کاراکاس، ونزوئلا (AP) - نیکلاس مادورو، که از راننده اتوبوس اتحادیه‌ای به رئیس‌جمهور ونزوئلا رسید و بر نابودی دموکراتیک و فروپاشی اقتصادی کشورش نظارت داشت، روز شنبه در جریان حمله نیروهای ایالات متحده به پایتختش دستگیر شد. دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، بامداد امروز در پستی در شبکه‌های اجتماعی، دستگیری مادورو را اعلام کرد. معاون رئیس جمهور ونزوئلا، دلسی رودریگز، بعداً اعلام کرد که محل اختفای مادورو و همسرش، کیلیا فلورس، ناشناخته مانده است. پام بوندی، دادستان کل ترامپ، گفت که مادورو و فلورس پس از کیفرخواست در نیویورک با اتهاماتی روبرو خواهند شد.

سقوط مادورو نقطه اوج ماه‌ها فشار فزاینده ایالات متحده در جبهه‌های مختلف بود.

او آخرین ماه‌های ریاست‌جمهوری خود را سپری کرده بود تا به گمانه‌زنی‌ها در مورد نیات دولت ایالات متحده برای حمله و حمله به ونزوئلا با هدف پایان دادن به انقلاب سوسیالیستی و یا ادعای خود، دامن بزند. هوگو چاوز، آغازگر سال 1999. مادورو، مانند چاوز، ایالات متحده را بزرگترین تهدید ونزوئلا معرفی کرد و از دولت‌های دموکرات و جمهوری‌خواه به دلیل هرگونه تلاش برای بازگرداندن هنجارهای دموکراتیک انتقاد کرد.

کار سیاسی مادورو 40 سال پیش آغاز شد. در سال 1986 برای دریافت یک سال آموزش ایدئولوژیک به کوبا سفر کرد که تنها تحصیلات رسمی او پس از دبیرستان بود. پس از بازگشت، او به عنوان راننده اتوبوس برای سیستم متروی کاراکاس مشغول به کار شد و در آنجا به سرعت رهبر اتحادیه شد. سازمان های اطلاعاتی ونزوئلا در دهه 1990 او را به عنوان یک رادیکال چپ گرا با روابط نزدیک با دولت کوبا معرفی کردند.

مادورو در نهایت شغل راننده خود را ترک کرد و به جنبش سیاسی که چاوز پس از دریافت عفو ریاست جمهوری در سال 1994 به دلیل رهبری یک کودتای نظامی نافرجام و خونین سال‌ها قبل سازماندهی کرد، پیوست. پس از روی کار آمدن چاوز، این بازیکن سابق بیسبال جوانان در صفوف حزب حاکم ترقی کرد و شش سال اول خود را به عنوان قانونگذار گذراند و سپس رئیس مجلس ملی شد. او سپس شش سال به عنوان وزیر خارجه و چند ماه به عنوان معاون رئیس جمهور خدمت کرد.

وارث سیاسی چاوز منصوب شد

چاوز از آخرین سخنرانی خود قبل از مرگش در سال 2013 برای انتخاب مادورو به عنوان جانشین خود استفاده کرد و از حامیانش خواست تا در صورت مرگ وزیر امور خارجه وقت، به او رأی دهند. این انتخاب حامیان و مخالفان را حیرت زده کرد. اما سرمایه انتخاباتی عظیم چاوز باعث شد که مادورو در آن سال یک پیروزی ناچیز به ارمغان آورد و اولین دوره شش ساله ریاست جمهوری او را به او داد، اگرچه او هرگز از ارادتی که رای دهندگان به چاوز ابراز داشتند لذت نمی برد.

مادورو در جولای 2013، اندکی پس از اینکه رئیس جمهور شد، با فلورس، شریک نزدیک به دو دهه اش ازدواج کرد. او به جای بانوی اول، او را «جنگجوی اول» نامید و او را مشاوری حیاتی در نظر گرفت.

کل دوره ریاست جمهوری مادورو با یک بحران اجتماعی، سیاسی و اقتصادی پیچیده همراه بود که میلیون‌ها نفر را به فقر کشاند، بیش از ۷.۷ میلیون ونزوئلایی را به مهاجرت سوق داد و هزاران نفر از مخالفان واقعی یا به زعم دولت را به سمت او سوق داد. مادورو با پاکسازی نهادها از وجود هر کسی که جرأت مخالفت را داشت، دستگاه سرکوبگر را تکمیل کرد.

بحران ونزوئلا در اولین سال ریاست جمهوری مادورو شکل گرفت. مخالفان سیاسی، از جمله برنده اکنون جایزه صلح نوبل ماریا کورینا ماچادو، خواستار اعتراضات خیابانی در کاراکاس و دیگر شهرها شدند. تظاهرات نشان دهنده مشت آهنین مادورو بود زیرا نیروهای امنیتی تظاهراتی را که با 43 کشته و ده ها دستگیری به پایان رسید، نشان داد.

حزب متحد سوسیالیست ونزوئلا به رهبری مادورو برای اولین بار در 16 سال در انتخابات 2015 کنترل مجلس ملی را از دست داد. مادورو با تأسیس مجلس مؤسسان طرفدار دولت در سال 2017 برای خنثی کردن مجلس قانونگذاری تحت کنترل مخالفان حرکت کرد که منجر به ماه‌ها اعتراضات خشونت‌آمیز توسط نیروهای امنیتی و ارتش شد.

بیش از 100 نفر در این تظاهرات کشته و هزاران نفر زخمی شدند. صدها نفر دستگیر شدند که باعث شد دادگاه کیفری بین المللی تحقیقاتی را علیه مادورو و اعضای دولتش به جرم جنایت علیه بشریت آغاز کند. تحقیقات هنوز در سال 2025 ادامه داشت.

