حزب ملی‌گرای بنگلادش (BNP)، بزرگترین حزب سیاسی کشور، قاطعانه در حال شکستن اتحاد چند دهه‌ای خود با جماعت اسلامی، بزرگترین گروه اسلام‌گرای کشور جنوب آسیا است و در عوض خود را به عنوان یک نیروی لیبرال و دموکراتیک قبل از انتخابات ملی تغییر می‌دهد. پس از قیام توده‌ای علیه حکومت یک دهه و نیم او که با افراط در حقوق بشر، از جمله قتل‌های غیرقانونی، ناپدید شدن اجباری، دستگیری منتقدان و رهبران مخالف، و سرکوب وحشیانه معترضان در اوت 2024 مشخص شد.

حزب عوامی‌لیگ حسینه، از نظر تاریخی مخالف حزب عوامی بود. پوشش یک ستون سکولار و لیبرال در سیاست بنگلادش است، اگرچه منتقدان این ادعا را رد کردند.

در مقابل، BNP و جماعت با مخالفت مشترکشان با اتحادیه عوامی کنار هم کشیده شدند. اما تفاوت‌های ایدئولوژیک آنها هرگز پنهان نشد: BNP از یک جهان بینی ملی گرایانه پیروی کرد، در حالی که هویت اسلامی بیشتر بنگلادشی ها دلیل وجودی جماعت است.

اکنون، این اختلافات به شکافی تمام عیار بین احزابی که در آخرین دولت غیرحسنه بنگلادش حکومت کرده بودند و بین دولت منتخب 20 بنگلادش در سال 2010، شکل گرفته است. 2006.

این هفته، طارق رحمان، رئیس موقت BNP، خطاب به حامیان حزب، خاطره غرق در خون جنگ آزادی‌بخش بنگلادش علیه پاکستان در سال 1971 را یادآور شد و گفت: «مردم دیدند» چه اتفاقی افتاد. او نامی از جماعت نبرد، اما این مرجع به وضوح در سراسر بنگلادش قابل درک بود: جماعت با استقلال بنگلادش از پاکستان مخالفت کرده بود.

او همچنین جماعت را به سوء استفاده از دین برای کسب رای متهم کرد.

در اظهارنظرهای مشابه ماه گذشته، میرزا فخرالاسلام علمگیر، دبیر کل BNP، با تاکید بر این که این کشور به نام دین "مذهب مخالف است"، تاکید کرد. سیاست BNP باید بر وحدت ملی، اصول دموکراتیک و روح بنیادی سال 1971 تکیه کند.

پس چه چیزی در پس این تغییر نهفته است؟

روایت اخیر BNP نشان می‌دهد که می‌خواهد واژگان اخلاقی ملی‌گرایی سکولار را که اتحادیه عوامی مدت‌هاست که در انحصار جنگ تاریخی خود به حقیقت پیوسته بود، استفاده کند. بنیانگذار عوامی لیگ شیخ مجیب الرحمن رهبری مبارزات آزادیبخش را برعهده داشت، اما همچنین مسئول نزول اولیه بنگلادش مستقل به سمت استبداد بود، زمانی که وی تمام احزاب سیاسی دیگر را برای ایجاد یک سیستم تک حزبی در سال 1975 ممنوع کرد.

حسینه این میراث را در زمانی که او در قدرت بود و بین سالهای 2049 تا 20 هزار نفر را بازداشت کرد، به ارمغان آورد. از رهبران و کارگران BNP - از جمله رئیس قدیمی آن و نخست وزیر سابق بیگم خالده ضیا، که در حال حاضر در بیمارستان بستری است که حزب و خانواده اش آن را "وضعیت بسیار بحرانی" توصیف کرده اند. سرکوب بی‌رحمانه دولت حسینه علیه اپوزیسیون سیاسی و سایر منتقدان، انتخابات سال‌های 2014، 2018 و 2024 را با پیروزی عوامی‌لیگ در برابر چشم‌انداز سرکوب، تبدیل به یک انتخابات ساختگی کرد.

اشغال خلأ ناسیونالیستی سکولار به جای گذاشته شده توسط اتحادیه عوامی است – که در حال حاضر در خارج از کشور وجود دارد. نیاز به قطع رابطه با یک حزب اسلام‌گرا دارد که توشه تاریخی آن می‌تواند مانع تلاش آن برای جلب نظر مخاطبانی شود که به دنبال سیاست کثرت‌گرا هستند.

