آنتونی جکسون، محقق و هنرپیشه باس الکتریک که ساز خود را دوباره تعریف کرد و در عین حال شیارهای بد بو برای ستاره های پاپ مانند مدونا و بزرگان جاز مانند چیک کوریا ایجاد کرد، در 19 اکتبر در استاتن آیلند درگذشت. او 73 سال داشت.

او به بیماری پارکینسون مبتلا بود و در سال‌های اخیر دچار سکته‌های متعدد شده بود، مدیر او، دانت آلبتا، در اعلام مرگش در شبکه‌های اجتماعی نوشت. مجله Bass در سال جاری گزارش داد که مسائل بهداشتی تا حد زیادی از اجرای برنامه آقای جکسون از سال 2017 جلوگیری کرده است.

در سال 2005، مجله Modern Drummer آقای جکسون را "یکی از مورد تقاضاترین نوازندگان جلسه در جهان" نامید و ریف آغازین او را در آهنگ 1973 O'Jays "For the Love of Money" به عنوان "یکی از به یاد ماندنی‌ترین باس‌های موسیقی محبوب" توصیف کرد.

آقای جکسون یک طرفدار حرفه ای بود که کارهایش در سبک های مختلف جاز و پاپ بود. تنها در عرض پنج سال، او روی جلد کوئینسی جونز «Takin' It to the Streets» (1978)، «هیچکس جایزه نمی‌گیرد» (1979) از دایانا راس، «اوه، ماریون» پل سیمون (1980)، «رقیب من» (1980)، «مادوندرالاینز» (1980)، «B839» از Madondernas (1980) و Madondernas1 از Madonderna's1 از کوئینسی جونز بازی کرد. جلد "خانه ای خانه نیست" (1983).

او در سال 2008 به مجله Bass Player گفت: «من از نواختن با یک گروه بزرگ لذت می‌برم، و کسی هستم که پایه‌ای بزرگ و چاق را زیر آن قرار می‌دهم.»

در بازیابی محتوای مقاله با مشکل مواجه هستیم.

لطفا جاوا اسکریپت را در تنظیمات مرورگر خود فعال کنید.

از شکیبایی شما تا زمانی که ما دسترسی را تأیید می‌کنیم، متشکریم.