مونیکا-گریس موکندی دو خاطره زنده از اولین سال حضور خود در ایالات متحده دارد. او به یاد می آورد که در ششمین سالگرد تولدش شمع فوت کرد، اولین جشنی که در نیویورک پس از مهاجرت از جمهوری دموکراتیک کنگو جشن گرفت. او همچنین به خاطر می‌آورد که در کلاس گریه می‌کرد زیرا نمی‌توانست خود را به زبان انگلیسی بیان کند.

مونیکا-گریس با کمک خانواده‌اش به سرعت یاد گرفت. پسر عمویش با استفاده از فلش کارت های انگلیسی در متروی مدرسه اش در شرق هارلم از او سؤال کرد و عمویش او و برادرانش را آخر هفته ها به کتابخانه می برد. مهارت های انگلیسی او آنقدر سریع بهبود یافت که معلمش او را به کلاس افتخاری منتقل کرد.

او در طول سال ها به پیشرفت خود ادامه داد و برنامه دبیرستان خود را با برنامه های فوق برنامه پر کرد. او مدیر صحنه و عضو باشگاه شعر بود. او یاد گرفت که چگونه در تعطیلات آخر هفته کدنویسی کند. فعالیت های او مربوط به یک نوجوان جاه طلب معمولی و دانشگاهی بود. با این حال، خانم موکندی به عنوان یک مهاجر، مطمئن نبود که چگونه برای کالج درخواست کند یا تصمیم بگیرد که چه تحصیلی داشته باشد. او گفت: «من آنقدر کشش قوی نداشتم.

ذهنیت او قبل از سال اول دبیرستان شروع به تغییر کرد، زمانی که خانم موکندی برنامه خود را دریافت کرد و کلاسی را دید که نمی‌شناخت، با تلفن تماس گرفت. OneGoal.

یک سازمان مستقر در شیکاگو، OneGoal یک کلاس چند ساله را به دبیرستان های سراسر کشور می آورد. برنامه درسی آن برای کمک به دانشجویان در تفکر اهداف شغلی خود، نوشتن مقالات دانشگاهی، درخواست کمک مالی و ارسال درخواست طراحی شده است.

اعتقاد آمریکایی ها به اهمیت کالج در 15 سال گذشته به شدت کاهش یافته است، اما کالج همچنان یک محرک قدرتمند برای تحرک رو به بالا است. یک فارغ التحصیل معمولی 75 درصد بیشتر از زمانی که فقط دیپلم دبیرستان داشته باشد، درآمد دارد. با این حال، تنها نیمی از دانش‌آموزان کم‌درآمد در کالج تحصیل می‌کنند، در مقایسه با 90 درصد از همسالان ثروتمندترشان.

OneGoal تلاش می‌کند این شکاف را کاهش دهد و مدل آن کارآمد است. کلاس های آن به بیش از 30000 دانش آموز خدمت کرده است و 80 درصد فارغ التحصیلان آن در کالج یا مدرسه حرفه ای ثبت نام می کنند. برای کمک به دانش آموزان در ثبت نام، OneGoal در طول سال اول کالج پشتیبانی ارائه می دهد.