نظر | مشکل بدهی آمریکا بدتر از چیزی است که شنیده اید
بسیاری از آمریکایی ها شنیده اند که باید نگران اندازه سرسام آور بدهی ملی باشند. برای اولین بار در تاریخ مدرن، آمریکا بابت بدهی خود، که اکنون بیش از 30 تریلیون دلار است، سود بیشتری از هزینه دفاع ملی خود می پردازد. و هیچ پایانی در چشم نیست، با کسری بودجه ما بیشتر از آنچه در خارج از یک بحران دیده ایم.
متأسفانه، اندازه بدهی تنها چیزی نیست که آمریکایی ها باید نگران آن باشند. اینکه چه کسی به ما پول وام می دهد نیز مهم است، و ویژگی های طلبکاران ما در طول دهه گذشته تغییر کرده است، که منجر به نرخ های بهره بالاتر و نوسان بیشتری شده است که هزینه های وام مسکن، وام دانشجویی و سایر هزینه های استقراض را افزایش می دهد. این تغییر همچنین میتواند شکنندگی سیستم مالی ایالات متحده را در مواقع استرس افزایش دهد.
آمریکا مدتهاست که به عنوان قدرت اقتصادی و مالی مسلط جهان از امتیازی گزاف برخوردار بوده است. با بازگشت ایالات متحده به کسری مخارج در دهه 2000، دولت های خارجی در حال افزایش ذخایر ارزی خود بودند. آنها دلار و اوراق خزانه انباشته کردند که به عنوان امن ترین و نقدشونده ترین دارایی در جهان به شمار می رفت. این امر به ایالات متحده یک مزیت ساختاری داد: این دولتها بدهی ما را خریدند و عمدتاً نسبت به قیمت بیتفاوت بودند، که به جای سود ناشی از دستورات سیاستی بود. گویی آمریکا پایگاه وسیع و رو به رشدی از مشتریان وفادار داشت که بدون توجه به هزینه، به جای خریدارانی که آماده و مایل بودند برای چانه زنی در جاهای دیگر دور شوند، حضور داشتند. این به ایالات متحده کمک کرد تا مبالغ هنگفتی را با نرخ های بسیار پایین وام بگیرد.
در اوایل دهه 2010، این دولت های خارجی بیش از 40 درصد از دارایی های خزانه داری را تشکیل می دادند، به استثنای آنهایی که فدرال رزرو در اختیار داشت. این رقم در اواسط دهه 1990 کمی بیش از 10 درصد بود. فدرال رزرو - یکی دیگر از خریداران سیاست محور - این بالشتک را از طریق دورهای خرید اوراق قرضه در طول و پس از بحران مالی جهانی 2008-2009 عمیق تر کرد. در اوج، بیش از نیمی از بدهی ایالات متحده توسط مؤسساتی تأمین می شد که هزینه های استقراض را بطور مصنوعی پایین نگه می داشتند.
آن دوران آسان به پایان رسیده است. اکنون دولت های خارجی کمتر از 15 درصد از کل بازار خزانه داری را تشکیل می دهند. در حالی که آنها هنوز تقریباً همان مقدار دلاری اوراق خزانه داری را در اختیار دارند که 15 سال پیش داشتند، خریدهای دولت های خارجی همگام با رشد بدهی ایالات متحده نبوده است. در همان زمان، فدرال رزرو دارایی های خزانه داری خود را در طول چند سال گذشته تقریباً 1.5 تریلیون دلار کاهش داده است.
تا کنون، بازار خزانه داری به خوبی از پس آن بر آمده است. سرمایه گذاران خصوصی وارد عمل شده اند - گواهی بر قدرت و اندازه بازار بدهی ما.
