در 16 سپتامبر، خود موقعیت مورد حمله قرار گرفت. تعدادی از یگان او کشته شدند. او گفت که هیچ کس برای جایگزینی کشته شدگان اعزام نشد و هیچ اطلاعی در مورد اینکه آیا جایگزین خواهد رسید یا خیر وجود نداشت. او افزود: همان موقع بود که متوجه شد، او افزود که به این زودی به خانه نمی رود.

او گفت: «قبلاً به ما گفته شده بود که هیچ فردی برای جایگزینی ما وجود ندارد. "برای من مشخص شد که این مدت طولانی خواهد بود."

"کسی نبود که جایگزین ما شود."

از فوریه 2025، حملات هواپیماهای بدون سرنشین روسیه تشدید شد و مردان دیگر نمی توانستند با خیال راحت از پناهگاه خارج شوند. آنها از ترس دیده شدن، پنجره کوچکی را در پناهگاه پوشاندند و از آن نقطه به بعد خورشید را ندیدند. آن‌ها به ساعت‌ها و تقویم‌های ۲۴ ساعته تلفن‌هایشان اعتماد کردند تا گذر زمان را مشخص کنند.

گروهبان تیشنکو لبخندی زد و به یاد آورد که چگونه یکی از سربازان با او آشپزی بود که از طریق رادیو برای تهیه پنکیک مواد لازم را درخواست کرد. اما لحظاتی بود که آب و غذا تمام شد.

در تمام این مدت، گروهبان تیچنکو گفت، آنها تحت حمله بودند. نیروهای روسی نارنجک‌ها و قوطی‌های پر از مواد منفجره را پرتاب کردند و حتی خود را به لبه سنگر که پناهگاه را پنهان کرده بود رساندند.

گروهبان تیشنکو گفت: «ما امیدوار بودیم، امیدوار بودیم، و همچنان ادامه داشت. "در نهایت، ما پذیرفتیم که در نهایت، ممکن است تنها زمانی که جنگ به پایان برسد، عقب نشینی کنیم، زیرا کسی نبود که جایگزین ما شود."

"ما بدون توقف به راه خود ادامه دادیم."

در حالی که آنها منتظر بودند، اتفاقات زیادی در خارج از پناهگاه رخ داد.

اوکراین یک حمله برون مرزی روسیه را در منطقه کورسک انجام داد. نیروهای مسکو در شرق اوکراین، نزدیک پوکروفسک و به چاسیو یار پیشروی کردند.

نیروهای کره شمالی در کنار نیروهای روسی به نبرد پیوستند. از متحدان غربی، اوکراین هواپیماهای F-16 را دریافت کرد و مجوز حمله دوربرد به روسیه را دریافت کرد.

یک رئیس جمهور جدید ایالات متحده، یک پاپ جدید وجود داشت.

هیچ یک از این تحولات به پناهگاه گروهبان تیشنکو نرسید. کاملا قطع شده بود. آنها یک رادیو داشتند، اما فقط اطلاعات مربوط به شرکتشان را مخابره می کرد - نه بقیه میدان جنگ، یا جهان فراتر از آن.

زمان آنها در پناهگاه آسیب دید. گروهبان تیچنکو گفت که عضلات ضعیف شده اند. شرایط تنگ منجر به کمردرد شد.

هنگامی که پاییز امسال یک تماس رادیویی دریافت شد و به گروهبان تیچنکو و یک سرباز دیگر گفت که به زودی اجازه خروج خواهند داشت، امید سوسو زد. اما آب و هوا همکاری نکرد و تخلیه متوقف شد.

حدود 20 روز بعد، آنها دوباره تلاش کردند. دو مرد از پناهگاه به داخل سنگر پراکنده شده با زباله‌هایشان و بقایای سربازان روسی خزیدند.

اولین حرکت، حرکتی 500 یاردی به سمت موقعیت نزدیکی بود که به اینترنت دسترسی داشت - شروع یک راهپیمایی طاقت‌فرسا.

او گفت: «پاهایمان شبیه پنبه بود. متوقف شد.»

وقتی آنها بالاخره به طور کامل به نتیجه رسیدند، اولین کاری که می‌خواست انجام دهد، شستن و تماس با خانواده‌اش بود. بعداً، در خانه‌اش، یک ملاقات درست انجام شد.

او در خانه، در نیمه‌ی راه مرخصی 30 روزه، جایی که همسر و دخترش اجازه ندادند او را از چشم‌هایشان دور کند، گفت: «هنوز از اینکه چقدر سریع با شرایط سازگار شدم، شگفت‌زده هستم. با این حال، دوباره در حال تنظیم بود، چشمانش را زیر نور می مالید تا اینکه قطعی برق اتاق را تاریک کرد.

روزها بعد، گروهبان تیچنکو به عنوان بالاترین افتخار قهرمان اوکراین - کشور، معرفی شد. در بیانیه ریاست جمهوری به مدت زمان و خطرات چرخش او اشاره شد.

گروهبان تیشنکو گفت که تجربه او "عادی نیست"، اما او هیچ خشم یا عصبانیتی در صدای خود نداشت. با این حال، او ارزش نظامی تجربیاتی مانند او را زیر سوال برد.

او گفت: «پیش از این، اگر درگیر جنگ بودیم، می توانستیم بیرون بپریم و وارد عمل شویم. "اکنون، همه چیز تحت تسلط هواپیماهای بدون سرنشین است. پس آیا هیچ فایده ای دارد که مردم فقط در یک سوراخ بنشینند؟"

دو هفته بعد، او به پست جدید خود در اسلوویانسک پیوست. او در آنجا به درمان سربازانی که از خط مقدم تخلیه شده اند کمک می کند. اخیراً، زمانی که یک بیمار را آوردند، گذشته و حال او با هم برخورد کردند.

این سرآشپز پنکیک از پناهگاه بود - پس از یک چرخش 10 ماهه تخلیه شد.

به گروهبان تیشنکو گفته نشده است که این بار چرخش خودش چقدر طول خواهد کشید. او هم نپرسیده است.