وقتی مواویا شنید که گروه شبه‌نظامی نیروهای پشتیبانی سریع (RSF) شهر غربی الفاشر را پس از محاصره در بیشتر دو سال و نیم جنگ با ارتش سودان تسخیر کرده‌اند، ویران شد.

در صحبت تلفنی با الجزیره در روز یکشنبه، صدای این فعال از ترس خود برای غیرنظامیانی که هنوز در آنجا محبوس شده‌اند و اینکه نمی‌داند هرگز می‌تواند به شهر خود بازگردد یا نه، شکست.

این مرد 31 ساله از شهر نزدیک تاویلا گفت: «به نظر می‌رسد همه چیز را از دست داده‌ایم.. "من فقط به افرادی که هنوز آنجا هستند فکر می کنم - بچه ها، خانواده ها - و نمی توانم از نگرانی دست بردارم."

RSF روز یکشنبه پس از آن که اعلام کرد آخرین پادگان ارتش در شهر را که متعلق به لشکر ششم زرهی است، تصرف خود را بر الفاشر اعلام کرد.

این کشور به مدت 18 ماه پایتخت ایالت دارفور شمالی را محاصره کرده بود، به مردم حمله می کرد و از ورود همه کمک ها جلوگیری می کرد و قحطی را مهندسی می کرد که ماه ها ادامه داشت.

موویه که از ترس انتقام RSF از ذکر نام کامل خود امتناع کرد، در اوایل اکتبر الفاشر را ترک کرد و حدود 60 کیلومتر (37 مایل) تا طویله را طی چند روز با گاری و پیاده روی طی کرد.

او پس از اینکه متوجه شد دیگر نمی‌تواند به کار خود برای کمک به غیرنظامیان در شهر ادامه دهد، تصمیم گرفته بود چون حملات RSF به شدت افزایش یافته است.

معاویه، فارغ التحصیل رسانه، چند هفته قبل در راه رفتن به درمانگاهی که او و گروهی از داوطلبان دیگر در بخش غربی شهر مشغول به کار بودند، مجروح شده بود.

هنگامی که آنها راه می رفتند، گلوله ای در همان نزدیکی منفجر شد و او را به زمین انداخت و از ناحیه شکم مجروح شد.

پس از یک پیاده‌روی دلخراش برای خارج شدن از آتش‌سوزی، او و یکی از همراهانش توانستند به خانه یکی از داوطلبان، دستیار پزشک که قادر به انجام کمک‌های اولیه بود برسند.

سفر به یک بیمارستان تأیید کرد که زخم‌های مواویا دارای ترکش است، اما با توجه به ازدحام بیش از حد و کمبود شدید منابع در بیمارستان، نمی‌توان آن‌ها را برداشت. ترکش در معده مواویا باقی مانده و اکنون بهبود یافته است.

جراحت همه چیز را تغییر داد.. او که قادر به ادامه کار داوطلبانه نبود و با بسته شدن بمباران روزانه، تصمیم گرفت الفاشر را از طریق "راهروی امن" برای غیرنظامیان فراری که RSF اعلام کرده بود، ترک کند.

او و تیمش به طور رسمی کلینیک خود را به وزارت بهداشت تحویل دادند و او و یک داوطلب دیگر با یک گاری کوچک، مقداری پول نقد و مدارک هویتی خود به راه افتادند.

او گفت: «بی سر و صدا رفتیم، دعا کردیم تا به جایی امن برسیم.» اما وقتی از «راهروی امن» عبور کردند، متوجه شدند که چیزی جز این نیست.

با وجود اینکه طویله به سمت جنوب غربی بود، راهرو به سمت شمال غربی چرخید، زیرا نیروهای RSF در طول محاصره خود، برج های شنی عظیمی را در اطراف شهر برپا کرده بودند و فقط یک جهت را باز می گذاشتند.

این دو مرد ابتدا به سمت گارنی، در حدود 16 کیلومتری (10 مایلی) حرکت کردند، به این امید که قبل از ادامه سفر به جایی برسند که بتوانند بخوابند.

