امبلر، آلاسکا (AP) - یخ‌ها از کنار قایق تریستن پتی عبور می‌کنند و او کرانه‌های رودخانه کوبوک در شمال غربی آلاسکا را برای یافتن کاریبو اسکن می‌کند. عموی بزرگش ارنست تفنگی را روی دامان او می گذارد. آخرین روز سپتامبر است، و با هر معیار تاریخ و حافظه، هزاران نفر باید تا کنون از آن عبور کرده باشند. اما تندرا خالی است، به جز کوه‌هایی که در افق خودنمایی می‌کنند - دروازه‌های پارک ملی قطب شمال.

روزها پس از شکار ناموفق پاتی، دولت ترامپ ساخت جاده دسترسی آمبلر را تصویب کرد - مسیری به طول 211 مایل (340 کیلومتر) که برای رسیدن به رودخانه‌های عظیمی طراحی شده است که از رودخانه‌های عظیم عبور می‌کند و از رودخانه‌های بزرگ‌تر عبور می‌کند. نهرهایی که ماهی قزل آلا در آن تخم ریزی می کنند و کاریبو مهاجرت می کنند. این تاییدیه که با شکایت هایی روبه رو است، هرچند موافقان معتقدند ساخت و ساز می تواند سال آینده آغاز شود، در حالی به دست آمد که بارندگی بی سابقه در شمال غربی آلاسکا روستاها را سیل کرده و زیستگاه تخم ریزی ماهی را درنوردید - آخرین ضربه ناشی از اقلیم به جوامع بومی که از قبل شاهد کاهش شدید تعداد ماهی های ماهی قزل آلا و کاریبو هستند.

به عنوان مالک مشترک یک شرکت راهنمای طبیعت در آمبلر، معیشت پاتی به دست نخورده نگه داشتن این منظره بستگی دارد. یک شکارچی اینوپیاک، توانایی او برای تغذیه خانواده و ادامه سنت‌های معیشتی اجدادش به جمعیت ماهیان و ماهی‌های سالم بستگی دارد.

با این حال، او از ساخت جاده حمایت می‌کند.

پتی، که در شورای مشورتی منطقه‌ای فدرال معیشتی شمال غرب قطب شمال خدمت می‌کند، گفت: «امروزه همه چیز پول می‌گیرد. مشاغل در دهکده های محلی کمیاب است و با بنزین 17.50 دلار در هر گالن، توانایی نیرو دادن به وسایل نقلیه تمام زمینی و قایق های مورد نیاز برای شکار برای بسیاری از دسترس خارج است. پتی تخمین می زند که یک سفر شکار کاریبو از آمبلر 400 دلار هزینه دارد. او بر این باور است که مشاغل معدنی می توانند راه نجاتی باشند و مواد معدنی می توانند تغییرات آب و هوایی را که شیوه زندگی او را تهدید می کند، کند کند.

این کنایه از تغییرات آب و هوایی در شمال غربی آلاسکا است: مواد معدنی مورد نیاز برای تامین انرژی انتقال انرژی سبز در زیر برخی از آخرین بیابان های بکر قاره قرار دارند - منظره ای که در حال حاضر در خط مقدم بحران آب و هوا قرار دارد، جایی که درجه حرارت چهار برابر سریعتر از سایر نقاط سیاره افزایش می یابد.

"من سال ها است که می بینم آب و هوا در حال تغییر است." پتی. "از دست دادن فرهنگ، سنت ما بسیار نگران کننده است. پس بیایید هر کاری که می توانیم برای کاهش آن انجام دهیم."

کاهش قبل از جاده

طول دو دهه گذشته، گله Caribou Western Arctic از نزدیک به نیم میلیون به حدود 164000 کاهش یافته است - طبق گفته دپارتمان ماهی و بازی آلاسکا، کاهش 66 درصدی. از بین آنهایی که باقی مانده اند، اکنون تعداد کمتری در طول مهاجرت پاییزی از رودخانه کوبوک عبور می کنند، جایی که پاتی و سایر شکارچیان اینوپیاک به طور تاریخی در اواخر تابستان جمع می شدند تا برای زمستان گوشت ذخیره کنند. در حالی که جمعیت کاریبوها به طور طبیعی در نوسان است، دانشمندان می گویند که سرما و برف با تأخیر فزاینده که باعث مهاجرت به جنوب می شود باعث شده است که کاریبوها در محدوده بروکس باقی بمانند، جایی که دسترسی به آنها برای شکارچیان دشوار است.

