نوه‌های من در سنین نوجوانی یا نزدیک به آن هستند. دو نفر از پسرم و همسرش و دو نفر از دخترم و شوهرش هستند. البته همه بچه ها هدایای تولد و کریسمس را دوست دارند و تا حدودی انتظار دارند. عروسم و فرزندانش به این سنت ادامه می دهند که هر کریسمس به من کارت های تبریک دست ساز می دهند. آنها همچنین همیشه برای هدایایی که می فرستم برای من کارت های تشکر دست نویس می فرستند. با این حال، من هیچ هدیه ای از نوه های دیگرم، هر دو پسر، دریافت نمی کنم، و هرگز کارت های تشکری دریافت نمی کنم.

این را به دخترم، مادرشان اشاره کردم، اما پاسخی دریافت نکردم. به من پیشنهاد دادم که هرکدام کارتی به من بدهند که قول می‌داد 30 دقیقه چوب‌ها را در حیاط خانه‌ام بردارد. می دانم که هدایا باید از صمیم قلب و بدون هیچ حس متقابلی باشد، اما شرایط فعلی مرا آزار می دهد. به نظر می‌رسد که فقدان شخصیت اخلاقی و همچنین اخلاق و آداب ضعیف وجود دارد.

چه فکر می‌کنید؟

از درمانگر: شما رفتار نوه‌های خود را به‌عنوان یک مورد بد اخلاقی یا شکست اخلاقی در نظر گرفته‌اید، اما من یک حسرت از زیر آن می‌شنوم. مهم نیست که چقدر به خود می گوییم که هدایا مربوط به تقابل نیستند، واقعیت این است که آنها اغلب دارای اهمیت عاطفی هستند که در آن هر دو طرف اساساً درخواست می کنند که به رسمیت شناخته شوند. اهداکننده می‌خواهد از دقت و سرمایه‌گذاری خود تأیید شود، در حالی که گیرنده تأیید می‌خواهد که واقعاً دیده شده‌اند. هر دو اساساً می پرسند: "آیا من مهم هستم؟"

وقتی احساس نمی کنیم دیده می شویم یا مورد قدردانی قرار می گیریم، احساسات جریحه دار می توانند خود را به عنوان چیز دیگری پنهان کنند، مانند نگرانی در مورد شخصیت خوب یا آداب مناسب، زیرا به بیرون راندن درد راحت تر از گفتن "من احساس می کنم برای شما مهم نیستم." اما به یاد داشته باشید که بچه‌ها از والدین خود راهنمایی می‌گیرند، و من احساس می‌کنم که این عدم شناخت بیشتر به دختر شما مربوط می‌شود تا پسرانش.

به عنوان مثال، شما اشاره کردید که وقتی این موضوع را مطرح کردید، هیچ پاسخی از او دریافت نکردید. اما به جای اینکه به او بگویم فرزندانش باید برای شما چه کاری انجام دهند، من کنجکاو هستم که چرا هدیه دادن یا نوشتن یادداشت تشکر را تسهیل نمی کند. من می گویم "او" زیرا بیشتر نوجوانان این کار را بدون تشویق والدین انجام نمی دهند، و تصور می کنم که دختر شما احساسات خاص خود را در مورد رابطه شما دارد که در پویایی هدیه دادن انجام می شود.

شاید هدیه دادن بین شما و خانواده اش احساس پوچی یا عملکردی داشته باشد، در حالی که چیزی که او واقعاً می خواهد یک رابطه متفاوت یا معنادارتر با شما باشد. ممکن است او شما را منتقدی نسبت به خود و پسرانش بداند، و از چیزی خواستار باشد که او احساس نمی‌کند او به شما بدهکار است. او همچنین ممکن است پیشنهاد شما را مبنی بر برداشتن چوب از پسرها برای شما کمی بی فکر بداند: آیا خوشحال می‌شوید که از فرزندانش بخواهید کاری انجام دهند که بیشتر شبیه یک کار طاقت فرسا باشد تا کاری که واقعاً از دادن آن به شما لذت می‌برند؟

در همین حال، شما می‌گویید که «دختر شوهر و فرزندانش» به شما کارت می‌دهند، اما متشکرم. خوب است که عروس شما در مورد هدیه دادن برای فرزندانش سنت هایی ایجاد کرده است، اما این بدان معنا نیست که فرزندان او شخصیت های قوی تری نسبت به فرزندان دختر شما دارند. این فقط به این معنی است که شخصی که پسر شما با او ازدواج کرده است، هدیه دادن و تشکر کردن را تسهیل می کند - و پسر و دختر شما این کار را نمی کنند.

پس چه چیزی می تواند کمک کند؟ ابتدا، احساسات آسیب دیده خود را از قضاوت در مورد شخصیت جدا کنید. شما می توانید احساس بی قدردانی کنید بدون این که این پسرها بد بزرگ شوند - یا اینکه این موضوع در درجه اول مربوط به آنهاست. دوم، آنچه را که واقعا می خواهید در نظر بگیرید. آیا می خواهید یادداشت های سپاسگزاری داشته باشید یا می خواهید با این شاخه از خانواده بیشتر احساس ارتباط و ارزش داشته باشید؟ اگر اولی است، می‌توانید اولتیماتوم بدهید (هیچ یادداشت تشکر مساوی است با نداشتن هدیه)، اما فکر نمی‌کنم اظهارات قدردانی اجباری چیزی باشد که واقعاً می‌خواهید. اگر می‌خواهید ارتباط واقعی و قدردانی داشته باشید، می‌توانید با کنجکاوی به دخترتان به جای شکایت نزدیک شوید.

ممکن است بگویید، "می‌دانم که قبلاً به هدایا و یادداشت‌های تشکر اشاره کردم، اما متوجه شدم که آنچه واقعاً می‌خواهم این است که رابطه قوی‌تری با شما و خانواده‌تان داشته باشم

چه کاری می‌توانم انجام دهم؟ دختر و پسرانش احساس قدردانی می کنند تا تمایل آنها برای نشان دادن قدردانی از شما واقعی تر شود. این ممکن است شامل سرمایه گذاری بیشتر بر روی علایق آنها، حضور بیشتر در فعالیت هایشان یا گفتگوهای مکرر در مورد زندگی آنها در طول سال باشد، نه صرفاً هدایای فصلی همراه با انتظارات.

تقابل در روابط مربوط به مبادلات برابر نیست - بلکه به این است که مردم احساس کنند دیده می شوند و ارزش دارند. با دخترت همچین حسی داری؟ آیا او با شما چنین احساسی دارد؟ پسران او با تماشای بزرگسالان اطراف خود در مورد روابط یاد می گیرند. این نیست که اخلاق خوب مهم نیست؛ این است که وقتی ارتباط قوی‌تر است، آنها به طور طبیعی به وجود می‌آیند.

می‌خواهید از درمانگر بپرسید؟ اگر سؤالی دارید، به askthetherapist@nytimes.com ایمیل بزنید. با ارسال یک پرسش، شما با شرایط ارسال خوانندگان ما موافقت می کنید. این ستون جایگزین توصیه های پزشکی حرفه ای نیست.