در حومه گارنی، سفری که می تواند تا پنج ساعت پیاده روی طول بکشد، جنگجویان RSF آنها را در یک ایست بازرسی متوقف کردند و آنها را متهم کردند که سربازانی هستند که به شکل غیرنظامیان مبدل شده اند.

جنگجویان فریاد توهین‌های نژادپرستانه می‌زدند و خواستار اطلاع از مواضع نیروهای ارتش سودان می‌شدند و از گوش دادن خودداری می‌کردند که مواویا و همراهش گذرنامه‌های خود را نشان دادند و توضیح دادند که داوطلب هستند.

پس از ساعت‌ها بازجویی، آنها آزاد شدند - اما دقایقی بعد دوباره در یک ایست بازرسی دیگر متوقف شدند، جایی که یک جنگنده ارز دولتی سودان تازه چاپ شده را در کیف مواویا پیدا کرد. او غرغر کرد: "این پول فلنجی است"، یک توهین سودانی برای توصیف هر جنگجوی با ارتش یا نیروهای متحدش.

سرباز دستور داد "بخور"، سیلی زد به مواویا و او را مجبور کرد که یک دسته اسکناس را ببلعد.

موویا به یاد می آورد: «او به من گفت که همه چیز را تحویل دهم. سربازان قبل از اینکه به آنها اجازه عبور بدهند بقیه پول نقد و تلفن آنها را دزدیدند.

در جلوتر، دو جنگجوی RSF سوار بر موتور آنها را متوقف کردند و دوباره آنها را متهم کردند که سربازان فراری هستند.

اما هنگامی که آنها را جستجو کردند چیزی پیدا نکردند، به آنها اجازه دادند به سمت مسجدی در نزدیکی گارنی ادامه دهند و قبل از ادامه سفر دو روزه خود به سمت طویله، تا صبح توقف کردند.

مبارزه آنها زمانی عمیقتر شد که یک RSF چهار در چهار جاده بین گارنی و جوغمر را در حدود 11 کیلومتری (7 مایلی) به سمت غرب مسدود کرد.

یک سرباز متوجه جای زخم روی شکم مواویا شد و فریاد زد: "او یک سرباز است! به شما گفتم!"

آنها را از گاری کشیده، بازجویی کردند و با اسلحه تهدید کردند تا اینکه در نهایت آزاد شدند، تکان خوردند اما زنده بودند.

ساعتی بعد، خودرو برگشت، جنگجویان خواستار 10 میلیارد پوند سودان (3500 دلار) شدند - یک باج غیرممکن.

مواویا به یاد می آورد: «من گفتم: «حتی اگر مرا بکشی، من 10 میلیارد ندارم».

پس از مشاجره‌های پرتنش، جنگجویان تقاضا را به 2.5 میلیارد پوند سودان (860 دلار) کاهش دادند و آنها را به منطقه‌ای با دریافت تلفن بردند و به آنها دستور دادند که برای پول با اقوام تماس بگیرند و آنها را تهدید به کشتن کردند.

مواویا ناامید با یکی از دوستانش در خارطوم تماس گرفت که موفق به انتقال 1 میلیارد پوند سودان شد و داوطلب دیگری 1.5 میلیارد پوند فرستاد و باج را از طریق ایستگاه Starlink RSF واقع در نزدیکی ایست بازرسی تکمیل کرد.

معاویه گفت که یکی از مبارزان تصمیم گرفت مقداری از پول را برای خود نگه دارد و زمزمه کرد که نباید اولین میلیارد را از دوستش در خارطوم به جنگجویان دیگر بگوید.

از 1.5 میلیارد پوند خشنود شدند، جنگجویان در حین خروج تظاهر به مهربانی کردند و گفتند: "اگر بخواهی پولت را برمی گردانیم"، یک شماره واتساپ "برای محافظت" به او دادند و راندند.

تا آن زمان، خستگی به وجود آمده بود.. این دو مرد شب را در روستای کوچک آریدا جنگای سپری کردند و در کنار گاری خود خوابیدند.

صبح روز بعد، آنها سفر خود را از سر گرفتند، اما با یک ترفند جدید RSF برای گرفتن پول از مردم در جاده مواجه شدند: کاروانی از وسایل نقلیه RSF که "هزینه حمل و نقل" را طلب می کردند.

