فعالان محیط‌زیست مدت‌هاست که از دولت خواسته‌اند تا به دنبال ثبت بیابان دامای به عنوان میراث جهانی یونسکو باشد که بودجه و گردشگران بیشتری را به همراه خواهد داشت. اما روند درخواست به کندی پیش می‌رود.

در عوض، به نظر می‌رسد دولت بیشتر بر گسترش بزرگراه پان بورنئو که مدت‌ها برنامه‌ریزی شده بود در این منطقه متمرکز است و مسیر اصلی جاده موجود را دنبال می‌کند، حتی اگر ترافیک کمی دارد. محیط بانان نگرانند که چنین بزرگراه بزرگی زیستگاه را تکه تکه کند و جانوران موجود در آنجا را به خطر بیاندازد. از سوی مردم کار آسانی نیست، تا حدی به این دلیل که حیوانات گاهی اوقات ترجیح می دهند در امتداد جاده در خارج از منطقه حفاظت شده قدم بزنند و در نزدیکی سکونتگاه های انسانی به جستجوی علوفه بپردازند، به جای اینکه راه خود را از میان جنگل های انبوه طی کنند.

در پاسخ به سر بریدن، اداره حیات وحش صباح 20 محیط بان اجتماعی را استخدام کرد و دو پست جدید از جمله یکی از ایستگاه های مرتفع را در امتداد 1 مایل ایجاد کرد. سر بریدن فیل.

سلستین چین، 45 ساله، یکی از افراد جدید، گفت: با توجه به آموزش یک هفته ای، محیط بانان جامعه وظیفه نظارت بر فیل ها را در شعاع 12 مایلی دارند. استخدام می کند.

انتظار می‌رود که آنها برای گشت زنی بروند، اما مقامات اذعان می‌کنند که دولت وسایل نقلیه در اختیار آنها قرار نداده است. برای رسیدن به منطقه‌ای که می‌توانند با پای پیاده گشت‌زنی کنند، از وسیله نقلیه شخصی تکاور استفاده می‌کنند.

به هر واحد یک مکان یاب GPS، یک دوربین کوچک و یک تلفن همراه داده شده است - اما نه یک تلفن ماهواره‌ای در منطقه‌ای با خدمات تلفن همراه محدود. آقای صوفیان گفت که امیدوار است اداره او در سال آینده بودجه ای برای وسایل نقلیه و سایر تجهیزات داشته باشد.

شکارچیان غیرقانونی در این منطقه معمولاً گوزن و گراز وحشی را با تفنگ های ساچمه ای دست ساز شکار می کنند. آقای صوفیان گفت که محیط بان ها بدون سلاح به گشت زنی می پردازند، زیرا وظیفه آنها نظارت بر فیل ها است.

محل محیط بانان جامعه یک کلبه چوبی یک اتاقه با برق متناوب، یک آشپزخانه موقت و فضای کافی برای خواب 10 نفر است. این سازه فاقد در یا پنجره‌های شیشه‌ای است و آنها را در برابر پشه‌ها در منطقه‌ای که مالاریا نگران‌کننده است، آسیب‌پذیر می‌کند.

Mr. رحیماتسا، فعال محیط زیست، شرایط زندگی محیط بانان جامعه را "اسفناک" خواند و از اینکه آیا آنها با قوانین کار مالزی مطابقت دارند یا خیر، سوال کرد.

آقای دیونیسیوس، یکی از محیط بانانی که به صحنه سر بریدن در آوریل فراخوانده شد، گفت که فیل به قدری جوان بود که عاج هایش به سختی شش اینچ بیرون زده بود. با بریدن آنها مقدار کمی عاج عاج فراهم می شد، اما برداشتن سر نتیجه بیشتری می داد.

در بازدید اخیر از محل کشتار، او به استخوان های باقی مانده حیوان اشاره کرد که اکنون با قارچ سبز شده است. او گفت: «وقتی آن را دیدم، دلم شکست و عصبانی شدم زیرا فیل ها در حال انقراض هستند.

این احتمال وجود دارد که شکارچیان عاج فیل های بیشتری را سلاخی کرده باشند و لاشه آنها کشف نشده باشد.

در حال حاضر، مسئولان امیدوارند دفعه بعد قاتلان را دستگیر کنند. او گفت. "آنها فقط قبل از اینکه دوباره شروع به کشتن کنند، وقت خود را می گذرانند."

هاسیا نیندیتا در گزارشی از یوگیاکارتا، اندونزی مشارکت داشت.