این صحبت درباره آمدن و آشکار شدن خداست. و سپس متوجه می شوید که کل عهد جدید می گوید بله، دقیقاً همین اتفاق افتاده است. فقط شبیه چیزی نیست که ما فکر می کردیم. به نظر نمی رسد یک آتش بازی ناگهانی، شعله ی شکوه باشد. به نظر می رسد این مرد جوان دمدمی مزاج، متعجب، عمیقاً عاقلانه و چالش برانگیز در حال قدم زدن در اطراف است و با مردم در مورد اینکه زمان پادشاه شدن خدا فرا رسیده است صحبت می کند. و بنابراین، برای من، تجسم راهی است برای گفتن: سرانجام، آفرینش به جایی رسیده است که از ابتدا قرار بود به آن برسد.

البته، اکنون، در همه اینها وجود دارد، این واقعیت است که خلقت از طرق خاصی به شدت اشتباه کرده است. وقتی خدا در میان ما قرار می گیرد، با آن نیز مقابله خواهد کرد. خدا قرار است بیاید، اما وقتی می آید، وظیفه خاصی دارد. آمدن، بازگشت به خانه، کاملاً محوری است.

وهنر: می‌خواهم لحظه‌ای روی شخص عیسی بمانم. چه چیزی را در مورد او جذاب تر می دانید؟ چه چیزی توضیح می‌دهد که چرا شما فقط به عیسی احترام نمی‌گذارید، بلکه زندگی خود را وقف پرستش او کرده‌اید؟

رایت: برای من این رشد آگاهانه از جهانی بود که در آن خدا خدا بود، و از همان اوایل، چیزی در مورد عشق عیسی به من بود. نمی‌دانم دقیقاً چه زمانی اولین بار به من برخورد کرد، اما به وضوح به یاد می‌آورم، به‌عنوان یک پسر کاملاً کوچک، شاید 7 یا 8 ساله، در خانه تنها بودم و گریه می‌کردم و گریه می‌کردم، غرق این واقعیت بود که عیسی آنقدر مرا دوست دارد که برای من بمیرد. وقتی این را می گویم تقریباً اشک می ریزم، زیرا این حس هرگز مرا رها نکرده است. نکته ناامید کننده این است که نمی دانم آیا به تازگی خطبه خاصی را شنیده بودم یا چیزی بود که ما فقط در یک سرود خوانده بودیم یا یک آیه کتاب مقدس بود یا چیز دیگری. اما این چیزی در مورد عشق خودبخش عیسی بود.

و هنگامی که انجیل ها را می خوانید که در اوایل آن تجربه را داشته اید، آن را در همه جا می بینید. برای بسیاری از مردم، اگر خدا انسان می شد، نسبتاً ریاضت می کشید و بر کرامت خود می ایستاد و از بلندی دستور می داد. و سپس اناجیل را می خوانم و متوجه می شوم که این عیسی است که با انواع افراد اشتباه به مهمانی می رود. این همان عیسی است که بر مزار دوستش می گریست. و این همان عیسی است که سنت پل بعدها درباره او می گوید: او مرا دوست داشت و خود را برای من داد. همه اینها به دنیایی بسیار چالش برانگیز تبدیل می‌شود که در آن فرد بیش از آنچه که ممکن است لیاقتش را داشته باشد دوست داشته شود، و البته که عشق عمیقاً خواستار است. همانطور که یکی از معلمانم می گفت، ما با بدهی عشقی روبرو هستیم که فقط عشق می تواند آن را جبران کند.

وهنر: به نظر می رسد که برای شما به نوعی عقلانی، تقریبا غیرقابل وصف بود، و این سنگ بنای است که شما به آن بازگشته اید. گویی از آن لحظه تقریباً همه چیز را در طول زندگی خود مشاهده کرده اید.

رایت:و نه فقط از طریق لحظه، بلکه از طریق نوعی از دنیای تجربه که آن لحظه یک پیچ از آبی نبود، اما معنی داشت و همه چیزهای دیگر را معنا می کرد. و بنابراین بله، به یک معنا، عقلانی است، زیرا اگر 7 یا 8 ساله باشید، شاید حجم زیادی از استدلال وجود نداشته باشد.