روز بعد از شکار ناموفق پاتی، اولین برف بارید. در 6 اکتبر - بسیار دیرتر از هنجارهای تاریخی - کاریبو شروع به چکیدن در سراسر کوبوک کرد. سپس باران آمد و بارندگی های شدید و اواخر فصل را به همراه آورد که دانشمندان می گویند در قطب شمال رو به افزایش است و برای ماهی قزل آلا ویرانگر است. بارندگی شدید می‌تواند به تخم‌ها آسیب برساند و از جای خود خارج کند، در حالی که افزایش دمای آب باعث کاهش سطح اکسیژن مورد نیاز ماهی‌ها برای سفر به بالادست می‌شود.

یک مطالعه اخیر نشان داد که ده‌ها نهرهای شفاف در محدوده بروکس با سطوح سمی فلزات به رنگ نارنجی درآمده‌اند - تغییراتی که محققان معتقدند نتیجه یخ‌زدگی دائمی است - که ممکن است به توضیح افت اخیر ماهی سالمون کمک کند. بر اساس گزارش NOAA Fisheries، به ویژه ماهی سالمون شینوک و چم با سقوط های دوره ای جمعیت، "کاهش مداوم و چشمگیر" را تجربه می کنند که منجر به تعطیلی کامل برخی از ماهیگیری ها شده است.

کارشناسان نگران این هستند که رکورد طوفان‌های امسال برای دوره‌های آینده چه معنایی خواهد داشت.

«بزرگ‌هایی که تمام عمر خود را در اینجا زندگی کرده‌اند، هرگز شرایط محیطی این چنینی را ندیده‌اند و هرگز شرایط ماهی را به این بدی ندیده‌اند. جاده فشارهای خودش را اضافه می کند. هزاران پلچک و نزدیک به 50 پل باعث اختلال در جریان آب و گذرگاه‌های ماهی می‌شوند و بیش از 100 کامیون روزانه در طول چند دهه تولید از جاده عبور می‌کنند. زیست‌شناسان فدرال هشدار می‌دهند که سنگ‌های منطقه حاوی آزبست طبیعی هستند و ترافیک سنگین باعث ایجاد گرد و غبار می‌شود که در هزاران آبراه و همچنین پوشش گیاهی کاریبو به آن بستگی دارد. این جاده همچنین زیستگاه گله Caribou Western Arctic را تکه تکه می کند و به طور بالقوه مانع از الگوهای مهاجرت می شود. اداره مدیریت زمین حدود 1.2 میلیون هکتار از زیستگاه تخم‌ریزی ماهی قزل آلا و زایش کاریبو را به عنوان "نگرانی حیاتی زیست‌محیطی" تعیین کرد.

سپس معدن است. مقدار زیادی آب از رودخانه ها و دریاچه ها برداشت می شود، در حالی که سطح آب های زیرزمینی و منجمد دائمی به طور دائم مختل می شود. این عملیات مقادیر بسیار زیادی سنگ ضایعات تولید می‌کند و نیاز به تاسیسات باطله برای ذخیره‌سازی دوغاب سمی دارد و خطر نشت فلزات سنگین را به آبراه‌ها می‌اندازد.

با توجه به رکوردشکنی بارندگی منطقه در سال‌های اخیر، ساکنان پایین دست نگران رخنه‌ها هستند. در Kotzebue، یک مرکز 3000 نفری در دهانه کوبوک، جایی که سیل باعث اعلام وضعیت اضطراری در پاییز امسال شد، بسیاری بیم دارند که آلودگی به منابع آشامیدنی و غذاهای سنتی اینوپیاک مانند ماهی و فوک‌های ریش‌دار آسیب برساند. Monigold، یکی از اعضای Inupiaq Protect the Kobuk، یک تلاش مردمی که برای متوقف کردن جاده تلاش می کند، و رئیس مشترک شورای مشورتی معیشتی Kotzebue Sound.

مونیگولد از کودکی از پدربزرگ و مادربزرگ خود زندگی در زمین را آموخت. او که مصمم بود ارتباط خود را با طبیعت به اشتراک بگذارد، به چهار پسرش و پسر عموهایشان شکار و ماهیگیری را آموزش داد. او مشاهده کرده است که تغییرات آب و هوایی سبک زندگی را که او برای حفظ آن مبارزه می‌کرد، از بین می‌برد و می‌ترسد که جاده این خسارت را تسریع کند.

او مانند بسیاری از مخالفان، در وعده‌های خصوصی باقی ماندن جاده تردید دارد و توجه می‌کند که جاده‌های آلاسکا، مانند بزرگراه دالتون، علی‌رغم تضمین‌های مشابه، به روی عموم باز شد. آنها می ترسند که هجوم شکارچیان و ماهیگیران خارجی باعث استرس بیشتر ماهی ها و جمعیت کاریبو شود. حتی حمایت پتی از جاده به بسته شدن آن بستگی دارد.

