محاصره ای که قرار است اقتصاد ونزوئلا را ویران کند. یک رهبر آتشین ونزوئلا که به خاطر حرکات رقص غیرمعمولش در مواقع پریشانی شهرت دارد. یک دولت ایالات متحده که به دنبال ادعای برتری نظامی خود در آمریکای لاتین بود.

بله، این توصیفات به بحرانی اشاره دارد که ونزوئلا در آن گرفتار شده است.

اما آنها همچنین در مورد لشکرکشی نظامی علیه ونزوئلا در سپیده دم قرن بیستم، که تغییری اساسی در روابط ایالات متحده آمریکا با بحران ونزوئل متمرکز شده است، استفاده می‌کنند.

توجه به سیپریانو کاسترو، یک دیکتاتور حزب دوست معروف به "شیر آند". حکومت او در ونزوئلا با حالت ستیزه جوی مداوم علیه قدرت های بزرگ آن زمان مشخص شد.

وقتی صبر بر سر بدهی های پرداخت نشده ونزوئلا به پایان رسید، آلمان، بریتانیا و ایتالیا به چیزی متوسل شدند که در آن زمان به نام قایق توپچی شناخته می شد، دیپلماسی نیروی دریایی را تحت فشار قرار دادند. فرانسیسکو رودریگز، اقتصاددان ونزوئلایی در دانشگاه دنور، می‌گوید: «این از بسیاری جهات نزدیک‌ترین مشابه به آنچه امروز در حال رخ دادن است، است.

شباهت‌های بین هر دو محاصره نشان می‌دهد که چگونه ویژگی‌های تقابل کنونی، مانند سخنان نیکلاس مادورو غربی به عنوان رئیس‌جمهور آمریکایی به عنوان ضد رئیس‌جمهور آمریکا و دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا را مخالف می‌کند. نیمکره، یادآور دوران قبلی است.

در اولین بحران ونزوئلا، محاصره موجی از خصومت ضد آلمانی را در مطبوعات آمریکا به راه انداخت که عمدتاً بر اساس ترس از گسترش سریع ناوگان دریایی آلمان و جاه‌طلبی‌های ویلیام دوم، قیصر بداخلاق بود که رهبری می‌کرد. آلمان.

«جک تامپسون، استاد دانشگاه Ampster از بزرگ‌ترین تمرکز مطالعات آمریکا در دانشگاه

روزپ دستور داد: «ایالات متحده این احساس را داشت که رویدادها به نفع آن در حال حرکت است، دقیقاً شبیه چینی‌ها که امروز خودشان را می‌بینند. قدرت دریایی آمریکا تا آن زمان در دریای کارائیب دیده شده است، نشانه‌ای از این که ایالات متحده حاضر است برای جلوگیری از دستیابی آلمان در منطقه بجنگد.

آلمان، همراه با بریتانیا و ایتالیا، پس از آن موافقت کردند که اختلاف با ونزوئلا را از طریق داوری حل کنند، و عملاً در مواجهه با افزایش قدرت نظامی آمریکا، در مواجهه با افزایش قدرت نظامی آمریکا

او

رشد قدرت نظامی آمریکا

او موافقت کردند. دکترین، که با افزودن «نتیجه روزولت» خود به آن سنگ بنای سیاست، هشداری به قدرت‌های اروپایی علیه استعمار بیشتر در قاره آمریکا بود.

این نتیجه، که بیان می‌کرد که ایالات متحده حق اعمال «قدرت پلیس» در آمریکا را دارد که مواردی از بی‌نظمی را کشف کند، به چندین دهه مداخله نظامی، کودتا و تهاجم مستقیم به کشورهای آمریکای لاتین منجر شد. او می‌گوید که دولتش باید در قاره آمریکا مداخله کند تا از مهاجرت دسته جمعی به ایالات متحده جلوگیری کند و نیمکره‌ای را "عاری از تهاجمات خارجی متخاصم یا مالکیت دارایی‌های کلیدی" تضمین کند.

همانطور که افزایش نظامی روزولت پیامی به آلمان بود، قدرتی نوظهور در آن زمان، محاصره ترامپ از تانکرهای نفتی تحریم‌شده در چین، 80 درصد نفتکش‌های نفتی را هدف قرار داد. صادرات نفت ونزوئلا و هجوم اقتصادی عظیمی در سرتاسر آمریکای لاتین ایجاد شده است.

همچنین تفاوت‌های زیادی بین هر دو محاصره وجود دارد. به هر حال، 122 سال آنها را از هم جدا کرده است.

کاسترو برای چند سال در قدرت ماند تا اینکه سلامتی ناخوشش (به گفته دیپلمات‌های آمریکایی ناشی از "فساد") باعث شد در سال 1908 به دنبال مراقبت پزشکی در اروپا باشد.

دست راست او، خوان ویسنته گومز، سپس با یک کودتای بدون خونریزی با حمایت ایالات متحده قدرت را به دست گرفت. کاسترو تا زمان مرگش در سال 1924 در تبعید ماند.

گومز با مشت آهنین بر ونزوئلا حکومت کرد و در حالی که از جاسوسان و ماموران برای کنترل کشور از طریق زور و وحشت استفاده می کرد، ثروت هنگفتی به دست آورد. او به شرکت‌های نفتی آمریکایی امتیاز داد، روابط خوبی با قدرت‌های جهانی داشت و بدهی‌های خارجی ونزوئلا را تصفیه کرد.

گومز تا سال 1935 حکومت کرد، زمانی که در سن 78 سالگی در بستر خود درگذشت. او ساکن مکزیکوسیتی است.