طلا در دفتر بیضی شکل را می‌توان توسط رئیس‌جمهور آینده خراش داد. چمن باغ رز را می‌توان دوباره کاشت و آزمایش تبدیل آن به یک پاسیو به سبک Mar-a-Lago را معکوس کرد.

اما تخریب بال شرقی متفاوت است، به دو دلیل که ممکن است توضیح دهد که چرا تصاویر پنجه های فلزی غول پیکر که نمادی از قدرت آمریکا را پاره می کنند، چنان در واشنگتن و فراتر از آن ضربه زده است.

اول ماندگاری این عمل است — زمانی که ویران شد، تصور اینکه بال شرقی هرگز دوباره ساخته شود دشوار است.. برای رئیس جمهور ترامپ، البته، این نکته بود. او این درس را در روزهای املاک و مستغلات در نیویورک آموخت، زمانی که شناخته شده بود توپ های ویرانگر را بیرون می آورد تا یک چشم انداز را به یک واقعیت تبدیل کند. همه چیز فراموش خواهد شد.

اما شاید مهم‌تر و گویاتر این باشد که آقای ترامپ چگونه این کار را انجام داد: ادعای اولیه مبنی بر اینکه سالن رقص جدید وی کاخ سفید را «لمس» نمی‌کند، و عدم اطلاع از زمان تغییر آن. سپس، توضیحات مفصل مقامات کاخ سفید از خلأهای قانونی که تخریب یک بال از خانه مردم را بدون مشورت در مورد اینکه آیا Mr. ارزش داد و ستدهای تاریخی یا معماری را داشت.

آقای ترامپ از اولین روز دور دوم ریاست جمهوری خود، نگرش اهداف و ابزارها را نسبت به ریاست جمهوری خود در نظر گرفته است. مشاوره و تاییدیه های قانونی برای بازندگان است. او استدلال کرده است که پیروزی در انتخابات مجوزی برای کشتن - یا بولدوزر است. هرچند در هفته های اخیر، این رویکرد در شهر واشنگتن وحشیانه تر شده است. دید ساده.

از این نظر، تخریب چیزی که زمانی ورودی مهربانی برای بازدیدکنندگان و شرکت کنندگان در شام های دولتی بود، استعاره ای بسیار عالی برای آقای آقای به نظر می رسید.. رویکرد ترامپ برای گسترش قدرت ریاست جمهوری.

قابل توجه بود که در حالی که ماشین‌آلات هنوز آخرین سازه‌ای را که دو روزولت ساخته بودند را از بین می‌بردند، آقای ترامپ در طرف دیگر مجموعه کاخ سفید بود و اعلام می‌کرد که قصد چندانی برای رفتن به کنگره برای گرفتن مجوز برای حملات مرگبار، قانونی مشکوک، که در آب‌های نزدیک ونزوئلا و کلمبیا انجام داده است، ندارد.

سایر روسای جمهور به دنبال تأیید استفاده از نیروی نظامی در درگیری‌های جاری بوده‌اند، یک حسن قانونی که کنگره را وارد تصمیم‌گیری می‌کند، همانطور که بنیانگذاران آن قصد داشتند، حتی اگر نتیجه نهایی کوتاهی از اعلام رسمی جنگ باشد... آقای ترامپ گفت که نیازی به این موضوع نیست. مرده است."

اگر هدف کاهش اندازه دولت است، زمان زیادی را صرف نگرانی در مورد درخواست موافقت کنگره برای حذف برنامه های چند میلیارد دلاری نکنید که کنگره برای تغذیه و ارائه مراقبت های پزشکی به فقرای جهان ایجاد کرده است. رئیس جمهور قبل از اینکه جناح شرقی را برچیده کند، همین کار را با وزارت آموزش و صدای آمریکا انجام داد. اصطلاح این بود که بوروکرات ها، قضات و بررسی پانل ها فقط برنامه های او را خنثی می کنند.

او همین کار را با تهیه یک ایر فورس وان جدید انجام داد، یک هدیه "رایگان" از دولت قطر گرفت و سپس نزدیک به 1 میلیارد دلار از بودجه را برای به روز رسانی زرادخانه هسته ای منحرف کرد، ظاهراً برای اینکه هواپیما برای یک رئیس جمهور قابل پرواز باشد.

لازم نبود اینطوری اجرا شود.

در مورد بال شرقی، آقای.. ترامپ می‌توانست از هری ترومن پیروی کند، کسی که بر تخریب کامل کاخ سفید در سال 1948 نظارت داشت – به دلیل ترس از سقوط ساختار موجود. آقای ترومن در ژوئن 1945 به همسرش بس می‌نویسد: «کف‌ها تکان می‌خورند و پرده‌ها به جلو و عقب می‌روند.» چند سال بعد متوجه شد که پرتوها آویزان شده‌اند و محل باید از بین برود.

اما ترومن ساختار بیرونی را حفظ کرد، مورخان خاطرنشان می کنند، به طوری که ملت مجبور به دیدن برچیده شدن کامل نماد ایالت نبود. و او کمیسیونی را تشکیل داد که عمدتاً از سناتورها و نمایندگان کنگره تشکیل شده بود تا بر روند نظارت کند. دلارهای مالیات دهندگان نوسازی را پوشش می دادند، که به این معنی بود که همه آن می تواند آشکارا با اکثر قدرت های سیاسی قابل پیش بینی در کنگره مورد بحث قرار گیرد. سر و صدا بر سر هزینه و مخالفت‌هایی که اکنون تا حد زیادی فراموش شده‌اند، به اضافه شدن بالکن ترومن مشرف به چمن جنوبی.