در سال 2018، مادورو از یک سوءقصد جان سالم به در برد که پهپادهای مجهز به مواد منفجره در نزدیکی او در حین سخنرانی در یک رژه نظامی تلویزیونی ملی منفجر شد.

مادورو که از مشکلات اقتصادی غمگین شده بود، نتوانست جلوی سقوط آزاد اقتصادی را بگیرد. تورم و کمبود شدید غذا و دارو بر مردم ونزوئلا در سراسر کشور تأثیر گذاشته است. خانواده های کامل گرسنه ماندند و با پای پیاده به کشورهای همسایه مهاجرت کردند. آنهایی که ماندند ساعت ها صف کشیدند تا برنج، حبوبات و دیگر اقلام اولیه بخرند. برخی در خیابان ها بر سر آرد دعوا کردند.

وفاداران حزب حاکم انتخابات ریاست جمهوری دسامبر 2018 را به ماه مه منتقل کردند و احزاب مخالف را از رای گیری جلوگیری کردند. برخی از سیاستمداران مخالف زندانی شدند. دیگران به تبعید گریختند. مادورو عملاً بدون مخالفت شرکت کرد و برنده اعلام شد، اما ده‌ها کشور او را به رسمیت نشناختند.

ماه‌ها پس از انتخابات، پس از اینکه ویدئوهای رسانه‌های اجتماعی او را در حال مهمانی با استیکی که توسط یک سرآشپز مشهور در رستورانی در ترکیه تهیه شده بود در حالی که میلیون‌ها نفر در کشورش گرسنه بودند نشان می‌داد، خشمگین شد.

تحت نظارت مادورو، اقتصاد ونزوئلا بین سال‌های 2012 تا 2020 71 درصد کوچک شد، در حالی که تورم به بالای 130000 درصد رسید. تولید نفت این کشور، قلب تپنده کشور، به کمتر از 400000 بشکه در روز کاهش یافت، رقمی که زمانی قابل تصور نبود.

اولین دولت ترامپ تحریم‌های اقتصادی را علیه مادورو، متحدانش و شرکت‌های دولتی اعمال کرد تا تلاش کند دولت را تغییر دهد. این اقدامات شامل مسدود کردن تمام دارایی‌های دولت ونزوئلا در ایالات متحده و ممنوعیت شهروندان آمریکایی و شرکای بین‌المللی از تجارت با نهادهای دولتی ونزوئلا، از جمله شرکت نفت دولتی بود.

غیر از گزینه‌ها، مادورو شروع به اجرای یک سری اقدامات اقتصادی در سال 2021 کرد که در نهایت به چرخه تورم ونزوئلا پایان داد. او تغییرات اقتصادی را با امتیازاتی به اپوزیسیون سیاسی مورد حمایت ایالات متحده که با آن مذاکرات را برای آنچه که بسیاری امیدوار بودند انتخابات ریاست جمهوری آزاد و دموکراتیک در سال 2024 باشد، از سر گرفت.

مادورو از این مذاکرات برای کسب امتیازاتی از دولت ایالات متحده استفاده کرد، از جمله عفو و آزادی یکی از نزدیکترین متحدانش و صدور مجوز به نفت و صدور مجوز به Chev. نفت ونزوئلا این مجوز به رگ نجات مالی دولت او تبدیل شد.

از دست دادن حمایت در بسیاری از جاها

مذاکراتی که توسط دیپلمات‌های نروژی رهبری می‌شد، اختلافات سیاسی کلیدی بین حزب حاکم و مخالفان را حل نکرد.

در سال 2023، دولت ماچادو، قوی‌ترین مخالف مادورو را از نامزدی در انتخابات منع کرد. در اوایل سال 2024، تلاش های سرکوبگرانه خود را تشدید کرد و رهبران مخالف و مدافعان حقوق بشر را بازداشت کرد. دولت همچنین اعضای کلیدی کمپین ماچادو را مجبور کرد در یک مجتمع دیپلماتیک در کاراکاس پناهندگی بگیرند، جایی که برای جلوگیری از دستگیری بیش از یک سال در آنجا ماندند.

چند ساعت پس از بسته شدن رای گیری در انتخابات 2024، شورای ملی انتخابات مادورو را برنده اعلام کرد. اما برخلاف انتخابات قبلی، شمارش دقیق آرا ارائه نشد. با این حال، اپوزیسیون بیش از 80 درصد دستگاه‌های رأی‌گیری الکترونیکی مورد استفاده در انتخابات را جمع‌آوری و منتشر کرد. رکوردها نشان داد ادموندو گونزالس مادورو را با اختلاف بیش از 2 بر 1 شکست داد.

تظاهرات شروع شد. برخی از تظاهرکنندگان مجسمه های چاوز را سرنگون کردند. دولت مجدداً با قدرت کامل پاسخ داد و بیش از 2000 نفر را بازداشت کرد رهبران جهان نتایج رسمی را رد کردند، اما مجلس ملی در ژانویه 2025 برای سومین دوره مادورو سوگند یاد کرد.

بازگشت ترامپ به کاخ سفید در همان ماه، لحظه ای نگران کننده برای مادورو بود. ترامپ به سرعت مادورو را تحت فشار قرار داد تا برای اولین بار پس از سال ها پروازهای اخراج منظم را بپذیرد. در تابستان، ترامپ یک نیروی نظامی در دریای کارائیب ایجاد کرد که دولت ونزوئلا را در حالت آماده باش قرار داد و اقداماتی را برای مقابله با آنچه که تروریسم مواد مخدر نامید آغاز کرد.

برای مادورو، این آغاز پایان بود.