مونیگلد گفت: «ما در هر نسل چیزهای زیادی از دست می دهیم. "اما در حال حاضر ما هنوز فرهنگ کافی برای آن داریم که ارزش مبارزه برای آن را داشته باشد."

در بیانیه ای ایمیلی، کالب فروهلیچ، مدیر عامل امبلر متالز، شرکتی که پروژه معدن را پشت سر می گذارد، گفت که این عملیات از کنترل های ایمنی اثبات شده برای یخبندان دائمی استفاده می کند و تمام آب حاصل از فرآیند استخراج را با استانداردهای سختگیرانه تصفیه می کند. این شرکت همچنین میزان بارش‌ها را تا اندازه تأسیسات برای بارندگی شدیدتر دنبال می‌کند و با NANA، یک شرکت بومی آلاسکا، توافق‌نامه الزام‌آوری برای اولویت دادن به استخدام از جوامع مجاور دارد.

Ambler Metals از اظهارنظر در مورد نگرانی‌های خاص جاده، از جمله آزبست طبیعی، اثرات ترافیکی، عدم دسترسی عمومی به جاده و تکه تکه شدن زیستگاه خودداری کرد. هزینه های قبل از توسعه و کاربر اصلی آن خواهد بود. اداره توسعه صنعتی و صادرات آلاسکا، بانک سرمایه گذاری دولتی که این جاده را توسعه می دهد، به درخواستی برای اظهار نظر پاسخ نداد.

ردپای کربن کربن زدایی

مواد معدنی حیاتی به طور فزاینده ای حیاتی می شود - طبق گزارش بانک جهانی تا سال 2050، تقاضای فزاینده برای فناوری های انرژی سبز می تواند تولید را تقریباً 500 درصد افزایش دهد. ذخایر قطب شمال نه تنها مس، بلکه روی، سرب، نقره و طلا را نیز تولید می کند. با حدود 46.7 میلیون تن ذخایر معدنی، این ذخایر یکی از بزرگترین ذخایر چند فلزی توسعه نیافته در آمریکای شمالی است.

اما هیچ تضمینی وجود ندارد که این مواد معدنی انرژی پاک را تامین کنند. دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا آشکارا در مورد بیزاری خود از وسایل نقلیه الکتریکی و نیروی باد و اکثر مس در ایالات متحده صحبت کرده است. به گفته انجمن توسعه مس، به پروژه های ساختمانی می رود.

دولت ترامپ این موضوع را به عنوان یکی از مسائل امنیت ملی مطرح کرده و اتکا به «تولید مواد معدنی قدرت های خارجی متخاصم» را تهدیدی حاد می داند. در ماه مارس، کاخ سفید دستوری اجرایی صادر کرد که به وزیر کشور دستور داد تولید و استخراج مواد معدنی را به‌عنوان کاربری اصلی زمین در تمام زمین‌های فدرال که دارای ذخایر معدنی هستند، در اولویت قرار دهد.

اما حتی این استدلال نیز کاملاً مناسب نیست. طبق گزارش USGS در سال 2025، در حالی که ایالات متحده برای حدود 20 ماده معدنی مختلف به شدت به چین وابسته است، طبق گزارش USGS در سال 2025، مواد معدنی اولیه ذخایر قطب شمال - مس و روی - در میان آنها نیستند. ایالات متحده 45 درصد مس تصفیه شده خود را از شیلی، کانادا، مکزیک و پرو و ​​73 درصد روی خود را از کانادا و مکزیک تامین می کند. آندریا مارستون، دانشیار جغرافیا در دانشگاه راتگرز که به مطالعه معادن و حقوق بومیان در قاره آمریکا می پردازد، گفت: مابقی در داخل استخراج می شوند.

مسئله واقعی این نیست که آیا به مواد معدنی نیاز است یا خیر، این این است که چه کسی تصمیم می گیرد. پروژه‌های معدنی مانند امبلر گاهی اوقات در سرزمین‌های بومی واقع می‌شوند و چیزی را که او یک معضل اخلاقی غلط می‌نامد ایجاد می‌کند: من برای نجات آب و هوا، یا محافظت از زمین و تداوم گرمایش. او استدلال می‌کند که این چارچوب، احتمالات دیگری مانند سرمایه‌گذاری در حمل‌ونقل عمومی انبوه، بازیافت مواد معدنی که از قبل وجود داشته‌اند و طراحی سیستم‌هایی که مصرف کمتری دارند، پنهان می‌کند.

