نوجوانان با چشمانی روشن، پرحرف و آماده برای کباب کردن به رستوران در مونتگومری، آلا. رسیدند. اما وقتی گفتگو به رویدادهای شنبه شب اخیر تبدیل شد، رفتار آنها به سرعت تغییر کرد.

در مدرسه، آنلاین و در محله‌های خود، همه از انفجار تیراندازی در مرکز شهر در 4 اکتبر صحبت می‌کردند، بلوک‌هایی از پله‌های مرمر ساختمان کنگره. دو نفر کشته شدند، از جمله یک نوجوان 17 ساله، و 12 نفر دیگر مجروح شدند، که بسیاری از آنها زیر 20 سال سن داشتند. نوجوان با سوء قصد به قتل.. بار دیگر جوانان در کانون خشونت های مسلحانه قرار گرفتند شهر.

الگوی آشنا دنبال شد، کشیش‌های مضطرب که خواستار توقف خشونت می‌شوند، مقاماتی که منع آمد و شد در سطح شهر را برای خردسالان در نظر می‌گیرند. فرماندار کی آیوی، جمهوری‌خواه، به سربازان ایالتی دستور داد تا منطقه گشت‌زنی خود را گسترش دهند. والدین.

دو تن از کارگران جوان رستوران، به نام That's My Dog Jr.، شاهد تیراندازی بودند. اما آنها می‌دانستند که هیچ یک از راه‌حل‌ها به چیزی که فکر می‌کردند قلب موضوع است - کمبود فرصت در شهر - نمی‌رسد.

یکی از کارگران به نام جی ور، 17 ساله، که در مرکز شهر با یک دوست و یک مربی بود که در آن شنبه شب تیراندازی شد، گفت: "این پایین پولی نیست."

بسیاری از قربانیان و عاملان خشونت در مونتگومری جوانانی هستند که به راحتی به اسلحه دسترسی دارند. کارشناسان گفتند که دخالت آنها در باندها ریشه در تعدادی از عوامل دارد، از جمله نرخ فقر تقریباً 20 درصدی که از سال 2020 ادامه داشته است، فقدان مشاغل با درآمد خوب، و افت تحصیلی سریع در مدرسه

در نیمه اول سال جاری، مونتگومری شاهد کاهش 13 درصدی قتل بود.. اما ساکنان می گویند که موضوع خشونت با اسلحه همچنان مانند همیشه قوی است.

That's My Dog Jr.. قصد دارد این مشکل همیشگی را حل کند. از زمان افتتاح در سال 2019، این رستوران با آجر سفید با ورودی رنگارنگ امضا شده آن به طور کامل توسط نوجوانان از طریق سازمان غیرانتفاعی That's My Child کار می کند. این به آنها مکانی می دهد تا چک به دست آورند، و شاید جامعه را به سمت جرم و جنایت بیابند.

یک بزرگسال در ساختمان مجاور فقط گهگاه آنها را از طریق دوربین‌های امنیتی زیر نظر می‌گیرد. اما عملیات روزانه به عهده بچه‌ها است، از جمله آموزش استخدام‌های جدید برای درست کردن هات داگ‌های زغالی و مرغ‌های ترد قهوه‌ای خاص با سس مخفی.

چارلز لی، موسس غیرانتفاعی، گفت: «ما ممکن است بخش کوچکی از راه حل باشیم، اما برای این بچه ها این فقط یک شغل نیست.» آقای لی، 43 ساله، گفت که او زمانی که جوانتر بود مواد مخدر می فروخت و مرتکب سرقت می شد و بخشی از یک باند بود، که ناامید از کمک به خانواده فقیر خود برای کسب پول بود.

او گفت: «ما به نوجوانانی که ممکن است در یک محیط مشابه گیر کرده باشند، خدمات رسانی می کنیم.. آنها جامعه را پیدا می کنند، آنها دوستان هستند. آنها در مورد چگونگی کسب درآمد صحبت نمی کنند، بلکه در مورد نحوه خرج کردن آنچه به دست آورده اند صحبت می کنند."

در طول یک شیفت اخیر، خدمه جوان لباس های تی شرت خود را پوشیدند، کت موی خود را درست کردند و برای سرویس آماده شدند.. (از ساعت 4 بعد از ظهر تا 7 بعد از ظهر باز هستند. بنابراین برای تکالیف وقت دارند.)

آنها پنیر فلفل قرمز را با یک کفگیر مخلوط کردند. آنها Oreos را قبل از سرخ کردن در یک خمیر خامه ای ریختند. و وقتی دیدند یکی از همکارانش سعی می کند پیازها را با چاقوی خرد کن برش دهد، خنده را مهار کردند.

زاویان میلینر، 16 ساله، با استفاده از مچ دست خود برای پاک کردن چشمانش، گفت: "هی مرد، قسم می خورم که الان دارم گریه می کنم."

فلیکس کارتر، 15 ساله، در حالی که سعی می‌کرد جلوی اشک‌هایش را بگیرد، گفت: «شیش».

مدیر آنها، ماخیا سانکی، یک جوان 16 ساله آتشین با موهای قرمز و بریس های نقره ای، تحت تأثیر قرار نگرفت. او که از مجموعه کوچک سبزیجاتی که تا به حال برش داده شده بود متعجب شده بود، گفت: "وقتی آنها را برش می دهید باید بدانید چه کار می کنید."

آنها نه نوجوان کارآفرین بودند که برای اولین ماشین‌ها، سفر به سالن ناخن و زنجیر طلای تقلبی پس‌انداز می‌کردند، به دنبال آرامش و خنده در داخل آشپزخانه‌ای به رنگ سس کچاپ بودند. آنها در نه هفته کار با هم، "انرژی خنک" و "حال و هوای خوب" را در پنج‌شنبه ایجاد کردند. والدین آنها از نظر مالی با پرداخت هزینه مدرسه هزینه ها.

