در دهه‌های آخر دهه 1800، اسب‌ها روزانه میلیون‌ها پوند کود در خیابان‌های منهتن رها می‌کردند. امید به زندگی به پایین ترین سطح خود در تاریخ ایالات متحده رسید و سیاست به اوج خشونت های جدیدی رسید.

در اوایل دهه 1900، آمریکایی ها طولانی تر از همیشه زندگی می کردند. انتخابات چنان آرام شد که برخی نگران «بی‌تفاوتی در محافل سیاسی» بودند. و باغبانان در نیویورک تمیز شده شکایت داشتند که "کود دامی که به خوبی پوسیده شده در حال کمیاب شدن است."

بین قرن 19 و 20 چیزی تغییر کرد. دوران طلاکاری به پایان رسید. آیا امروز - گرفتار در اعماق آنچه که بسیاری آن را عصر طلایی دوم می‌نامند - مفید نیست که نیروهایی را که دوره‌ای مشابه را در گذشته ما تولید و سپس مهار کردند مفید باشد؟

دقیقاً چگونه دوران خود را به پایان می‌رسانید؟

فقط برنامه‌های تلویزیونی باروک نیستند که به آن احساس می‌کنند انگار دوران طلایی بازگشته است. اگر قطب‌بندی سیاسی، نابرابری درآمد، بی‌اعتمادی اجتماعی و بسیاری از معیارهای دیگر را در 150 سال گذشته دنبال کنید، منحنی U شکلی دریافت می‌کنید که راه‌هایی را ترسیم می‌کند که ملت ما از یک انشعاب آشفته در قرن نوزدهم به یک نظم جدید سفت و سخت در قرن بیستم تا حال آشفته ما رفت. به‌نظر می‌رسد که در حال چرخیدن بین دوره‌های آزادی و محدودیت‌ها هستیم.

این حس هول‌انگیز اولین دوره طلایی را به بهترین شکل تعریف می‌کند. این همان چیزی است که مارک تواین در سال 1873 به همراه دوست نزدیکش چارلز دادلی وارنر این اصطلاح را ابداع کرد. تواین به جای طعنه زدن به جامعه ای براق، اما در زیر آن پوسیده - همانطور که اغلب اصرار می شود - به خط شکسپیر در مورد شاه جان اشاره می کرد، پادشاهی آنقدر زرنگ که «طلای تصفیه شده را طلا می کرد». جامعه عصر تذهیب ذاتاً برای تواین وحشتناک نبود، فقط آنقدر زیاده روی بود که حتی طلا نیز درخشش مضاعفی داشت.

دیدگاه تواین نشان می دهد که ما دیگر دوران طلایی را به عنوان روزهای بد قدیمی نمی بینیم که تا قرن بیستم حل شده است. خیلی آسان است که این افراد را افرادی محافظه کار و محافظه کار در نظر بگیریم و دلتنگ باشیم که زندگی آنها چقدر انقلابی بوده است. از دهه 1820 تا 1860، دموکراسی و سرمایه داری به طور فزاینده ای شهروندان را وادار کرد تا به این فکر کنند که چه ساختارهای قدیمی ممکن است خراب شود. مرگ برده داری در سال 1865 دوران رادیکال تری را آغاز کرد. همه سلسله مراتب از بین نرفتند، اما برده آزاد یا دختر کارخانه یا مهاجر خانه دار بودن به این معنا بود که به طرق مختلف احساس رهایی از پیوندهای اجدادی خود کرد.

آزادی به معنای آزادی واقعی نبود. این بیشتر شبیه یک آزادسازی بود که آمریکایی ها را از سلسله مراتب سرکوبگر رهایی بخشید، اما آنها را از جوامع قدیمی جدا کرد. هنری دمارست لوید، خرخر بینا، توضیح داد: «راز تاریخی که می‌خواهیم بسازیم این نیست که جهان فقیرتر یا بدتر است. "این ثروتمندتر و بهتر است. ثروت جدید آن برای اشکال قدیمی بسیار زیاد است." در یکی از شهرستان های ویسکانسین، 89 درصد از پسران نوجوان حاضر در سال 1860 تا سال 1870 ناپدید شدند و 90 درصد از افراد حاضر در سال 1870 10 سال بعد ناپدید شدند. آنها در مکان های جدید جمع شدند. شیکاگو در سال 1832 دارای 200 نفر و در سال 1890 یک میلیون نفر بود. تازه واردان به آنجا سرازیر شدند. از سال 1850 تا 1914، یک چهارم نیروی کار اروپا به قاره آمریکا مهاجرت کردند.

در بهترین حالت، این اختلالات به معنای رفاه جدید و آزادی های جدید بود. از سال 1860 تا 1890، ثروت ملی پنج برابر شد و مشارکت سیاسی به اوج خود رسید. جامعه عصر تذهیب اغلب احساس جسور و نوآوری می‌کرد، که با دیدگاه‌های آرمان‌شهری، فناوری‌های خفن و کوکتل‌های مبتکرانه شکوفا می‌شد.