اما، وقتی سؤالات بزرگ‌تری به عنوان سؤالات فلسفی مطرح می‌شوند، به عنوان کسی که انتظار یافتن انسجامی در کیهان، و انسجامی که با تمرکز بر عشق در نقاط خاصی از خدا بیرون می‌آید، برخورد می‌کنم. و بنابراین «دل دلایلی دارد که عقل نمی داند». اما این به اندازه کافی خوب نیست. من می گویم دل دلایل خود را دارد که می تواند تمام سؤالاتی را که عقل مطرح می کند، بپذیرد و بگوید: بله، متشکرم. اکنون، اینجا دنیای بزرگ‌تری است که همه چیز در آن معنا پیدا می‌کند.

وهنر: نمی‌دانم آن لحظه چه کاری برای شما انجام داد، در حالی که با پرسش‌های فکری و فلسفی دست و پنجه نرم می‌کردید، به شما اجازه داد که شخصیت خدا را در کنار هم قرار دهید. پاسخ به سؤالات سخت هر چه باشد، مانند کشتار کنعانیان، شما توانستید شخصیت اصلی خدا را از سؤالات سخت جدا کنید، در مقابل سؤالات فکری و فلسفی که پایه و اساس کیست خدا را تضعیف می کند.

رایت: بله، دقیقاً. هر وقت با این سؤالات برخورد می کردم، این بود: خدای من، اینجا یک سؤال بزرگ وجود دارد، اما ما مانند افرادی هستیم که در یک دشت ایستاده اند و به شکاف بزرگی نگاه می کنند. ما لزوماً نمی‌توانیم شکاف را درک کنیم و آن را کمی ترسناک می‌دانیم، اما اعتماد داریم که بخشی از دنیای بزرگ‌تری هستیم که به نوعی در درون آن قرار دارد. این برای فرار از سوال یا تظاهر به اینکه مهم نیست نیست. به این معناست که در جایی در اعماق وجود خدا - به عنوان خالق دوست داشتنی و خردمند - می دانیم که این امر به نحوی برقرار است.

و البته در مرکز پاسخ این است که در نهایت آنچه به نظر می رسد در داستان انجیل اتفاق افتاده است، خدایی است که درد را به عهده می گیرد و می آید تا جهان را به درد آورد. هولناکی دنیا بر خودش این بخشی از بیانیه ایمان در مورد معنای مصلوب شدن عیسی است. اما در حال گسترش به دنیای بزرگتر نیز است.

2. شک، باور، تاریکی و روشنایی

وهنر: نمی‌دانم آیا شما با لحظات شک، لحظات سردرگمی، و چگونه ممکن است خود را در زندگی شما نشان داده باشند، دست و پنجه نرم کرده‌اید. اگر چنین است، چگونه با آنها مواجه شدید، یا این تجربیات عمدتاً خارجی برای شما هستند، با توجه به سفر خاص شما؟

رایت: من واقعاً هرگز دوره‌های طولانی تردید یا سرگردانی نداشته‌ام. چند بار هم داشته ام، یکی از آنها آخرین سال تحصیلی ام در حوزه علمیه بود، زمانی که در حال مطالعه انواع مطالب بودم و از نظر فکری در مورد آن بسیار هیجان زده بودم، اما به نظر می رسید که کل تجربه ایمانی تاریک شده است. یادم می‌آید که با مردم در مورد آن صحبت می‌کردم و فکر می‌کردم: خوب، شاید مطالبی که من مطالعه می‌کنم آنقدر چالش‌برانگیز و طولانی باشد که فقط باید از طریق آن زندگی کنم، گویی این مانند یک ابر غلیظ است. من برای قدم زدن از این کوه می روم. فکر می‌کنم آخرین باری که فرصتی برای نگاه کردن به نقشه داشتم، در مسیر درستی قرار گرفتم، بنابراین اگر بتوانم به راهم ادامه می‌دهم و یک پا را جلوی پای دیگری می‌گذارم. و نکته ناامید کننده در مورد آن این است که من به یاد ندارم که آن تاریکی چگونه از بین رفت. اما در آغاز سال تحصیلی بعدی، دوباره در فضای آزاد بودم.

اما هرگز دست از دعا برداشتم. من هرگز خواندن کتاب مقدس را متوقف نکردم. اما مثل این بود که مشت خود را به دری بکوبید که به نظر می رسد نه تنها بسته است، بلکه قفل و مانع از داخل است، و با این وجود فقط دندان قروچه می کنید و ادامه می دهید.

