بسیاری از زندگی او توسط دو بخش از شبه قاره شکل می‌گیرد. هنگامی که پاکستان در سال 1947 از هند به عنوان یک کشور مستقل جدا شد، خانواده او در حالی که او هنوز کودکی بود به پاکستان نقل مکان کردند. در سال 1971، پاکستان شرقی به عنوان کشور مستقل بنگلادش، پس از سال‌ها کارزار خونین سرکوب فرهنگی علیه بنگالی‌های قومی توسط ارتش پاکستان، از هم جدا شد.

در دهه 1960، او با ضیور رحمان، افسر ارتش پاکستان که بعداً به یکی از چهره‌های کلیدی در رهبر نظامی جدید بنگلادش، جنبش استقلال ژنرال زی معروف شد، ازدواج کرد.

بنگلادش در سال 1975 وارد هرج و مرج خشونت آمیزی شد که الگویی از کودتاها و ضدکودتاهای خونین را رقم زد، زمانی که رهبر موسس آن، شیخ مجیب الرحمن شبانه، توسط گروهی به عنوان گروهی از ارتش، شیخ مجیب الرحمان، توسط گروهی از افسران گروهی به دست آمد. خانه اش که بسیاری از اعضای خانواده اش را نابود کرد. یکی از دو دختر بازمانده او، شیخ حسینه، میراث سیاسی خود را به دست گرفت و کینه‌ای داشت که بیشتر سیاست‌های او را شکل می‌داد.

ژنرال ضیاء، که در زمان ترور معاون رئیس ارتش بود، به عنوان رهبر ارشد ارتش برخاست و پس از دو سال پر هرج و مرج مرگبار ادعای دولت کرد. اما ژنرال که خستگی های ارتش خود را با کت و شلوارهای خیاطی جایگزین کرده بود و سعی می کرد با رهبری حزب ملی گرای بنگلادش تازه تاسیس خود به پیروزی در انتخابات، قدرت خود را مشروعیت بخشد، در کودتای دیگری سقوط کرد. او و نیم دوجین از محافظانش در سال 1981 توسط گروهی از افسران ارتش هنگام بازدید از شهر جنوب شرقی چیتاگونگ کشته شدند.

خانم. ضیا خیلی زود رسما وارد سیاست شد و به B.N.P پیوست. و به سرعت برخاست تا سکان حزب را در دست بگیرد. اما بنگلادش دوباره تحت دیکتاتوری نظامی قرار گرفت، زیرا فرمانده ارتش، ژنرال حسین محمد ارشاد، رئیس جمهور موقت را که در حال تکمیل دوره ژنرال ضیاء بود، برکنار کرد و خود را رهبر کشور معرفی کرد.

این مبارزه با دیکتاتوری ژنرال ارشاد بود که برای مدت کوتاهی دو طرف برجسته کشور را برای سازماندهی یک جنبش بزرگ رقیب برای زنان به ارمغان آورد. دموکراسی.