مطمئناً، انشعاب BNP-جماعت یک شبه ظاهر نشد. برای ماه‌ها، هر دو حزب بر سر پرسش‌های اصلی از هم دور شده‌اند: آیا اصلاحات گسترده‌تر باید قبل از انتخابات باشد، چگونه می‌توان قانون اساسی را بازسازی کرد، و چه مدل سیاسی باید دوران پس از حسینه را تعریف کند.

جماعت قبل از انتخابات برای تغییرات ساختاری گسترده تلاش کرد. BNP بر انتخابات زودهنگام و حداقل بازنگری در قانون اساسی اصرار داشت. اختلافات آنها به آرامی به شکاف های آشکار تبدیل شد.

اما این گسست صرفاً در مورد اختلافات استراتژیک نیست. این نشان‌دهنده یک تنظیم مجدد ایدئولوژیک است که توسط محیط سیاسی جدید هدایت می‌شود.

فضای چپ میانه و لیبرال-سکولار که زمانی لیگ عوامی ادعا می‌کرد اکنون خالی است.

BNP فرصتی را برای اشغال آن، قبل از انتخابات ملی که برای فوریه برنامه‌ریزی شده است، می‌بیند.

محاسبه BNP در تغییر تغییر است. قیام 2024 به رهبری جوانان، فروپاشی اقتدارگرایی تک حزبی، و بیداری مدنی رای دهندگان طبقه متوسط ​​شهری، همگی باعث ایجاد یک تقاضای جدید برای حکومت دموکراتیک و اعتدال سیاسی شده است.

، BNP معتقد است که گرایش های مذهبی جماعت می تواند با آن برخورد کند. با تغییر نام خود، BNP معتقد است که می تواند با رای دهندگانی که هم از اقتدارگرایی لیگ عوامی و هم از محافظه کاری مذهبی جماعت ناامید شده اند، طنین انداز شود.

این تغییر جهت همچنین به دنبال بازپس گیری موقعیت عالی اخلاقی سال 1971 است. برای دهه ها، اتحادیه عوامی با تفویض جنگ با جماعت پاکستان را به سلاح تبدیل کرد. توسط انجمن اکنون BNP این روایت را تغییر می‌دهد.

با محکوم کردن نقش جماعت در سال 1971، این حزب انحصار ایدئولوژیکی را که اتحادیه عوامی برای نیم قرن اعمال کرده بود به چالش می‌کشد – تلاش برای جلب نظر شهروندان جوان‌تر که به سال 1971 از طریق روایت‌های دموکراسی و حقوق بشر می‌نگرند تا وفاداری به هیچ حزبی، بدون تلاش

علاوه بر این، فضای سیاسی پس از حسنه شلوغ است: گروه‌های تحت هدایت جوانان مانند حزب ملی شهروند (NCP) و شبکه‌های جامعه مدنی نیز برای رای لیبرال-مرکز رقابت می‌کنند. تکه تکه شدن آرا می تواند دستاوردهای BNP را کمرنگ کند، مگر اینکه بتواند حوزه های مختلف حامی دموکراسی را متحد کند.

اما منطق استراتژیک پشت تنظیم مجدد BNP در حال حاضر قانع کننده به نظر می رسد.

این حزب دیگر خود را به عنوان یک نیروی راست میانه در رقابت با اتحادیه عوامی قرار نمی دهد. تلاش برای تبدیل شدن به یک پلتفرم دموکراتیک گسترده است که رای دهندگان سابق لیگ عوامی، لیبرال های شهری، جوامع اقلیت، و جوانان بیدار سیاسی را جذب می کند و همه در جستجوی یک خانه سیاسی جدید هستند.

این که آیا این تغییر موفق می شود بستگی به این دارد که BNP تا چه حد این خط ایدئولوژیک جدید را حفظ می کند و اینکه آیا افکار عمومی معتقد است که یک حزب جماعت یک تصمیم اصولی است که با حزب منفجر است. طراحی رقص.

اما آنچه از قبل مشخص است این است که BNP سال 2025 BNP دهه گذشته نیست. رهبران آن به زبان جدیدی صحبت می کنند - که ریشه در فراگیری، ضد فرقه گرایی و اصلاحات دموکراتیک دارد.

و آن را با صدای بلند صحبت می کنند.

با شکستن جماعت و قدم گذاشتن در زمین ایدئولوژیکی که زمانی لیگ عوامی متعلق به اتحادیه بود، BNP در حال تغییر چشم انداز سیاسی بنگلادش است. اگر این دگرگونی برقرار باشد، ممکن است پیامدترین تغییر در سیاست کشور از اوایل دهه 1990 باشد - یک وارونگی ایدئولوژیک که در آن حزب راست میانه سابق متولی اصلی سیاست لیبرال دموکراتیک در بنگلادش پس از حسنه می شود.