با این حال، بازار خزانه داری اکنون بیش از گذشته در معرض نیروهای بازار سود محور قرار دارد و این کشور دارای مقادیر بالایی از بدهی است که افزایش نرخ بهره و تغییر در سایر شرایط استقراض را بسیار پرهزینه می کند. همانطور که ما کسریهای فوقالعاده خود را حفظ میکنیم و به طور بالقوه رشد میکنیم، بازگشت بخش خصوصی به بازارهای بدهی ما به احتمال زیاد منجر به نرخهای بهره بالاتر میشود، زیرا سرمایهگذاران خصوصی نسبت به همتایان سیاستمحور خود غرامت بیشتری برای نگهداری بدهیهای آمریکا طلب میکنند. احتمالاً نرخها نیز نوسان بیشتری خواهند داشت و در پاسخ به دادهها، سیگنالهای سیاستگذاری و ناکارآمدی سیاسی مزمن کنونی آمریکا نوسان شدیدتری خواهند داشت.
U.S. مقامات به ویژه در مورد نقش رو به رشد صندوق های تامینی نگران هستند، زیرا معاملات با اهرم بسیار بالا می تواند توسط تلاطم بازار مختل شود و آشفتگی در بازار خزانه داری را تشدید کند. طبق گزارش فدرال رزرو، طی چهار سال گذشته، صندوق های تامینی ردپای خود را در بازار بدهی ایالات متحده دو برابر کرده اند و جزایر کیمن - جایی که بسیاری از صندوق های تامینی رسما در آن مستقر هستند - به مکانی تبدیل شده اند که بیشترین بدهی ایالات متحده در خارج از ایالات متحده در آن نگهداری می شود. به طور معمول، مردم برای ایمنی در مواقع بحران به خزانه داری سرازیر می شوند. با این حال، بازار خزانهداری که تا حد زیادی تحت تأثیر فعالیت صندوقهای تامینی هدایت میشود، در طی شوکهای اخیر، از جمله شروع همهگیری کووید-19 در مارس 2020 و اعلام تعرفه «روز آزادی» رئیسجمهور ترامپ در آوریل 2025، دچار آشفتگیهای غیرمعمولی شد.
اخیراً، ایالاتمتحده شاهد بوده است که سرمایهگذاران ما به دنبال افزایش بدهیهای بلندمدت برای افزایش حق بیمه هستند. چشم انداز اقتصادی و مالی کشور طبق متداول ترین معیار استفاده شده، این حق بیمه در حال حاضر تقریباً 0.8 درصد برای خزانه داری 10 ساله مهم است، عددی به ظاهر کوچک که به میلیاردها دلار هزینه بهره اضافی تبدیل می شود. این هزینه ها فقط توسط معامله گران اوراق قرضه در وال استریت یا دولت احساس نمی شود. نرخهای بالاتر، دستمزدهای خانگی و کسبوکارها را کاهش میدهد. آنها رشد اقتصادی را کاهش می دهند زیرا بدهی عمومی جدید سرمایه گذاری خصوصی را از بین می برد. و از آنجایی که بدهی پایدار برای توانایی دولت برای انجام وظایفی که فقط می تواند ضروری است، تغییرات در ساختار ظرفیت استقراض آن می تواند تأثیر عمیقی بر قدرت آمریکا داشته باشد.
هنوز نیازی به وحشت نیست. دلار همچنان ارز ذخیره جهان است و بدهی ایالات متحده همچنان دارایی امن جهان است. هیچ کشور دیگری به رقابت با رهبری مالی آمریکا نزدیک نمی شود.
اما از خود راضی بودن یک استراتژی نیست. با افزایش بدهی و تغییر وضعیت طلبکارانش، این کشور باید اطمینان حاصل کند که بدهی هایش برای سرمایه گذاران خصوصی حساس در سراسر جهان جذاب باقی می ماند.
