وارث تیلور سویفت کیست؟ دوازدهمین آلبوم او ، "زندگی یک نمایشگر" ، پاسخی ارائه می دهد. این تیلور سویفت است.

آخرین آلبوم او ، "بخش شاعران شکنجه شده" ، با هشدار دهنده "کلارا کمان" به پایان رسید ، تمثیلی که به نظر می رسید تصدی او در بالای جریان فرهنگی از ستاره های گذشته به ارث رسیده است ، مانند استیوی نیکس - که نسل جدیدی از مجریان جوان پاپ جوان و الاستیک به زودی می توانند جای او را بگیرند. در سال 2025 ، بسیاری از موارد برای انتخاب وجود دارد: تئاترهای تمام عیار Chappell Roan را در نظر بگیرید ، فمینیسم آتشین پانک پانک ، اولیویا رودریگو ، جنسیت گونه ای سابرینا کارپنتر. سوئیفت در مضامین گره خورده "زندگی یک نمایشگر" ، که به بهترین وجه در آهنگ عنوان نشان داده شده است ، ادعا می کند که باتوم به تصویب رسیده است ، بلکه به اشتراک گذاشته شده است. زیرا او به جایی نمی رود.

بنگرهای پیشنهادی و یک "ارتفاعات جدید"

اگر سوئیفت در حال امضای نجار باشد ، او نیز از او یاد می گیرد. کارپنتر بازار آهنگ های پاپ تنگ را با پیام های تحریک آمیز ، بازار آورده است. سوئیفت همین کار را با سر و صدایی از جورج مایکل با نام "پدر" ، که از یک پروتئین و "چوب" بد بو استفاده می کند ، همین کار را انجام می دهد. (یک متن ترانه PG-13 با دقت محجبه: "عشق او کلید بود / که ران های من را باز کرد ،" او می خواند. "دختران ، من نیازی به گرفتن دسته از آنها ندارم / برای دانستن یک سنگ سخت در راه است.") در هم تنیده است.

در طول 12 آهنگ سریع-تمایل سوئیفت به وفور این بار در یک آلبوم دوتایی آشکار نمی شود ، بلکه در عوض در انواع بی پایان وینیل او-"زندگی یک نمایشگر" عمدتاً به قول خود برای "بنگرها" ، برای قرض گرفتن بومی خود را ارائه می دهد. هواداران نیازی به انتظار برای "شهرت (نسخه تیلور)" انتظار ندارند ، زیرا "زندگی یک نمایشگر" از ذات آن خارج می شود. اما این بار ، با محبت زیادی ، مانند یک دوره "عاشق" واقعی.

سوئیفت مدتهاست که انتقادات درونی را درونی کرده و در هنر خود به آنها پاسخ داده است ، بیشتر در "شهرت" سال 2017. در اینجا ، او بار دیگر نگران درک خود است ، که بر تولید پررونق و سرسبز در "لغو شده!" یا "الیزابت تیلور". در مورد دوم ، او آواز می خواند ، "هالیوود از من متنفر است / شما فقط به اندازه آخرین ضربه خود داغ هستید ، عزیزم." به جز این بار ، عشق او به عنوان یک لنگر عمل می کند. او می گوید: "اگر نتوانم تو را داشته باشم ، نمی توانم سرگرم کننده باشم."

برای "زندگی یک نمایشگر" ، سوئیفت تولید کنندگان سوئدی را مکس مارتین و شیلبک ، دوتایی که او با "قرمز" سال 2012 ، "1989" و البته "شهرت" با آن همکاری کرد ، ثبت نام کرد. به ویژه ، جک آنتونوف ، شریک تولید مکرر او وجود ندارد. این یک تصمیم عاقلانه است: در سالهای گذشته ، آزمایش های POP Swift ، Shellback و Martin نه تنها مسیر شغلی او بلکه ژانر را تغییر داد. قبل از "ما هرگز هرگز به هم نمی رسیم" ، افت EDM در وسط یک ضربه پاپ رادیویی غیرقابل تصور بود. پس از آن ، این سبک برای نیمی از دهه حاکم خواهد شد.

"زندگی یک نمایشگر" به اندازه لرزه ای نیست ، اما در اینجا سوئیچیسم های اعتیاد آور و احمقانه وجود دارد: شوخ طبعی Acerbic و منابع ادبی ضخیم در قلاب های پاپ شیشه ای. جایی که ترانه ای مانند "اوپالیت" ، اگر توسط یک مجری دیگر دیگر تلاش شود ، بی وزنی خود را در زیر آرزوهای ناپایدار خود از دست می دهد ، Swift موفق به هجوم می شود. هارمونی های انباشته شده ، opalescent و نوسان پرنعمت ، این ترانه را به طور مناسب ، با کیفیت تقریبا بی نظیر می بخشد.

و BOPS وجود دارد ، مانند بازکن غیرقابل انکار "سرنوشت اوفلیا" با دهه 1980-Via-Robyn Synth-Pop و لحظه ای تحویل صوتی "غم و اندوه تابستان".

همانطور که انتظار می رفت ، گنجینه ای از خطوط خوشمزه و قابل نقل قول نیز وجود دارد. "لطفا خدا بهترین دوست را برای من بیاورید که فکر می کنم داغ است" ، او می تواند در "Midnights"-"Wi $ H Li $ t" بی دردسر بسازد ، یک آهنگ دوست داشتنی درباره Mundanity of Romance و فانتزی حومه "یک زن و شوهر بچه ها ... یک جاده با هوپ بسکتبال."

واژگان متراکم سوئیفت در نمایش کامل ، اغلب پر از جذابیت است. اما گاهی اوقات ناخوشایند است ، انتقاد متداول از "بخش شاعران شکنجه شده" ، مانند وقتی که او بیش از حد "جاه طلبی بی فکر ما را بیش از حد می کند ، باعث ایجاد احتراق در تصمیمات احمقانه می شود که منجر به دیدگاه های گمراه شده" به "چهره پدر" می شود ، لحظه ای که باعث می شود هوشمندانه نوشتن بر روی کادانس هوشمندانه را بیش از حد ارزیابی کند.

یا او خیلی مدرس است. به عنوان مثال ، "دختر ارشد" محاوره ، "ترولینگ" ، "یادگار" و "اظهار نظر" را ذکر می کند ، که بلافاصله با خود ملاقات می کند. اما از نظر صوتی ، این یک تصنیف آکوستیک متفکرانه با حرکت ایمو emo است ، که در آن سوئیفت با "منحصر به فرد بودن ترمینال" و فداکاری عمیق به یک دوست عزیز ، رقابت می کند. این به خوبی با چیزی شبیه به پاپ و پانک به طور اتفاقی بی رحمانه ، "واقعاً عاشقانه" تأثیر می گذارد. شنیدن برخی از هایلی ویلیامز مختصر در آوازهای بلندگو تحریف شده در Coda یا BoyGenius در هارمونی های آن دشوار نیست: نمونه دیگری از کشیدن سریع از کسانی که تحت تأثیر او قرار گرفته اند - و در تورهای خود ثبت نام کرده است.

سوئیفت گفته است "زندگی یک نمایشگر" به معنای تجسم "تور دوران" او است-یک پدیده جهانی منفرد ، یک رویداد متعارف در تاریخ عملکرد پاپ که در زمان اجرا بیش از سه ساعته ، یک انفجار حسی بود. در این 12 آهنگ ، او گلیتز و زرق و برق را با بشریت و طنز تقریب می دهد. او هیچ وقت منتظر بال نیست. بنابراین بگذارید نمایش شروع شود.