نظر | مارکو روبیو در حال برنده شدن در دوران ترامپ است
شما در حال تماشای کمپین مقدماتی جمهوریخواهان در سال 2016 هستید و سعی میکنید بفهمید که آیا تد کروز یا مارکو روبیو میتوانند مانع از پیروزی دونالد ترامپ در نامزدی جمهوریخواهان شوند یا خیر. مردی از آینده از یک پورتال درخشان خارج میشود و به شما اطلاع میدهد که برنده کمپین مقدماتی رئیسجمهور جمهوریخواه خواهد بود که در نهایت برنامه هستهای ایران را بمباران خواهد کرد.
میگویید: «هوم، شاید تد کروز.»
اما مسافر میگوید: «هوم». همان رئیس جمهور جمهوریخواه برای حمایت از اوکراین در یک جنگ وحشیانه علیه روسیه ولادیمیر پوتین، تسلیحات ارسال خواهد کرد.
شما می گویید: «بسیار خوب، پس احتمالاً می توانیم ترامپ را از لیست حذف کنیم.»
و در نهایت، بازدیدکننده شما به شما اطلاع می دهد، این رئیس جمهور محاصره دریایی ونزوئلا سوسیالیست را به اجرا خواهد گذاشت، با هدف حمله به ونزوئلا که ممکن است در آمریکای لاتین واقع شود. خوب.
شما بلافاصله وارد وبسایت جدیدی به نام بازار پیشبینی میشوید و کل پسانداز خود را روی مارکو روبیو شرط میبندید.
ریاستجمهوری در سال 2026 متعلق به ترامپ است و زبان دولت او به هیچ وجه شبیه نومحافظهکاریهای آرمانگرایانه سیاسی دهه قبل نیست. بسته به سند یا روز هفته، ترامپیسم میتواند شبیه رئالیسم نیکسونی، انزواطلبی قبل از جنگ جهانی دوم یا فقط یک امپریالیسم سوداگر سوداگر به نظر برسد.
اما نگاه کنید که دولت واقعاً چه میکند، نه اینکه چگونه صحبت میکند، و سیاست خارجی جنگطلبی که ممکن است زمانی از رئیسجمهور روبیو رئیسجمهوری ترامپ در سیاستهای دوم رئیس جمهور روبیو انتظار داشته باشید، دوستداشتنی است. مدت.
تحقیقات مستمری برای صلح با روسیه وجود دارد، بله، اما تقریباً یک سال پس از قول ترامپ به توافق فوری، جنگ با حمایت نظامی آمریکا ادامه مییابد. بین ایالات متحده و اسرائیل بیشتر از آن چیزی است که نومحافظه کاری قدیمی به آن علاقه دارد، اما اقدام نظامی که از مدت ها پیش شاهین های خاورمیانه می خواستند توسط ترامپ انجام شد. و در حالی که توجیهات تلاش برای تغییر رژیم در ونزوئلا پینگ پنگ شده است - مواد مخدر! نفت! نتیجه ترامپ از دکترین مونرو! — ما آشکارا درگیر آن نوع اقدام قدیمی ضد کمونیستی هستیم که با پسر میامی به عنوان وزیر امور خارجه انتظار دارید.
روبیو با اعمال این نفوذ آشکار، به نوعی از تبدیل شدن به یک تثبیت رسانه ای یا بازیگر اصلی در روان درامای جناح راست اجتناب کرده است. او قدرت رسمی (افزودن پورتفولیوی مشاور امنیت ملی در یک تثبیت کیسینجری) را بدون انباشته کردن دشمنان آشکار به دست آورده است. این کمک میکند که او رسماً جاهطلبیهای سیاسیاش را زیر پا گذاشته و قول داده در صورت کاندیداتوری در سال 2028 از جیدی ونس حمایت کند. اما فقدان نیات رسمی ریاستجمهوری مانع از تبدیل شدن همه افراد از پیت هگزت گرفته تا سوزی وایلز به یک میله برقگیر موقت نشده است. با این حال، روبیو قدرتمند و نسبتاً گوشهگیر باقی میماند، ضد گلوله نیست، اما حداقل کمی تفلون میپوشد.
این او را به جالبترین چهره در حال حاضر در دولت تبدیل میکند. موضوع اصلی در نقد سیاستمداران جمهوریخواه دوران ترامپ این است که با تطبیق با خود و سازشهای اخلاقی، آنها در نهایت فقط تحقیر را به دست میآورند. روبیو مطمئناً مجبور شده است اصول خود را به خطر بیاندازد. تصور اینکه او از کاری که ایلان ماسک در قبال کمک های خارجی انجام داد لذت برده باشد یا از سبک غیراخلاقی که انتظار می رود مقامات کاخ سفید در مورد امور جهانی صحبت کنند، لذت می برد، دشوار است. اما همچنین بسیار واضح است که او از کار کردن در چارچوب ترامپیسم چه چیزی به دست آورده است: قدرت شکل دادن به سیاست خارجی به روش هایی که با عقاید ماقبل ترامپ مطابقت دارد. این که آیا او قدرت را عاقلانه یا خوب اعمال می کند، چیز دیگری است. من در سال 2016 نسبت به دیدگاه سیاست خارجی روبیو بدبین بودم و همچنان به مداخله گرایی مسلحانه بدبین هستم. با این حال، رویکرد فعلی دولت در اوکراین - مذاکره شدید و انتقال بار به اروپا و در عین حال درک این موضوع که پوتین ممکن است خواهان توافق نباشد - به شیوهای معقول، درگیری و کینه توزی را متعادل کرده است. و بمباران برنامه هستهای ایران هیچ یک از ضربههای ترسناک را ایجاد نکرده است یا ما را به جنگ تغییر رژیم کشانده است.
ونزوئلا آزمایش اصلی در حال حاضر است، جایی که منافع دیرینه روبیو بیشتر در آن نقش دارد و استدلالهای جنگ عادلانه دولت در آن ضعیفترین است. رژیم نیکلاس مادورو اسفناک است و سقوط مسالمت آمیز آن، تحت فشار اقتصادی و تهدید جنگ، یک پیروزی برای دولت ترامپ خواهد بود، حتی اگر توجیهات مشکوک باشد. اما تصور سناریویی که در آن در نهایت قایقهای مشکوک به مواد مخدر را بیهوده منفجر میکنیم، یا بهطور عجولانه عمل میکنیم و لیبی را در آمریکای لاتین ایجاد میکنیم، به همان اندازه آسان است که احیای آرام دموکراسی را تصور کنیم.
اما این ماهیت قدرت است که در اختیار داشتن آن جاهطلبیهای شما را در معرض آزمایش قرار میدهد. و فقط این واقعیت که ما در حال آزمایش استراتژی تغییر رژیم آمریکای لاتین هستیم، شواهدی قوی است که نشان میدهد آنچه هرگز در مبارزات انتخاباتی 2016 محقق نشد - لحظه مارکو روبیو - ممکن است بالاخره از راه رسیده باشد.
تایمز متعهد به انتشار تنوع نامهها به سردبیر است. مایلیم نظر شما را در مورد این مقاله یا هر یک از مقالات ما بدانیم. در اینجا چندنکات آورده شده است. و این ایمیل ما است: letters@nytimes.com.
بخش نظرات نیویورک تایمز را در فیس بوک، اینستاگرام،