این به معنای مقاومت در برابر پاسخ های آسان به مشکل بدهی ما است. بدون یک معجزه واقعی، فناوری هایی مانند A.I. به تنهایی کشور را از بدهی هایش خارج نمی کند. برخی از ناظران پیشنهاد میکنند که رشد استیبل کوینها، داراییهای رمزنگاریشده با حمایت وزارت خزانهداری، تقاضای جدید عظیمی برای بدهی ایالات متحده ایجاد خواهد کرد. اما بسیاری از دارندگان استیبل کوین جدید ممکن است صرفاً خرید دارایی های دیجیتال خود را از سرمایه گذاری های موجود خود در خزانه داری تامین کنند.
خطرناک ترین پیشنهادها برای دولت برای استفاده از میانبرهای راحت است. یکی از خزانهداریها باید نوع بدهیهایی را که صادر میکند تاکتیکی تغییر دهد تا از حرکتهای یکباره در شرایط بازار استفاده کند - به جای اینکه این کار را به شیوهای منظم و قابل پیشبینی انجام دهد. حتی اگر امکان پذیر باشد، این رویکرد تقریباً به طور قطع منجر به کاهش هزینه های استقراض در بلندمدت نخواهد شد. دیگری میخواهد فدرال رزرو به شدت نرخ بهره را کاهش دهد تا وامگیری آمریکا را ارزانتر کند. در واقع، سرمایهگذاران به طور فزایندهای نگران این هستند که ایالات متحده ممکن است برای کاهش ارزش واقعی بدهی خود دست به "تحقیر" بزند - به روزهایی که پادشاهان سکههای طلا و نقره خود را با فلزات ارزانتری مانند مس رقیق میکردند.
ورم کردن بدهی یک پیشفرض جزئی با نام دیگری است، و بازار آن را به این شکل تلقی میکرد. تاریخ می آموزد که اساس هر بازار بدهی اعتبار است: وام گیرندگان باید تمام ارزشی را که قول داده اند به طلبکاران تحویل دهند. سرمایه گذاران به دلیل اعتماد به سیستم پشت سر آن، انبوهی از بدهی های ایالات متحده را خریداری می کنند - استقلال فدرال رزرو، قابل پیش بینی بودن استراتژی انتشار خزانه داری، حاکمیت قانون و مشارکت هایی که محوریت دلار در امور مالی جهانی را تشکیل می دهند.
انحراف از این اصول نتیجه معکوس خواهد داشت. واکنش ممکن است به تدریج رخ دهد. یا همانطور که تاریخ نشان می دهد، ممکن است به سرعت اتفاق بیفتد. کسب اعتبار زمان زیادی می برد، اما از دست دادن آن آسان است.
جیمز کارویل، عامل سیاسی، زمانی به کنایه گفت که اگر بمیرد، دوست دارد نه به عنوان رئیس جمهور یا پاپ، بلکه به عنوان بازار اوراق قرضه تناسخ پیدا کند تا بتواند «همه را بترساند». بازار اوراق قرضه راهی برای منضبط کردن کشورهایی دارد که ابتدا خود را منضبط نمیکنند - همانطور که بریتانیا اخیراً متوجه شد که بازار بدهی دولتی خود علیه پیشنهاد بودجه نادرست از نظر مالی از سوی نخستوزیر کوتاهمدت لیز تراس شورش کرد.
مهندسی مالی و امیدهای واهی وامدهندگان آمریکا را راضی نگه نمیدارد. فقط یک برنامه معتبر برای محدود کردن کسری ها و کنترل بدهی های ما در نهایت این کار را انجام می دهد.
Geng Ngarmboonanant مدیر عامل J.P. Morgan Asset Management است. او از سال 2023 تا 2025 به عنوان معاون رئیس دفتر جانت یلن، وزیر خزانه داری خدمت کرد. نظراتی که او بیان می کند متعلق به خودش است.
تایمز متعهد به انتشار تنوع نامه برای سردبیر است. مایلیم نظر شما را در مورد این مقاله یا هر یک از مقالات ما بدانیم. در اینجا چندنکات آورده شده است. و این ایمیل ما است: letters@nytimes.com.
بخش نظرات نیویورک تایمز را در فیس بوک، اینستاگرام،