وهنر: اغلب مسیحیان دوست دارند ضعیف ترین مورد را علیه مسیحیت انجام دهند و به آن پاسخ دهند. این سؤال متفاوت است: قوی‌ترین مورد علیه مسیحیت چیست، موردی که شما معتقدید بیشترین شایستگی اخلاقی و فکری را دارد، و چگونه به آن پاسخ می‌دهید؟

رایت: این طوری نیست که من به آن نزدیک شوم، زیرا برای من مانند ماهی است که در آب است و قوی‌ترین مورد را به شما می‌گویند؟ و پاسخ این است: متأسفم، اینجا جایی است که من زندگی می‌کنم.

و بنابراین، اگرچه من بارها و بارها استدلال‌هایی علیه اعتقاد مسیحی شنیده‌ام، در مورد بسیاری از آنها نوعی عجیب و غریب وجود دارد. وقتی مردم می گویند: خوب، من نمی توانم به مسیحیت اعتقاد داشته باشم زیرا ... آنها استدلال های اخلاقی زیادی ارائه می دهند. و ما پاسخ می دهیم و می گوییم: خوب صبر کن. آن استدلال‌های اخلاقی از کجا می‌آیند؟

من در این مورد با تام هالند مورخ هستم، در کار او در مورد روشی که جهان غرب مدرن، حتی زمانی که مسیحیت را انکار می‌کند، از یک جهان‌بینی کلی مسیحی برای انجام این کار استفاده می‌کند. بنابراین، یک چروک عجیب در بحث وجود دارد.

اما من گمان می‌کنم که اکثر مردم در واقع استدلال عقلانی، موافق یا مخالف، همه و غایت کاری را که انجام می‌دهند، نمی‌دانند. برخی از عقل گرایان سرسخت هستند که همه چیز را کنار می زنند. اما من فکر می کنم برای اکثر مردم، آگاهی از امکان خدایی مانند مسیحیان، چیزی است که در چندین سطح مختلف به طور همزمان اتفاق می افتد. من زیبایی‌شناختی، اخلاقی، و همچنین فرهنگی، و همچنین عمیقاً شخصی را در بر می‌گیرم.

برای بسیاری از مردم، بحث‌های فکری ممکن است بر آنها غالب باشد، و سپس به اجرای مثلاً شوق سنت متیو اثر یوهان سباستین باخ می‌روند و متوجه می‌شوند که این داستان واقعاً به هیچ وجه برای ما معنا ندارد. و کاری که با تردیدهای فکری‌تان انجام می‌دهید این است که می‌گویید: خوب، آنها هنوز آنجا هستند، از بین نرفتند، اما این داستان، مگر اینکه دنیا کاملاً دیوانه باشد، این داستان در وسط تصویر قرار دارد، و ما باید آنجا در پای صلیب بایستیم. از آنجا ما قادر به حل معماها نیستیم که انگار: آه، بله، اینجا هستیم، Q.E.D، پایان مشکل شر یا پایان کشتار کنعانیان. نه، آنها هنوز آنجا هستند. اما ما اکنون آنها را در پرتوی بزرگتر می بینیم، جایی که دیگر قدرت سرنگونی ندارند.

اکنون، بدیهی است که خداناباوران خردگرا بسیاری وجود دارند که می خواهند دیدگاه متفاوتی داشته باشند، اما من از اینجا شروع می کنم. و برای من، تمام این استدلال ها به عیسی بازمی گردد. و چیزی که گاهی اوقات من را نگران می کند زمانی است که معذرت خواهان مسیحی سعی می کنند یک مورد کلی خداباورانه ارائه دهند که عیسی یک نمونه خاص از آن است. در حالی که در عهد جدید، بسیار واضح است که در واقع خود عیسی، به عنوان یک شخصیت مطمئن تاریخ، در ثلث اول قرن اول زندگی و درگذشت. از عیسی است که ما همه چیزهای دیگری را که در جریان است کشف می کنیم. بنابراین من همیشه می‌خواهم به آن بازگردم.

وهنر: اجازه دهید به سمت پل بروم. او در طول سال‌ها کانون اصلی مطالعات شما بوده است و در سال ۲۰۱۸ «پل: زندگی‌نامه» را نوشتید. به نظر شما چه چیزی باید در مورد پولس بدانیم که شاید اغلب نادیده گرفته می شود؟ او از چه جهاتی به طور گسترده ای سوءتفاهم شده است؟ و چه چیزی را به عنوان یکی از کارهای اصلی او نام می برید؟

رایت: همانطور که به درستی می گویید، من بخش زیادی از زندگی بزرگسالی خود را در برخورد با پل گذرانده ام - از آن لذت می برم، اما همچنین آن را دشوار و چالش برانگیز می دانم. من به فکر کردن، بازاندیشی و بازخوانی قسمت‌هایی که 30 سال پیش فکر می‌کردم خوب می‌دانم ادامه داده‌ام، که اکنون باید به آن بازگردم و بگویم: در واقع، چیز دیگری در آنجا وجود دارد.

