کابل، افغانستان (AP) - در طول دهه‌ها، سینمای آریانا در مرکز شهر کابل انقلاب و جنگ را پشت سر گذاشته بود، ضرب و شتم و زخمی ظاهر شد، اما همچنان ایستاده بود تا افغان‌ها را با فیلم‌های بالیوود و فیلم‌های اکشن آمریکایی سرگرم کند. حالا دیگر نیست.

در ۱۶ دسامبر، خدمه تخریب سینمای تاریخی را که اولین بار درهای خود را به روی تماشاگران سینما در اوایل دهه ۱۹۶۰ باز کرد، شروع به تخریب کردند. یک هفته بعد، چیزی باقی نمانده بود.

امیر شاه تلاش کارگردان و بازیگر سینمای افغانستان به آسوشیتدپرس گفت: «این فقط یک ساختمان از آجر و سیمان نیست که در حال تخریب است، بلکه دوستداران سینمای افغانستان که با وجود سختی ها و مشکلات شدید امنیتی، مقاومت کردند و به هنر خود ادامه دادند. تالش که از سال 2004 در صنعت سینمای افغانستان فعال بوده اما از زمان تسلط طالبان بر افغانستان توسط طالبان در فرانسه زندگی می‌کند، گفت: «متاسفانه همه نشانه‌های افغانستان تاریخی در حال نابودی است.»

شنیدن در مورد تخریب سینمای آریانا برای من «خبر بسیار دردناک و غم‌انگیزی بود».

طالبان اکثر اشکال هنر و سرگرمی را ممنوع می کند

دولت طالبان افغانستان که در سال 2021 در پی خروج هرج و مرج نیروهای ایالات متحده و ناتو قدرت را به دست گرفت، تفسیری تند از قوانین اسلامی اعمال کرده است که مجموعه ای از محدودیت ها، از جمله ممنوعیت های موسیقی و سرگرمی را در اکثر فرم ها ایجاد کرده است. پس از تصدی این مسئولیت، دولت جدید دستور توقف فعالیت همه سینماها را صادر کرد. به تاریخ 13 می سال جاری انحلال اداره فیلم افغانستان را اعلام کرد. آریانا، که در زمین شهرداری توسط یک دوربرگردان شلوغ ترافیکی ساخته شده بود بسته شد و در هاله ای از ابهام باقی ماند.

اما مقامات کابل بعداً تصمیم گرفتند که سینما با خیمه شب بازی و صندلی های قرمز رنگ زیبا، راه را برای یک مجتمع تجاری جدید باز کند.

"سینماها خود نوعی فعالیت تجاری هستند، و آن منطقه یک بازار کاملاً تجاری خوب برای شهر کابل بود و شهرداری در آنجا یک بازار کاملاً تجاری بود." بارکزی گفت. وی افزود:

شهرداری قصد دارد زمین های تحت مالکیت خود را توسعه دهد تا از منابع خود درآمد خوبی ایجاد کند و تغییرات مثبتی در شهر ایجاد کند.

سینمای آریانا در دهه 1960 بازگشایی شد

آریانا در سال 1963 افتتاح شد، معماری شیک آن منعکس کننده روحیه مدرنیزه ای است که سلطنت حاکم در آن زمان در تلاش بود برای ملت عمیقا سنتی به ارمغان بیاورد.

اما افغانستان به زودی درگیر درگیری شد. شوروی در سال 1979 حمله کرد و در اواخر دهه 1980، جنگ در سراسر کشور ادامه یافت، زیرا دولت نجیب الله، رئیس جمهور مورد حمایت شوروی، با ائتلاف جنگ سالاران و ستیزه جویان اسلامی تحت حمایت آمریکا می جنگید. او در سال 1992 سرنگون شد، اما جنگ داخلی خونینی در گرفت.

آریانا صدمات زیادی متحمل شد و سال‌ها در ویرانه ماند. در سال 1996، طالبان کابل را به تصرف خود درآورد، و هر سینمایی که در شهر باقی مانده بود، بسته شد.

یک زندگی جدید - اما موقتی -

آریانا پس از سرنگونی طالبان در سال 2001 توسط دولت تحت رهبری ایالات متحده با تهاجم مجدد فرانسه به آن، جان تازه ای گرفت.

فیلم‌های هندی مانند فیلم‌های اکشن محبوبیت خاصی داشتند، در حالی که آریانا نیز شروع به پخش فیلم‌های افغانی کرد که حاصل احیای صنعت فیلم داخلی بود.

برای تالش، کارگردان و بازیگر سینما، دیدارهای دوران کودکی‌اش با برادرانش به آریانا بود که علاقه‌اش را به سینما برانگیخت.

او گفت: «از همین سینما بود که عاشق فیلم شدم و به این هنر روی آوردم. در نهایت یکی از فیلم های خودش در آریانا به نمایش درآمد که «یکی از خاطرات فراموش نشدنی برای من است.» تلاش گفت که سینما محل تجمع فرهنگی ساکنان کابل بود که برای «تسکین غم و اندوه و مشکلات و آرام کردن ذهن و قلبشان» به آنجا می رفتند. "اما اکنون بخش بسیار مهمی از کابل گرفته شده است. در این دوره جدید، ما در حال پسرفت هستیم که بسیار غم انگیز است."

اما او گفت که هنر فقط در ساختمان ها ساکن نیست. هنوز امیدی وجود دارد.

تالش گفت: «آینده دشوار به نظر می رسد، اما کاملاً تاریک نیست. «ساختمان‌ها ممکن است فرو بریزند، اما هنر در ذهن و قلب مردم زنده است.»

در همسایه پاکستان، مقامات مالیات‌های سنگینی را بر فیلم‌های هندی برای محدود کردن واردات وضع کردند و سپس پس از جنگ سال 1965 بین هند و پاکستان بر سر منطقه مورد مناقشه هیمالیا در کشمیر، آنها را کاملاً ممنوع کردند. طرفداران بالیوود از پاکستان به جای آن برای تماشای فیلم های محبوب به کابل سفر می کنند.

در میان آنها صهیب رومی، علاقه‌مند به سینما و هنر دوست پاکستانی بود که به یاد می‌آورد که فیلم هندی "Samjhauta" یا "مصالحه" را در سال 1974 در آریانا با عمویش تماشا کرده بود.

برای او، ضرر شخصی است. او گفت: «خاطرات من در آوار سینما آریانا مدفون است.

___

منیر احمد در اسلام آباد، پاکستان مشارکت داشت