ما در مسیر ترول به مقصد بعدی خود، هتلی در حدود 12 مایلی، برگشتیم. ما روی یک فلات بادخیز اسکی کردیم و به دنبال تیرهایی که هر 100 فوت یا بیشتر کاشته شده بودیم تا مسیر را مشخص کنیم. وزش برف مسیر اسکی مرتب را پوشانده بود و پیشرفت ما را کند کرده بود، بنابراین وقتی دیدیم یک دستگاه نظافت بزرگ برای بازگرداندن شیارهای تازه برای اسکی به ما نزدیک می‌شود، خیالمان راحت شد. حدود شش مایل سرازیر شدیم و خیلی زود خود را در گذرگاه شهر کوچک کوهستانی Mysuseter دیدیم. ما با سگ‌هایشان که پنجه‌هایشان با چکمه‌های محافظ پوشیده شده بود، در حال پیاده‌روی یا اسکی از کنار مردم گذشتیم.

آن شب در انبار لبنیات سابق که به اتاق‌های راحت مهمان تبدیل شده بود، ماندیم. ما زود برگشتیم تا برای دراماتیک‌ترین روز مسیر ترول استراحت کنیم و در طول 20 مایلی از فلات مرتفع پارک ملی Rondane، قدیمی‌ترین پارک ملی نروژ، اسکی کردیم.

اسکی در باد

صبح واضح و روشن طلوع کرد. ما در اطراف چندین دریاچه یخ زده اسکی کردیم و از کف دره شروع به بالا رفتن کردیم. باد بی امان موج هایی در برف ایجاد کرد که به نام ساستروگی شناخته می شود و سطح اسکی را ناهموار و ناپایدار می کرد.

پس از 45 دقیقه صعود به فلات برف برفی بی ثمر رسیدیم که پارک ملی Rondane را در برگرفته است، حفاظتگاهی به وسعت 372 مایل مربع که در سال 1962 تاسیس شد. آسمان آبی تخم مرغی درام زمستانی در اینجا به طور کامل نمایش داده شد. مسیر بهمنی چهره قله‌ای دور را زخمی کرد، اگرچه مسیر ترول خود از ریزش بهمن در امان است. کوه‌های گنبدی شکل مانند امواج اقیانوسی که به سمت افق می‌چرخند.

ناگهان سه زن نروژی ظاهر شدند که کمی صدف‌زده به نظر می‌رسند. آنها با فریاد زدن بر سر باد، توضیح دادند که این چهارمین روز اسکی آنها در مقابل باد شدید است. یک زن با خونسردی گفت که ترول تریل "برای همه نیست". وقتی مقصد روزمان را به او گفتم، نگاهی دور داشت.

«سرد و باد و یخبندان است، و شما می‌خواهید راه طولانی را طی کنید.» مسیر.

سه آلمانی خندان بلافاصله بعد از آن نزدیک شدند. آنها به من گفتند که این سومین بار است که به مسیر ترول بازمی گردند و هر بار در بخش دیگری اسکی می کنند. یک زن گفت که از باد مخالف مهم نیست.

او با خوشحالی گفت: «من دوست دارم آهسته اسکی کنم. "من عاشق طبیعت اینجا هستم. هیچ جای دیگری مانند این وجود ندارد."

وقتی با گروهم آشنا شدم، آنها در اطراف تابلوی دنباله دار جمع شده بودند و نگران بودند. خورشید به سمت افق می‌بارید و ما هنوز کیلومترها مانده بود.

پایان پارک ملی Rondane با ظاهر خوشامد گویی trail.ski مشخص شد. باد مسیرها را به هم ریخته بود و آنها را محکم و سریع رها کرده بود. من پشت سر چاچ کرتیس، یکی از اعضای گروه من و یک اسکی مسابقه کالج سابق، وقتی او مسیر پر پیچ و خم را شروع کرد، به خدمت سربازی پرداختم. ژاکت خاکستری او ناپدید شد و هنگامی که او در هر پیچ شتاب می گرفت ظاهر می شد و به خوبی جلوتر از من می کشید.

ناگهان صدای جیغی از صدای تق تق روی اسکی هایم شنیدم. سرم را بالا گرفتم و چاچ را دیدم که در مسیر ایستاده است و میله‌هایش را بالای سرش در یک X، نشانه پریشانی جهانی اسکی بازان نگه داشته است. اسکی‌هایم را در ایستگاه هاکی گیر کردم، و در حالی که به پهلو روی سطح یخ زده یخ زده می‌لغزیدم، با جاذبه مبارزه می‌کردم. درست بالای یک قطره تند دو فوتی، جایی که باد در مسیر اسکی فرو رفته بود، ایستادم. به چاچ نگاه کردم، مطمئن بودم که او باید به طرز تماشایی تصادف کرده باشد. او با عصبانیت می خندید.

با نفس نفس زدن گفت: «من زمین را چسباندم».

به زودی خسته اما خوشحال به Spidsbergseter Resort Rondane، یک هتل روستایی مدرن شلوغ در مرکز یک شبکه پیست اسکی آراسته به طول 100 مایل، رسیدیم. گروه ما قبل از شام به یک سونا و جکوزی اجباری می پرداختند تا به بدن خسته مان استراحت دهند. اتاق ناهار خوری مملو از اسکی بازان از سراسر اروپا بود و صدایی چندزبانه شاد ایجاد می کرد. آقایی از فرانسه با اشاره به ارتفاع 3000 فوتی به من گفت: "ما هر سال می آییم زیرا بهترین اسکی در قاره و قابل اطمینان ترین اسکی است." Spidsbergseter Resort Rondane.

در آخرین روزمان که به لیلهامر می‌رفتیم، با گروهی از اسکی‌بازان در کنار مسیر مواجه شدم که روی آتش سوسیس کباب می‌کردند و آبجو می‌نوشیدند. داگ هامرشاود، یکی از اسکی بازان، دیدگاه خود را در مورد معنای اسکی برای نروژی ها ارائه کرد.

او گفت: "اسکی زندگی است." در Pellestova.

New York Times Travel را در اینستاگرام دنبال کنید و برای دریافت خبرنامه سفرهای بعدی ما ثبت نام کنید تا از خبرنامه الهام بخش و الهام بخش سفر متخصص خود مطلع شوید. رویای یک فرار در آینده یا فقط سفر با صندلی راحتی؟ 52 مکان برای رفتن در سال 2025 ما را بررسی کنید.