"برای کریسمس چه می خواهید؟" از نوجوانانم پرسیدم. پاسخ ساده آنها "پول" بود. دو نوجوان، یکی برای یک تابستان در اروپا پس انداز می کند، دیگری به دوچرخه برقی خاکی چشم دوخته است. اسکناس‌ها را در پیچ و خم‌های پولی که از آمازون خریده بودم، می‌ریختم، سپس در حین خندیدن، به شکستن کدها نگاه می‌کردم. با آن کریسمس به پایان رسید. آخرین نگاه به زیورآلات با نام همسر مرحومم، یادآوری آرام که زندگی شکننده است و بهترین هدیه زمان است. زمان با آنهایی که هنوز اینجا هستند، زمان با کسانی که به یاد داریم. فکر کردم: «خوشبخت، کریسمس». اما همچنین، متشکرم. — جولی ویلکاکس