد تماشاگران فیلم را مجبور به پایان بخشیدن به یک روز دیگر از فیلم کنند، به پایان رسید. نعیم جبارخیل، که زمانی یک نانوایی در آن نزدیکی داشت.

او گفت که سعی می‌کند هفته‌ای یک بار برود. آقای جبارخیل 38 ساله می گوید: "در آن زمان قیمت بلیت سینما برابر با شش یا هشت تکه نان خشک بود و در واقع نباید آن پول را برای تماشای فیلم خرج می کردم." نشانه هایی از آن دوران امیدوارکننده در کابل. زمانی که طالبان و دولت تحت حمایت ایالات متحده با آتش بس در تعطیلات عید سال 2018 موافقت کردند، بسیاری از جنگجویان طالبان با پرچم ها و سلاح های این گروه برای تماشای یکی از فیلم های او به سالن تئاتر آمدند.

"ما بسیار خوشحال بودیم که شاید برای هنر و فرهنگ ارزش قائل شوند، اما متأسفانه آقای مجاهد گفت که اینطور نبود." زمانی که طالبان دوباره قدرت گرفتند، سینما دوباره بسته شد.

او افزود: «تخریب سینمای آریانا فقط یک عملیات ساختمانی نیست، بلکه پایان یک دوره در زندگی فرهنگی پایتخت افغانستان است.

در حالی که طرفداران آن آریانا را نماد تجارت مدرن افغانستان می‌دانند، زیرا آقای بارکزی نمی‌توانست شهرداری، شهرداری، شهرداری، شهرداری، شهردار، شهردار، و شهردار، شهردار، شهردار، و شهردار، شهردار، شهردار، شهردار، شهردار، شهردار، و شهروند، شهردار و شهروند، شهردار و شهروند را به قدرت برساند. از نظر تاریخی مهم در نظر گرفته شود.

او گفت: «حتی زمانی که به عنوان سینما فعالیت می کرد، یک مکان تجاری بود زیرا فروش بلیت در آنجا انجام می شد. وی گفت که طبق یک قرارداد 12 ساله، 45 درصد از سهام این پروژه جدید متعلق به شهر خواهد بود و مابقی در اختیار یک شرکت خصوصی است. انتظار می‌رود ساخت و ساز حدود یک سال طول بکشد.