او گفت: «آنها گفتند که ما را مجانی می‌برند اما بعداً برای هر نفر 1 میلیون [پوند] [0.50 دلار] درخواست کردند.

در اردوگاه سیلیک در کورما، غرب گارنی و در مسیر پایین به سمت تاویلا - در حدود 45 دقیقه دورتر از آن - سربازان دوباره گاری خود را متوقف کردند، مسافرانی از جمله زنان و کودکان را بازداشت کردند و از مردم "پول بلیط" اخاذی کردند تا آنها را با وسایل نقلیه RSF منتقل کنند.

وقتی یک مرد مسن اعتراض کرد که قبلاً در مقصد خود بوده است، سربازان به هر حال درخواست پرداخت کردند.

معاویه گفت: «مردم خشمگین بودند. او و همراهش التماس آرامش کردند و به رزمندگان وعده‌های قبلی خود مبنی بر عبور امن را یادآوری کردند - اما فایده ای نداشت.

در نهایت، آنها پول بیشتری را برای پرداخت پول جنگجویان از دوستانی که نقل و انتقالات تلفن همراه ارسال کردند، دریافت کردند.

او گفت: «ما فقط برای زنده ماندن پول پرداخت کردیم.

در نهایت، یک راننده دلسوز موافقت کرد که آنها را به مبلغ 130000 پوند (0.04 دلار) از طریق حواله بانکی به تاویلا ببرد.

مواویا به آرامی گفت: «بعد از همه چیز، فقط خدا را شکر کردم که آن را زنده کردیم.

در طویله، او سرانجام استراحت کرد، اگرچه اکنون می‌پرسد که چگونه می‌تواند ادامه دهد.

او گفت: «زمانی که به مردم کمک می‌کردیم، می‌دانستیم که کسی باید امید را زنده نگه دارد - حتی در مکانی مانند الفاشر.»

وقتی جنگ در الفاشر در 15 آوریل 2023 شروع شد، این شهر که زمانی شلوغ بود فرو ریخت. در عرض چند روز، مراکز درمانی بسته شدند، خیابان ها خالی شد و غیرنظامیان بین بمباران و محاصره گیر افتادند.

مواویا به یاد آورد: "همه چیز متوقف شد" و در ادامه به جزئیات چگونگی تصمیم او و گروهی از ساکنان جوان - پزشکان، مهندسان و دانشجویان - با بازگشایی کلینیک در همسایگی خود کمک کرد.

در عرض یک هفته، آنها آن را تمیز کرده و دوباره باز کردند، که صرفاً به کمک‌های محلی و وعده‌های غذایی مشترک برای حفظ کارشان بستگی داشت.

معاویه گفت: «ما بدون توجه به اعتقادات یا گرایش‌های سیاسی‌مان با هم کار کردیم.

وحدت آنها را از طریق حملات هوایی و کمبود حمل کرد. آنها قربانیان شلیک گلوله، زنان باردار و خانواده های آواره ای را که سراسیمه جلوی درب خانه ظاهر شده بودند، درمان کردند. در پایان سال 2024، ابتکار آنها به آشپزخانه‌های محلی و سایر اشکال حمایتی که با وجود بمباران‌ها همچنان ادامه داشت، گسترش یافت.

در ماه مه، با تشدید محاصره نیروهای RSF در الفاشر و حملات هواپیماهای بدون سرنشین به آشپزخانه‌های محلی، داوطلبان به جای آن به تحویل غذا از خانه به خانه روی آوردند.

او گفت: «غذایی که برای خانواده‌های آواره درست می‌کردیم، تنها وعده غذایی ما در روز شد.

نزدیک به دو سال، شجاعت آنها محله ها را حفظ کرد، اما در اواسط امسال، محاصره تشدید شد. نیروهای RSF مناطق کلیدی را اشغال کردند، مسیرهای تدارکات را مسدود کردند و بیمارستان ها را به مناطق نظامی تبدیل کردند.

از آنجایی که خود داوطلبان به هدف تبدیل شدند، کسانی مانند مواویا هیچ گزینه ای جز ترک نمی دیدند.