او به شیوه‌ای جدید گفت: «شما نمی‌توانید چرخش زمین‌های بومی را با نوعی داستان جهانی تغییرات اقلیمی توجیه کنید، زیرا این منجر به تکرار غارت استعماری می‌شود». "نقطه شروع باید این باشد: این سرزمین آنهاست که تصمیم بگیرند با چه کار کنند."

یک جامعه تقسیم شده

کنراد داگلاس، شهردار آمبلر، هزینه گزاف زندگی در روستای خود و نیاز مبرم به شغل را تشخیص می دهد. اما او همچنین می‌داند که شرکت‌های معدنی کانادایی و استرالیایی که حقوق ذخایر آمبلر را دارند، ممکن است کارگران را از جاهای دیگر تامین کنند، و او می‌ترسد که این کار چه بلایی سر زمین خواهد آورد.

نگرانی‌های او لایه‌لایه هستند: گرد و غبار فراری، پسماندها و چرخه ظالمانه‌ای که در آن باران‌های شدید، ماهی‌ها را از بین می‌برد، و مردم را مجبور می‌کند تا به همان اندازه که کاریب‌ها را از بین می‌برند. با توجه به اینکه قیمت بنزین در حال حاضر شکار را برای بسیاری از خانواده‌ها دور از دسترس قرار داده است، معادله غیرممکن می‌شود.

او با پوشیدن هودی حرفه‌ای آمبلر رود گفت: «من واقعاً نمی‌دانم که ایالت آلاسکا چقدر مایل است شیوه زندگی ما را به خطر بیندازد، اما مردم واقعاً به شغل نیاز دارند. روستاهایی با شغل و حمایت اجتماعی اما او نگران است که شرکت‌های پشتیبان آمبلر رویکرد مشابهی را در پیش نگیرند.

برای پتی، مشاغل بیش از درآمد را نشان می‌دهند - آنها به مردم اجازه می‌دهند دوباره با فرهنگ خود ارتباط برقرار کنند. او گفت که یک بار شکارچیان جوان اینوپیاک از تأمین مخارج خانواده خود بسیار غرور می کردند.

او گفت: "این لحظه افتخار آنها بود. این چیزی بود که برای آن زندگی کردند." «امروزه، بدون اینکه توانایی مالی برای شکار داشته باشیم، بسیاری از آن‌ها از بین رفته است.»

در مورد تأثیرات روی ماهی و کاریبو، پتی معتقد است که حفاظت از معدن کار می‌کند. او علاوه بر راهنمایی در بیابان، به عنوان ناظر فنی محیط زیست در معدن Red Dog کار می‌کند و اقدامات خوبی را از نزدیک دیده است.

او گفت: با این وجود، "همیشه یک نگرانی وجود دارد." هنگامی که او برای اولین بار وارد شد، سواحل همیشه یخبندان در برابر رودخانه ها و کاریبویی که صدها هزار نفر از آن سرازیر شده بودند محکم نگه داشتند.

او استدلال کرد که جاده ضربه نهایی را به منظره ای خواهد زد که قبلاً تحت تأثیر تغییرات آب و هوایی قرار گرفته بود.

«این مربوط به حیاط خلوت من نیست - این مربوط به حیاط خلوت شما است. این صدای جهان است، حیاط پشتی او. "ما باید از چیزی محافظت کنیم که این سیاره مانند قبل از ما بود. در غیر این صورت، راهمان را گم خواهیم کرد. و من می‌توانم بگویم که قبلاً هم این کار را کرده‌ایم."

شب پس از شکار ناموفقش، پتی و خانواده‌اش دور میزی از نهنگ سر کمان، بلوگا، فوک و گوزن دور هم جمع شدند - یک وعده غذایی نادر که همه با هم در میان اقوامشان جریان داشتند. مانند بسیاری در آمبلر، اعضای خانواده پتی در طول سال ها برای یافتن شغل ترک کرده اند. در روستایی به این کوچکی، هر خروج احساس می شود - جمعیت از 320 نفر در سال 2010 به حدود 200 نفر امروز کاهش یافته است.

او گفت: "ما در حال از دست دادن جامعه خود هستیم. به معنای واقعی کلمه در حال از دست دادن آن هستیم." "مردم می خواهند در خانه باشند اما فرصتی برای نگه داشتن آنها در آنجا ندارند."

___

Annika Hammerschlag را در اینستاگرام @ahammergram دنبال کنید.

___

آسوشیتدپرس از بنیاد خانواده والتون برای پوشش سیاست های آب و محیط زیست حمایت می کند. AP تنها مسئول تمام محتوا است. برای همه پوشش های زیست محیطی AP، از https://apnews.com/hub/climate-and-environment

دیدن کنید