اما با یک بی‌احتیاطی دلخراش همراه شد. آمریکا بیش از هر جای دیگری در جهان خط راه آهن ایجاد کرد، اما شرکت ها بندرت برای اطمینان از ایمنی خطوط خود زحمت کشیدند. تنها از سال 1885 تا 1900 نزدیک به 200000 نفر در تصادفات قطار جان خود را از دست دادند.

در سیاست، قدرت در فاسدترین و خشن ترین انتخابات تاریخ ما تغییر کرد. در 40 سال، آمریکایی ها شاهد ترور سه رئیس جمهور و چندین فرماندار، اعضای کنگره، شهرداران و مقامات انتخاباتی، به علاوه شورش های قومیتی و تروریسم نژادی از منهتن تا ممفیس و فراتر از آن بودند.

معنای قدرت تغییر کرد. رهبران عصر طلاکاری قدرت را به دست گرفتند، سپس آن را تا دم دست گرفتند. برخلاف اشراف سنتی، که به عنوان مراقب آنچه به ارث برده بودند، بزرگ شدند، سرمایه‌داران جدید به قول دمارست لوید «بدون محدودیت‌های فرهنگی» خلق کردند و نابود کردند. روسای جمهور فراموش نشدنی آمریکا یک استثنا بودند، اما روسای حزبی که امور را در پشت صحنه اداره می کردند، از قوانین مشابهی پیروی می کردند و از ترفندهای کثیف و جنایات آشکار استفاده می کردند.

مساله اساسی خویشتن داری بود. در چنین محیطی چرا از تمام اهرمی که در اختیار دارید استفاده نکنید؟ جورج واشنگتن پلانکیت، رئیس منطقه تامانی، چندین دهه فساد را بهانه کرد و نوشت: "من فرصت هایم را دیدم و از آنها استفاده کردم." کورنلیوس واندربیلت رعد گفت: "من به قانون چه اهمیتی می دهم؟ آیا من قدرت را ندارم؟"

اصلاح طلبان تلاش کردند. نخبگان آرمان گرا موعظه می کردند و سرمقاله می کردند، اغلب از خود راضی و دور از دسترس به نظر می رسیدند. دیدگاه آنها از اصلاحات معمولاً به معنای بازگشت به شیوه زندگی قدیمی‌تر بود، که به طرز مبهمی از قبل از جنگ داخلی به یاد می‌آورد. تا زمانی که اصلاحات به معنای عقب‌رفتن بود، در صندوق‌های رأی، بورس اوراق بهادار و سالن گوشه‌ای شکست خورد.

نسل جدیدی که نمی‌توانستند این دوران گذشته را به یاد بیاورند، طول کشید تا همه چیز را مهار کنند. مردان و زنانی که در حوالی جنگ داخلی متولد شده‌اند، دنیای بهتری برای پس گرفتن نداشتند. آنها فقط می دانستند که جامعه چقدر بی لنگر شده است. پس از اینکه چندین نسل از جامعه تمایلات مشابهی را دوچندان کردند، در حدود سال 1900 یک نسل تصمیم گرفتند در مقاومت در برابر جهانی که می‌شناختند زندگی کنند.

جنبش‌های متنوع ارزش غیرعادی را در تاریخ آمریکا ایجاد کردند: محدودیت‌ها. سوسیالیست ها و سرمایه داران، مهاجران جدید و خون های آبی قدیمی با هم خواستار ایجاد مرزها شدند. بسیاری احساس می کردند که بدون آنها، هرج و مرج - و آنارشیست های واقعی بمب پرتاب کننده - به چشم می خورد. آنها بارها و بارها خویشتن داری را به عنوان آرمان خود انتخاب کردند. لوئیس براندیس، قاضی آینده دیوان عالی، توضیح داد که چون دموکراسی مرزهای سیاسی قدیمی را حذف کرد، نیاز به محدودیت‌های شخصی جدید داشت: «او نوشت: «این امر، «خود مهاری را جایگزین محدودیت خارجی می‌کند.»

ویلیام جنینگز برایان، نامزد پوپولیست ریاست‌جمهوری، انحصارات را با گراز مقایسه کرد که ریشه در نیاز آمریکا به کنترل مشترک دولت دارد. او در یک راهپیمایی روز کارگر در شیکاگو فریاد زد: «ما تسلیم خودمان هستیم تا از آسیب رساندن دیگران به ما جلوگیری کنیم.»

اصلاحات سخت‌تر شد. تئودور روزولت آن را مردانه و ماجراجویانه جلوه داد، و محدودیت‌هایی را برای پوشیدن لباس‌های بیش از حد در دوران طلایی در پوست و خستگی ایجاد کرد. و آن همه کود دامی که خیابان های منهتن را مسدود کرده است؟ در سال 1895، سرهنگ جورج وارینگ جونیور نظافتچی‌های خیابانی نیویورک را به عنوان ارتشی بزرگ از نظافت تصور کرد و خیابان‌ها را با یونیفورم‌های سفید درخشان جارو کرد.

