حوالی ساعت 2 بامداد، جوزف احساس کرد که عقب نشینی ناگهانی و سخت در راه است. او با تشنج روی زمین افتاد و به شدت استفراغ کرد. هذیان و توهم شروع شده بود.

دوستش را که زودتر اجازه داده بود داخل شود تا دوش بگیرد، لباس‌هایش را بشوید و کمی بخوابد، بیدار شد. "چند دلار داری؟" او التماس کرد. «من باید درست رفتار کنم.»

دوست، یک کارمند خدمات اجتماعی که سال‌ها تلاش می‌کرد او را تحت درمان قرار دهد، به او نگاه کرد که بالای سرش ایستاده بود و تمرکز نداشت.

او خواست: «یا ترک کن یا بگذار با آمبولانس تماس بگیرم.

در ۳۴ سالگی، جوزف (که حتی با دوستش در نیویورک تایم مصاحبه می‌کرد، دوباره مصاحبه می‌کرد). بارها عقب نشینی می کند - در خیابان های فیلادلفیا، در زندان، در مراکز توانبخشی. اما او هرگز چیزی به این همه مصرف‌کننده وحشتناک را تجربه نکرده بود.

یک داروی جدید ذخایر فنتانیل را در فیلادلفیا اشباع کرده و به شهرهای دیگر در سراسر شرق و غرب میانه ایالات متحده نقل مکان کرده است: مدتومیدین، یک آرام‌بخش دامپزشکی قوی که تقریباً آنی باعث خاموشی می‌شود و اگر مصرف نشود هر چند ساعت یکبار علائم را قطع می‌کند. نوع جدیدی از بحران دارویی را ایجاد کرد - بحرانی که نه با مصرف بیش از حد دارو، بلکه با ترک آن ایجاد می‌شود.

از اواسط سال گذشته، بیمارستان‌های فیلادلفیا به دلیل مراجعه بیمارانی که پزشکان آن را ترک مدتومیدین تشخیص داده‌اند تحت فشار قرار گرفته‌اند. اگرچه ضربان قلب بلافاصله پس از مصرف به شدت کاهش می یابد، اما در قطع مصرف برعکس این اتفاق می افتد: ضربان قلب و فشار خون به طور فاجعه باری بالا می رود. بیماران دچار لرزش و استفراغ غیرقابل توقف می شوند. بسیاری از آنها به مراقبت های ویژه نیاز دارند.

جوزف وقت نداشت به بیمارستان برود. قلبش چنان دیوانه وار می تپید که احساس می کرد در یک حمله وحشت بی پایان گرفتار شده است. او با عرق و خستگي، اعصابش از درد به هم مي ريخت، اسكناس هايي را كه دوستش با عصبانيت به سمت او زده بود، چنگ زد و خانه اش را در ساوت فيلي ترك كرد. او در خیابان تاریک هجوم آورد، به این امید که به اندازه کافی دوپ بخرد تا کمتر احساس بیماری کند.

شهری تحت محاصره جدید

از دیدگاه اقتصادی تاسف بار یک فروشنده مواد مخدر، مدتومیدین یک انتخاب هوشمندانه است. این بیشتر در چین تولید می شود و می توان آن را به صورت آنلاین ارزان از تامین کنندگان داروهای دامپزشکی و مواد شیمیایی تحقیقاتی خریداری کرد. آنقدر اعتیاد آور است که فروشندگان نیازی به مخلوط کردن فنتانیل ندارند.

درست پس از خرناس کشیدن، تزریق یا کشیدن فنتانیل با مدتومیدین، مصرف کنندگان از بین می روند. ساعت 8:30 صبح در یک روز شلوغ هفته، مردم در امتداد خیابان کنزینگتون، غافل از غوغای قطارها و آمبولانس‌هایی که در کنار آن فریاد می‌زدند، پراکنده شدند. مردی به پهلو دراز کشید و وزنش دست و پایش را له کرد. دیگری روی پشتش پرید، سرش را بالش در کنار جدول گذاشته بود. وقتی دارو از بین می‌رود، مردم با ولع تازه بیدار می‌شوند.

کلی موری، متخصص پشتیبانی از همتایان دانشگاه پنسیلوانیا در برنامه داروی ترک اعتیاد، یک واگن پر از شلوار ورزشی، لباس‌های زیر، دئودورانت‌ها، دئودورانت‌ها، لباس‌های زیر را حمل می‌کند. زن جوان لاغر و شکننده به نام جسیکا به سمت واگن تکان خورد و یک هودی بیرون آورد. او گفت که او با مواد مخدر زندانی شده است. "من احساس می کنم خیلی گیر کرده ام. نمی دانم چگونه از آن خلاص شوم. این مرا دیوانه می کند."

خانم. موری که خودش در دوران نقاهت است، پرسید: «می‌خواهی به بیمارستان بیایی؟»

جسیکا سرش را تکان داد. "من خیلی می ترسم."

مردم چنان ترسی از کناره گیری دارند که بسیاری از رفتن به مراکز درمانی امتناع می ورزند، زیرا می ترسند علائم آنها را به درستی مدیریت نکنند. برخی از رفتن به بیمارستان صحبت می‌کنند، فقط ساعت‌ها را در پریشانی فزاینده سپری می‌کنند، و تماشا می‌کنند که بیماران با سایر موارد اورژانسی - تصادفات رانندگی، چاقو زدن - ابتدا گرفته می‌شوند. با عذاب، آنها را ترک می‌کنند تا در خیابان داروی خود را درمان کنند.

آخرین طعم

جوزف از بسیاری از اتاق‌های اورژانس خارج شده بود.

در آن شب سرد آوریل گذشته، وقتی دوستش او را بیرون انداخت، جوزف که برای محافظت از حریم خصوصی‌اش درخواست کرده بود با نام میانی‌اش شناسایی شود، تصادفاً به یک فروشنده متروی فیلی جنوبی رسید. وقتی دروازه‌ها در ساعت 3:30 بامداد باز شدند، او در گوشه‌ای خم شد تا از باد محافظت کند و سپس یواشکی وارد اولین قطار شد.

او زندگی‌اش را بررسی کرد. او چند ماه بود که اجازه ملاقات با فرزندانش را نداشت. او نمی توانست به خاطر بیاورد که چه مدت از زمانی که در ساخت و ساز کار کرده بود گذشته بود. و او به تازگی از زنی که «خواهر»ش می‌نامد، پول دارو خواسته بود، کسی که همیشه در کنارش ایستاده بود.

بدن او خراب بود: پوسته‌های زایلازین روی تیغه شانه بی‌پایان خارش دارند، رگ‌ها در اثر تزریق بسته می‌شوند، سینوس‌ها متورم به دلیل خروپف مواد مخدر، حفره‌ی بینی مضاعف می‌ریزد. برگشت زنی که بالا بود به او نگاه کرد. او گفت: "شما باید به بیمارستان بروید." من می توانم با شما یک آمبولانس تماس بگیرم. او عقب نشینی کرد.

با سه دلار آخرش، یک طعم خرید، فقط به اندازه ای که بتواند خودش به بیمارستان برسد. حالا کارش تمام شده بود. او آماده بود.

یک سفر مهم دیگر با مترو. زمانی که او از درهای بیمارستان عبور کرد، ضربه سریع از بین رفته بود و عقب نشینی بیداد می کرد. او بلافاصله پذیرش شد.