نیویورک (AP) - ژرژ بورچارت، یک کارگزار ادبی با ذوق و سبک جهان وطنی که ناشران آمریکایی را برای برندگان جایزه نوبل آینده الی ویزل و ساموئل بکت و نماینده ده ها نویسنده برنده جایزه دیگر، از ایان مک ایوان سن تا سن دیوانسی یافت. 97.

Georges Borchardt Inc.، آژانسی که او در سال 1967 تأسیس کرد، گفت که او یکشنبه در منهتن درگذشت، "در خانه ای آرام در محاصره خانواده، از جمله همسر محبوب و شریک تجاری بیش از 60 سالش، آن بورچارت." همسرش به آسوشیتدپرس گفت که او در خواب درگذشت و هیچ دلیلی فراتر از سن او ذکر نکرد.

کمتر از ماموران به اندازه بورچارت موفق و محبوب بودند که زمانی توسط نویسنده T.C ستایش شده بود. بویل به عنوان "شگفت انگیزترین مردی که تا به حال روی این زمین زندگی کرده است." بورچارت به معرفی خوانندگان انگلیسی زبان با یوجین یونسکو، مارگریت دوراس و سایر نویسندگان برجسته فرانسوی کمک کرد و از علاقه مندان اولیه دو اثر فرانسوی زبان بود که به کلاسیک بین المللی تبدیل شدند - "شب" ویزل و "در انتظار گودو" بکت.

او که قهرمان متون قدیمی و جدید بود، مدیریت دارایی های ادبی بکت، آلدوس هاکسلی و تنسی ویلیامز را بر عهده داشت. زمانی که رابرت فاگلز، محقق دانشگاه پرینستون، در تلاش بود تا ترجمه خود از «ایلیاد» هومر را منتشر کند، بورچارت وارد عمل شد و با وایکینگ مذاکره کرد. فاگلز نسخه‌های تحسین‌شده و پرفروش «ایلیاد»، «ادیسه» و «آینید» را تکمیل کرد.

از دیگر مشتریان آژانس که او با همسر و دخترش والری اداره می‌کردند، می‌توان به کلر مسود، شاعران جان اشبری و رابرت بلی، کیت میلت فمینیست و استنلی کراچ رمان‌نویس منتقد اشاره کرد. بورچارت عضو سابق هیئت مدیره PEN آمریکا و رئیس انجمن نمایندگان نویسندگان بود. در سال 2010، فرانسه نشان شوالیه لژیون افتخار را به او اعطا کرد.

یک "غیر شخصی" در طول جنگ جهانی دوم

بورچارت خوش شانس بود که از دوران کودکی جان سالم به در برد. بورچارت که اهل برلین بود و در کودکی به پاریس نقل مکان کرد، پدرش را در 11 سالگی به دلیل سرطان از دست داد و مادرش را هنگامی که او و سایر یهودیان به آشویتس تبعید شدند، از دست داد. در طول جنگ جهانی دوم، بورچارت به‌عنوان یک «غیر شخص» در اکس‌آن پروونس زندگی می‌کرد، جایی که نامش در هیچ کتاب رسمی دیده نمی‌شد و سربازان در حیاط بیرون مدرسه‌ای که در آن مخفی شده بود، راهپیمایی می‌کردند.

او در سال 1947 به ایالات متحده مهاجرت کرد و اگرچه نمی‌توانست انگلیسی صحبت کند، پس از آنکه در دانشگاه ماریورن در دانشگاه نیویورک کار می‌کرد، به تدریس زبان فرانسوی پرداخت و در دانشگاه ماریورن کار می‌کرد. آگهی در نیویورک تایمز او که برای دستیابی به انتشارات فرانسوی برای ناشران ایالات متحده منصوب شد، با چالش خاطرات شارل دوگل که در سه جلد نوشته شده بود، مواجه شد. هاتون میفلین با آزادی آنها موافقت کرد، اما سیاستمدار فرانسوی نپذیرفت زیرا آنها با همتای انگلیسی خود وینستون چرچیل نیز کار می کردند. وایکینگ جلد اول را منتشر کرد، اما پس از فروش ضعیف آن را رها کرد. Simon & Schuster سرانجام کل مجموعه را منتشر کرد.

در سال 1953، بورچارت در مورد "سه کتاب از این مرد ایرلندی که به زبان فرانسوی می نوشت به نام بکت" در سال 2009 به مجله Poets & Writers یاد گرفت. مقلد (جیمز) جویس» یا «نثر ناخوانا».

کتاب‌ها «گودو» و رمان‌های «مالوی» و «مالون می‌میرد» بودند، و بارنی روست از گرو پرس که در آن زمان به‌عنوان یک ناشر پیشرو در نویسندگان آوانگارد ظاهر می‌شد، بیشتر مورد توجه قرار گرفتند. راست و بورچارت با مبلغ 1000 دلار موافقت کردند — هر کدام 400 دلار برای رمان ها و فقط 200 دلار برای «گودو»، زیرا در آن زمان تصور می شد که افراد کمتری نمایشنامه می خوانند.

«و بعد از آن زمان زیادی طول کشید تا کتاب ها منتشر شوند، زیرا بکت تصمیم گرفت که خودش آنها را ترجمه کند.

یافتن خانه ای برای «شب»

در اواخر دهه 1950، بورچارت سعی کرد ناشران را در خاطرات کوتاه و رمانتیکی که در فرانسه منتشر شد درباره بلوغ وحشتناک پسری در اردوگاه کار اجباری - «شب» ویزل، جلب کند. او در سال 2008 به نیویورک تایمز گفت، بورچارت در ابتدا با رد شدن مواجه شد زیرا صنعت تمایلی به پذیرش داستان های هولوکاست نداشت، علیرغم موفقیت «دفتر خاطرات آن فرانک». او گفت: «به قول شما این یک سند وحشتناک و بسیار تکان دهنده است. بورچارد به یاد می آورد: «با این حال، ما تردیدهای خاصی در مورد اندازه بازار آمریکا برای آنچه که باقی می ماند... یک سند داریم.»

هیل و وانگ، که اکنون اثری از فارار، استراوس و ژیروکس هستند، کتاب را به قیمت 250 دلار امضا کردند، «قابل پرداخت در دو قسط و به شرطی که یک شریک انگلیسی برای تقسیم هزینه ترجمه پیدا کنم». «شب» در سال 1960 به زبان انگلیسی منتشر شد، میلیون‌ها نسخه فروخت و کار ویزل به‌عنوان نویسنده، فعال و بشردوستانه را آغاز کرد.

بورچارت به داستان‌های تخیلی و غیرداستانی گرایش پیدا کرد، چه رمان‌نویس تجربی رابرت کوور و چه برنده جایزه پولیتزر، روزنامه‌نگار و مورخ اپل. او هرگز نگران روندهای فعلی نبود و دوست داشت بگوید هیچ فرمولی به جز انتخاب مطالبی که به هر حال می خواند ندارد.

او به Poets & Writers گفت: «من فقط می‌خواهم عاشق آن شوم. "از یک بچه 18 ساله که به شما می‌گوید می‌خواهد عاشق شود، بپرس، "می‌خواهی عاشق چه چیزی شوی؟" او به شما چه خواهد گفت؟ تا زمانی که آن را پیدا نکنید، نمی‌دانید. اما وقتی آن را پیدا کردید، می‌دانید."