من آن را به عنوان یک دغدغه مادام العمر می‌بینم. اما این یک دل مشغولی خوشحال کننده است. در مرکز همه چیز، اوایل فهمیدم که باید با این واقعیت که پولس یک یهودی قرن اول بود معامله کنیم. او یک فریسی جدی بود. ما باید به جهان بینی یهودی زمان او و امید یهودی زمان او توجه کنیم - امید به رستاخیز برای همه قوم خدا، این امید که روزی خدا خالق تمام جهان را دوباره بسازد و قوم خود را از مردگان زنده کند. این برای پل بسیار مهم است.

چیز خارق‌العاده این است که آنچه ما فکر می‌کردیم در پایان برای همه اتفاق می‌افتد، در میانه تاریخ برای یک نفر اتفاق افتاده است. به طوری که برای پولس این دیدگاه معاد شناختی بسیار مهم است و اغلب سوء تفاهم می شود، زیرا پولس معتقد است که خدا در میانه تاریخ آمده و آن را از هم جدا کرده، شکاف جدیدی ایجاد کرده است، به طوری که پایان در شخص عیسی و مرگ و رستاخیز او فرا رسیده است، و پایان هنوز فرا رسیده است.

کسانی که در این مکان هستند، کسانی که در آن چیزهای جدید یا عیسی هستند دعوت شده اند. معلوم می‌شود که چیزهایی است که در کتاب‌های مقدس اسرائیل وعده داده شده بود، اما به طرق خاصی، دنیای جدید را پیش‌بینی می‌کند، که هنوز در انتظار تولد است.

وقتی مردم در مورد پولس فکر می‌کنند، اغلب به عادل‌شدن از طریق ایمان فکر می‌کنند. اما آنها در مورد آن از نظر جامعه‌شناسی افلاطونی فکر می‌کنند، جایی که سؤال این است: چگونه به بهشت ​​برسم؟ و سوال قدیمی اصلاحات این است: آیا باید در مسیر برزخ و همه اینها وقت بگذارم؟ بسیاری از بحث‌های قدیمی‌تر در مورد پولس به جای این که بگوییم پولس معتقد است که چیزی در تاریخ اتفاق افتاده است، در تاریخ اتفاق می‌افتد و در تاریخ اتفاق می‌افتد، در این پرسش مطرح شد. بنابراین آن احساس از واقعیت یک جامعه در زمان حال، که توسط آنچه خدا در عیسی و از طریق روح القدس انجام داده است، شکل می گیرد و شکل می گیرد، اما جهان جدیدی را که خدا قرار است بسازد، پیش بینی می کند. این همه چیزهای دیگر را به گونه ای شکل می دهد که می توانم بگویم پل اکنون از اینکه ما در غرب چقدر آن را از دست داده ایم شگفت زده می شود. این که بسیاری از مردم در مورد الهیات پولس می پرسند، می گویند: خوب، این اساساً توجیه با ایمان است، بنابراین مهم نیست که چگونه رفتار کنم، زیرا اگر من دعا کرده باشم، خدا من را نجات خواهد داد. مطلقاً خیر.

و برای پولس، وحدت کلیسا، این واقعیت که مردم گرد هم می آیند، چه یهودی باشند یا یونانی، چه مرد باشند یا زن، چه برده باشند یا آزاد - تقسیم بندی های بزرگ سنتی جامعه باستان - همه شما در مسیح، عیسی، یکی هستید. این بدان معنا نیست که پل مجبور شد میراث یهودی خود را رها کند. در عوض، اگر معتقدید که خداوند مسیح موعود اسرائیل را فرستاده است، مسلماً ملت‌ها باید بدانند که حاکم جدیدی دارند. و در دنیای سزار این بحث مبارزه است، همانطور که پل بارها و بارها کشف کرد.