بیشتر نوجوانان در رستوران که درآمد حاصل از آن را به سازمان غیرانتفاعی برمی‌گرداند، قبل از انتقال به محل کار در مکان دیگری، مانند Chick-fil-A، یک دوره کامل نه هفته‌ای کار می‌کنند. مربیان بزرگسال به آنها آموزش می‌دهند که چگونه برای مصاحبه‌های شغلی آماده شوند و به آنها کمک کنند تا حساب‌های بانکی ایجاد کنند. تعداد انگشت شماری اقامت خود را در رستوران طولانی می‌کنند تا مدیر شوند.

آن‌ها به کار خود و امتیاز 97 از 100 سلامتی خود افتخار می‌کردند. اما هنوز زمان زیادی برای شیطنت‌ها وجود داشت.

"اگر کسی یک میلیون دلار به شما بدهد، آیا دستتان را آنجا می گذارید؟" جی از دوستش شانلی کانینگهام، 16 ساله، پرسید که به یک ظرف روغن نباتی داغ اشاره کرد.

"این برای خرید یک دست جدید برای شما کافی است!" جی گفت.

بین دستور دادن، آنها در مورد حرفه رویایی خود صحبت کردند، مانند پیوستن به ارتش، آموزش راننده کامیون یا تبدیل شدن به یک دانشمند پزشکی قانونی.. آنها بحث کردند که بهترین خواننده رپ در مونتگومری کیست.. در تعطیلات، پسرها در زمینی موقت پشت رستوران بسکتبال بازی می کردند. شاید در حوالی هالووین.

از بسیاری جهات، آنها نوجوانان آمریکایی معمولی بودند که انگشتان پای خود را در نیروی کار فرو می کردند.. اما خشونت اسلحه ای که جامعه آنها را فراگرفته بود، در زندگی آنها نیز رخنه کرده بود. سامر دیکسون، یک صندوقدار 15 ساله، گفت که هنگام تلاش برای انجام تکالیف شبانه به شنیدن شلیک گلوله عادت کرده است.. زاویان دوست صمیمی کلاس ششم خود را به یاد آورد که چهار سال پیش از مدرسه به خانه می رفت که گلوله ای سرگردان به سینه اش اصابت کرد و او را کشت.

مادبزرگ زاویان، که او را در تمام زندگی بزرگ کرده بود، سعی کرده بود او را دلداری دهد. او دیده بود که افراد هم سن و سال او به فعالیت های مجرمانه کشیده می شوند، بنابراین او در That's My Dog Jr. بود و می خواست به او افتخار کند.

«احساس می‌کنیم که هر جا می‌رویم،» او گفت، «همیشه یک تیراندازی وجود دارد.

ساعت 6:43 بعدازظهر بود، تقریباً زمان بسته شدن.. خدمه زباله‌ها را جمع کردند، منقل را تمیز کردند و ظروف را تمیز کردند. همانطور که شانلی کف‌ها را تمیز می‌کرد، در نهایت تیراندازی در مرکز شهر را که با جی از نزدیک دیده بود، مطرح کرد. این در حالی اتفاق افتاد که خانواده‌ها در صف انتظار سوار شدن یک چرخ و فلک جدید و مردم در نزدیکی بارهو بودند.

چنلی به آرامی گفت: «فکر می‌کردم جی ضربه خورده است.» «نمی‌توانستم او را ببینم».

او به آنها گفت که چگونه بارها فریاد زده است، "جی کجاست؟"

"چه اتفاقی افتاد؟" زاویان از او پرسید.

جی به یاد آورد: "یکی شروع به تیراندازی کرد."

او با گروه در میان گذاشت که چگونه به گوشه ای دویده تا پنهان شود. جی گفت: "فکر می کردم قاتل به سمت من می آید."

اما او جزئیات خاصی را برای خود نگه داشت: چگونه صدای گریه مردم را بر روی زمین، تیراندازی و خونریزی شنید. چگونه دیگران را دید که اسلحه حمل می کردند و می دویدند. چگونه مطمئن نبود که یخ بزند یا به حرکت ادامه دهد.

زاریا مورل، 16 ساله، پول‌های رنگارنگ تقلبی، شبیه به نشانه‌های بازی، را که سازمان غیرانتفاعی به آنها داده بود تا در نمایشگاه ملی آلاباما در آخر هفته استفاده کنند، به نمایش گذاشت. او با تقلید از صدای تیراندازی گفت: "امیدوارم همه شما نشنید، "بها!. باه!. به!".

او شوخی می‌کرد.. اما خدمه ساکت ماندند و تمیز کردن را تمام کردند. جی، که ماخیا از او به عنوان کارمند M.V.P.. یاد می‌کرد، داوطلب شد سطل زباله را بیرون بیاورد.

او عاشق دوستانی بود که در رستوران پیدا کرده بود. او گفت که پدرش به او افتخار می کرد، "به خاطر دور ماندن از خیابان." او به اهدافش نزدیک تر می شد که یک روز مونتگومری را ترک کرد و موفقیت مالی پیدا کرد. پس از رسیدن دوستانش به خانه، او پشت میز نشست و به قربانیان همسن و سال خود که در تیراندازی کشته شده اند فکر کرد.

او گفت: "آنها افرادی دارند که آنها را دوست دارند."

یک بزرگسال از سازمان غیرانتفاعی برای قفل کردن به آنجا رفت. جی وسایلش را جمع کرد و از ورودی منحنی رستوران با آجرهای رنگین کمانی بیرون آمد.

جِی قبل از قدم زدن از ساختمان‌های متروکه و رفتن به خانه به دوستش گفت: "از زنده بودن خوشحالم".