یک عکاس طبیعت که به دنبال عکس‌هایی از کرکس‌های ریشو و گوزن قرمز در کوه‌های آلپ ایتالیا بود، انباری از ردپای دایناسور را کشف کرد که دانشمندان آن را «قابل توجه» می‌خوانند.

این یافته در پارک ملی استلویو، در نزدیکی مرز سوئیس، شامل بیش از ۲۰ میلیون ردپا از سه‌شنبه پرده‌برداری شد. ساله این ردپاها، که برخی از آنها صدها یارد امتداد دارند، به خوبی حفظ شده‌اند که آثار انگشتان پا و پنجه‌ها قابل مشاهده است.

در اواسط سپتامبر، عکاس، الیو دلا فررا، در حین کار بر روی پروژه‌ای در منطقه لومباردی ایتالیا، "چیزی عجیب" را از طریق یک لنز تله فوتو مشاهده کرد. او روی پروژه‌های دیرینه‌شناسی کار کرده بود و گفت که می‌دانست در حال انجام چیزی است.

Mr. دلا فررا می خواست نگاه دقیق تری داشته باشد. او در حال مبارزه با انبوه درختان بدون مسیری برای هدایت او، دو ساعت یا بیشتر از شیب های تند پیاده روی کرد. او گفت که این "تلاش زیادی نیاز داشت". «پوشاندن چند صد متر آخر واقعاً دشوار است زیرا عمودی هستند، و این لایه شکننده روی یک لایه سخت پایینی وجود دارد.»

«اما من دقیقاً به آنجا رسیدم، روبروی این ردپاها.»

تصور می‌رود این ردپاها توسط پروزاروپودها ساخته شده باشند، صحنه‌های گیاه‌خوار با دایناسورهای طویل از دایناسورها. که اجداد برونتوزاروس هستند.

Mr. دلا فررا معتقد بود که می‌توانست قبلاً این سایت را دیده و از آن عکس بگیرد، بدون اینکه متوجه شود این سایت چیست. او در مصاحبه ای گفت: "احتمالاً آنها را در گذشته دیدم و حتی تعدادی عکس گرفتم، اما بعد آنها را دور انداختم زیرا در آن زمان تمرکزم روی گرفتن عکس های زیبا برای مسابقات و پروژه های دیگر بود." او گفت: «این یک چیز باورنکردنی است.

کریستیانو دال ساسو، دیرینه‌شناس موزه تاریخ طبیعی میلان، در مصاحبه‌ای گفت که در ۳۵ سال گذشته هرگز چیزی مشابه آن را ندیده است. او این کشف را "واقعیتی فراتر از فانتزی" توصیف کرد.

او نه تنها هرگز به چنین اعدادی برخورد نکرده بود، بلکه آهنگ‌ها موازی بودند، "نشان دهنده رفتار گروهی، رفتار گروهی است که او می‌گوید" در حیواناتی که با هم راه می‌روند. این یافته حتی مهم‌تر است.

دکتر دال ساسو گفت، همچنین اولین بار بود که ردیابی‌ها در منطقه لومباردی ایتالیا، که زمانی محیطی قابل مقایسه با مناطق گرمسیری کنونی و «بسیار متفاوت با امروز» بود، پیدا شد. تنها شمال ایتالیا در آن زمان به بقیه اروپا متصل بود. جنوب ایتالیا در زیر آب باقی ماند و ردیابی ها در جایی که می توانست یک خط ساحلی باشد پیدا شد.

Dr. دال ساسو گفت که تیم کارشناسانی که او رهبری می کند تنها چند هفته فرصت داشتند تا قبل از تغییر آب و هوا، مسیرها را از نزدیک مطالعه کنند. او گفت: «تحقیق واقعی سال آینده آغاز خواهد شد. "این یک تحقیقات مقدماتی بود."

در بالای دامنه کوه، بدون هیچ مسیری، دسترسی به ردپاها دشوار است، به همین دلیل است که قبلاً آنها را پیدا نکرده بودند. مطالعه آینده این سایت ممکن است در درجه اول با هواپیماهای بدون سرنشین و فناوری های سنجش از راه دور انجام شود. این سایت چندان دور از بورمیو نیست، جایی که اسکی آلپاین در بازی‌های المپیک زمستانی در فوریه برگزار می‌شود.

ریچارد جی. باتلر، استاد دیرینه‌بیولوژی در دانشگاه بیرمنگام که در این کشف دخالتی نداشت، گفت: «به نظر می‌رسد یک سایت جدید بسیار چشمگیر است. «محل‌های بزرگ ردپای دایناسورها از دوره تریاس، قدیمی‌ترین بازه تکامل دایناسورها، در مقایسه با دوره‌های زمانی بعدی نسبتاً نادر هستند، بنابراین کشف بسیار مهمی است. پشت سر.اعتبار...الیو دلا فرارا/آرچ. PaleoStelvio (PNS، MSNM، SABAP CO-LC)

«آنچه به ویژه قابل توجه است این است که این سایت، که باید هزاران سال در معرض دید قرار گرفته باشد، قبلاً در ایتالیا کشف نشده است. "این باید نشان دهد که دسترسی به برخی از این مناطق کوهستانی چقدر دور از دسترس و دشوار است."

ردپاها روی یک سطح تقریباً عمودی دیده می‌شدند، اما پروزاروپود یک مرد عنکبوتی تریاسی نبود. زمین در زمان انجام چاپ ها مسطح بود، اما پس از تشکیل کوه های آلپ در طی میلیون ها سال به سمت بالا رانده شد.