3. الهیات سیاسی

وهنر: «عیسی و قدرت‌ها»، که شما با همکاری مایکل برد نوشتید، تلاشی است برای توضیح اینکه تعامل سیاسی وفادارانه مسیحی زمانی که هدف آن چیزی است که شما «ساخت پادشاهی» می‌نامید، چگونه باید باشد. با در نظر گرفتن این موضوع، من سه سوال مرتبط با هم دارم. آیا معتقدید مسیحیت ذاتا سیاسی است؟ اگر چنین است، از چه لحاظ؟ و وظایف و خطراتی که در مشارکت سیاسی برای مسیحیان وجود دارد چیست؟

رایت: جالب است که چقدر جلو آمده ایم. پنجاه سال پیش احتمالاً می‌گفتم: نه، نه. ما سیاست را به سیاستمداران و مددکاران اجتماعی واگذار می کنیم، زیرا به بهشت ​​و رستگاری و ترک این دنیای شیطانی علاقه مندیم. اتفاقی که برای من افتاد این بود که شروع کردم به تدریس در کلاس‌هایی در دانشگاه درباره عیسی و اعلامیه‌اش و متوجه شدم وقتی عیسی گفت «ملکوت خدا نزدیک است»، منظورش این نبود که «اجازه دهید به شما بگویم چگونه به بهشت ​​بروید». منظور او این بود که خدایی که جهان را آفرید، اکنون بر روی زمین نیز مانند بهشت، پادشاه می شود.

عیسی آمده است تا این پروژه عجیب و غریب جدید مبنی بر پادشاه شدن خدا بر روی زمین مانند در آسمان را راه اندازی کند. اما مسلماً با عیسی - و این جایی است که پولس واقعاً به خود می‌آید - مفهوم پادشاهی، قدرت، و حکومت به خودی خود به‌طور اساسی بازتعریف می‌شود.

یکی از قسمت‌های اصلی پولس، فصل فیلیپیان فصل 2: ​​6-11 است، جایی که او در مورد عیسی صحبت می‌کند که در قالب خدا بوده، اما برابری خود را با خدا به‌عنوان چیزی برای توضیح در نظر نمی‌گیرد. پولس در اینجا به اسکندر مقدونی، به پادشاهان سوریه، پادشاهی مصر، و به ویژه به سزار بر تاج و تخت نگاه می کند، زیرا فیلیپی مستعمره روم بود. و او با تمام این جهان قدرت مقابله می کند و می گوید که عیسی کارهای غیرقابل تصور را انجام داده است - آمدن و مرگ به مرگ برده - و از این رو خدا او را بسیار عالی کرده و نامی را بالاتر از هر نامی بر او نهاده است.

اکنون، این یک قطعه الهیات باشکوه است. همچنین به شدت سیاسی است. یکی از اولین مقالات طولانی دانشگاهی که نوشتم درباره فیلیپیان فصل 2 بود، و من به طور کامل تمام ارجاعات سزار را از دست دادم. یکی از دانشجویان فارغ التحصیلم به مالیدن بینی من نیاز داشت که این یکی از خارق العاده ترین و متراکم ترین اظهارات سیاسی در نوشته های قرن اول است. زیرا تصور این است که خدایی که جهان را آفریده است به گونه ای ساخته است که می خواهد انسان های عاقل متولی آن باشند. تصور انسان از دنیا بدعت عجیبی نیست. اینگونه است که خدا می خواهد در دنیا کار کند. مشکل این است که انسان ها خراب می کنند. و سپس سؤال این است: خدا در مورد آن چه خواهد کرد، و چگونه این کار را انجام خواهد داد؟

دیدگاه پولس، که فکر می‌کنم برای هر الهیات سیاسی مسیحی مرکزی است، یک جامعه جدید است، جامعه‌ای متشکل از افراد از انواع کاملاً متفاوت. این مانند مکاشفه فصل 7 است - خیل عظیمی از هر قوم و قوم و قبیله و زبان. همه آنها در این مدل کاری کوچک خلقت جدید که پولس آن را کلیسا می نامد، با هم تعلق دارند. و سپس آن نهاد سیاسی است. کلمه "سیاسی" از کلمه یونانی "polis" به معنای شهر گرفته شده است. آیا پل به جامعه محلی علاقه مند است؟ شرط می‌بندید و او علاقه‌مند به کاشتن سلول‌های کوچک افراد غیرمشابه است - یهودی، غیریهودی، مرد، زن، برده، آزاد، بربر، سکاها، هر کسی از هر کجا که به پادشاه عیسی وفادار هستند و می‌خواهند به دنیا نشان دهند که در دنیایی که در حال حاضر تحت تسلط سزار است، چه شکلی است.