در اواسط نوامبر بیایید، صف ثابتی از گردشگران در پای سنترال پارک تشکیل می‌شوند و هر کدام منتظر نوبت خود هستند تا برس‌های لوکس داشته باشند. بازدیدکنندگان یکی پس از دیگری، با آیفون‌های آماده و چسبانده به سینه‌های خود، از پله‌های قرمز یاقوتی بالا می‌روند و تسلیم ندای هتل پلازا می‌شوند.

پس از نزدیک به 120 سال، این بنای تاریخی کاخ همچنان طلسم‌های قدیمی را به نمایش می‌گذارد. و جادو هر زمستان به اوج می رسد، زمانی که لابی رحم مانند به جنگلی درخشان از درختان کریسمس تبدیل می شود. اما کلید قدرت ماندگاری پلازا، گردشگران فریبنده یا حتی عرفان فرهنگ پاپ پایدار آن نیست. این مشتریان نخبه هتل هستند - یعنی افراد ثروتمند و مشهور. و زمانی که اقامت یک شبه در طول فصل تعطیلات به 39000 دلار برسد، مخاطرات غیرقابل درک می‌شود.

اما نیرویی وجود دارد که تقاضا را برآورده می‌کند و در دید آشکار پنهان است. برای پیدا کردن آن، باید ریشه‌های پلازا را دنبال کنید، که به قدری عمیق هستند که شما را به سمت سکوی مترو هدایت می‌کنند. در آنجا، سید رحمانی، 62 ساله، با یک ناهار بسته بندی شده در دست، پنج روز در هفته از قطار R پیش از سپیده دم پیاده می شود و از دری بدون علامت که به ظاهر برای همه غیر از او و سایر کارکنان هتل دیده نمی شود، وارد هتل می شود. برای آقای رحمانی که به مدت 27 سال در پلازا سرور غذاخوری در اتاق بوده است، بقیه حافظه عضلانی است.

New York Times Cooking را در اینستاگرام، فیس بوک، >نیویورک تایمز دنبال کنید Pinterest. به‌روزرسانی‌های منظم از آشپزی نیویورک تایمز را با پیشنهادات دستور پخت، نکات آشپزی و توصیه‌های خرید دریافت کنید.