اظهارات اولیه آقای ترامپ حاکی از آن بود که او نیز مانند ترومن، نسبت به دست نخورده نگه داشتن کاخ سفید حساس است. هر زمان که او به این نتیجه رسید که امکان پذیر نیست - کاخ سفید زمانی که به این نتیجه رسید نگفته است - او می توانست یک مورد قانع کننده برای مردم بیان کند که ارزش تاریخی بال شرقی محدود است، به خصوص وقتی که با مزایای برگزاری جشن سنجیده شود.

بالاخره، لینکلن هرگز در سالن‌های بال شرقی راه نمی‌رفت. در زمان او، از آن سمت کاخ سفید برای لوله‌کشی آب چشمه شیرین به جایی که آن زمان به عنوان عمارت اجرایی شناخته می‌شد، استفاده می‌شد.

بالای شرقی اصلی که توسط تئودور روزولت به عنوان ورودی متوسطی برای بازدیدکنندگان ساخته شده بود، هشت دهه پیش با ساختمانی سودمند جایگزین شد که عمدتاً پناهگاه بمب فرانکلین دی.. روزولت را پوشش می داد.

(امروز آن پناهگاه «مرکز عملیات اضطراری ریاست جمهوری» تازه توسعه یافته و مقاوم در برابر حمله است که مستقیماً زیر بال شرقی قرار دارد.. مقامات کاخ سفید، با استناد به نیازهای امنیتی، در مورد اینکه چگونه ساخت سالن رقص غول پیکر ممکن است بر تأسیسات اضطراری تأثیر بگذارد، که آخرین استفاده شدید آن پس از اولین حمله در 11 سپتامبر 2001، زمانی که معاون رئیس جمهور دیک چنی به مرکز حمله شد، انجام شد، بحث نخواهند کرد.)

اما آقای ترامپ حتی سعی نکرد این مبادلات را توضیح دهد، احتمالاً به این دلیل که ممکن است همین بحث، هدف او را به تأخیر انداخته باشد: ساخت سالن رقصی که بتواند آن را افتتاح کند، و ریاست آن را قبل از ترک پست ریاست جمهوری برعهده بگیرد. محوطه کاخ سفید از زمانی که ساختمان برای اولین بار در نظر گرفته شد در سال 1792. او نوشت: «همچنین ممکن است طراحی کلاسیک متعادل کاخ سفید را با دو بال کوچکتر و پایین‌تر شرقی و غربی برای همیشه مختل کند.

اما زمانی که خانم کویلن اعتراضات خود را اعلام کرد، تخریب به خوبی در جریان بود، یکی از معدود پروژه های فعال فدرال در طول تعطیلی دولت که اکنون به هفته چهارم خود ادامه می دهد.

آقای ترامپ قبلاً چنین ایراداتی را شنیده بود، به روزهایی که قول داده بود فریزهای فروشگاه بزرگ Bonwit Teller را به یک موزه اهدا کند تا راه را برای آنچه تبدیل به برج ترامپ شد، باز کند. (فریزها با پایین آمدن ساختمان ویران شدند.)

بنابراین در اوایل دوره دوم ریاست جمهوری خود، وی ویل شارف وفادار خود را به عنوان رئیس کمیسیون برنامه ریزی سرمایه ملی، که بیش از 70 سال پیش برای تصویب ساخت و ساز فدرال در ناحیه کلمبیا ایجاد شد، منصوب کرد.. 4 که کمیسیون فقط بر آنچه او "ساخت عمودی" نامید کنترل دارد، و نه بر تخریب قبل از آن.

آقای شارف گفت: "در واقع این موضوع این است که این کمیسیون صلاحیت قضایی ندارد و مدتهاست که صلاحیت خود را بر تخریب و کار آماده سازی مکان در ساختمان های فدرال و اموال فدرال انکار کرده است." "آنچه ما با آن سر و کار داریم اساساً ساخت و ساز است."

کاخ سفید هنوز برنامه‌های خود را برای سالن رقص به کمیسیون ارائه نکرده است، کمیسیونی که سایر منصوبان ترامپ را دارد که ممکن است آن را تسریع بخشند. اما آقای ترامپ قبلاً پیروز شده است. کمیسیون طرح سالن رقص را با ارزش ساختار موجود سنجیده نخواهد کرد. آن را با یک توده درهم ریخته سنگ و میله های تقویت کننده اندازه گیری می کند.

در زمان خروج آقای ترامپ، کاخ سفید متفاوت به نظر می رسد. کشور نیز همینطور خواهد بود. او به روشی که در دوره اول متوجه نشد، می‌داند که می‌توان برخی چیزها را در دولت معکوس کرد. اما برخی نمی توانند: آنچه که وزارت کارآیی دولت بسته است احتمالاً هرگز بازگشایی نخواهد شد، و به نظر می رسد سالن رقص، بسته به سیاست شما، خوب یا بدتر، اینجا بماند.