با آغاز قرن بیستم، زندگی عمومی بین نرده‌های محافظ جدید فشرده شد. روز انتخابات، زمانی که مراسمی جنجالی سالن‌ها تمام شد، با مقررات جدی مواجه شد. حتی با کاهش خشونت، میزان مشارکت کاهش یافت. سیاستمداران سرکش ساکت شدند و مدیران ساکتی مانند چارلی مورفی «ساکت» تامانی هال جایگزین شدند. و کنگره اصلاحات عمده ای را برای تنظیم تجارت، دموکراتیک کردن انتخابات و ثبات مالی به تصویب رساند.

اغلب، چنین قوانین مترقی عدالت اجتماعی را با کنترل اجتماعی ترکیب می کرد. احساس می شد که همان دولت موظف بود از پاک بودن غذا و جلوگیری از شیوع بیماری های همه گیر اطمینان حاصل کند، اما می توانست مردان جوان را بیاورد یا زنان جوان را عقیم کند. دهه‌های اول قرن بیستم به‌جای دوران پیشروی چپ‌گرا و به دنبال آن دهه‌ی 1920 متمایل به راست، پیوند مستمری را نشان داد. جیم کرو، ممنوعیت، اصلاح نژاد و ظهور F.B.I. همه بر اساس محدودیت های پیشرو ساخته شده اند.

مری هریمن رامسی - دختر یک خانواده راه آهن - از یک خانواده ساخت راه آهن ثروت به سمت محدودیت مهاجرت و سپس اختراع تامین اجتماعی. او هیچ تناقضی نمی دید. آنچه را که پدر هولناکش رها کرد، او در حال سفت کردن بود. برادر فرزندش، دیپلمات دبلیو. اورل هریمن، مظهر دروازه بان سیاسی جرج تاون در اواسط قرن بود.

محدودیت زیربنای چیزهایی بود که در فرهنگ آمریکا از سال 1900 تا 1960 متمایز بود. نخبگان پروتستان سفید آنگلوساکسون کدی برای رفتار نخبگان، رفتار نخبگان، عدم استفاده از مشروب خواری و عدم استفاده از مشروب خواری تدوین کردند. عصر طلاکاری می رسد. تجارت اخبار از کهکشان روزنامه‌های تهاجمی و حزب‌گرای قرن نوزدهم به امپراتوری‌های رسانه‌ای تغییر کرد که عینیت را تبلیغ می‌کردند، به تبلیغ‌کنندگان معطل می‌شدند و رسوایی‌ها را دفن می‌کردند. پرفروش‌ترین تاریخ‌های قرن نوزدهم، شرارت‌های اختلالات اجتماعی را به خوانندگان یادآوری می‌کند. عصر تذهیب رپ یکنواخت بدی دریافت می کند زیرا افرادی که تمدن خود را بر خلاف آن تعریف می کردند تاریخ ها را می نوشتند.

مردم شروع به صحبت در مورد سبک جدیدی کردند: خونسرد آمریکایی. کارفرمایان، کارشناسان والدین و ستون نویسان مد به آمریکایی ها دستور دادند که احساسات خود را کنترل کنند، برخلاف عشق ویکتوریایی به اشتیاق جسورانه. به جای جملات باروک مملو از جملات پیچیده و واژگان فاخر، مردم شروع به صحبت با سبک کوتاه تر و کوتاه تر کردند. ادبیات، هنر و مد به سمت زیبایی‌شناسی تمیز، تهی‌شده و مدرن تغییر مکان دادند.

آمریکایی‌ها در محدوده‌های جدیدی زندگی می‌کردند. در مقایسه با دنیای مخاطره‌آمیز قرن نوزدهم و سرگردانی، بسیاری از شهروندان قرن بیستم در یک سیستم مدارس دولتی استاندارد بزرگ شدند، دوره‌ای را در ارتش گذراندند و در جوان‌ترین سنین تاریخ ما ازدواج کردند و صاحب فرزند شدند. برخی مادام العمر در اولین شغل خود ماندند. در آموزش، کار، عشق، جنگ و تربیت فرزندان، آنها در داخل نرده‌هایی زندگی می‌کردند که به سختی برای پدربزرگ و مادربزرگشان وجود داشت.

همانطور که عصر طلایی توسط نسلی کشته شد که دیگر نمی‌توانستند هیچ دستور قبلی را به خاطر بسپارند، در دهه 1960 نسل جدید حافظه کمی از آنچه پیش از آن بود داشت. آنچه به عنوان نرده محافظ در سال 1900 اختراع شد تا سال 1965 مانند دروازه بان خودخواه به نظر می رسید. در سمت چپ، فعالان آزادی های اجتماعی را تبلیغ می کردند. در سمت راست، یک جنبش محافظه‌کار در مبارزه با رهبری حزب خود انرژی پیدا کرد.

آنچه که با همه صحبت‌ها در مورد جنگ‌های فرهنگی قابل توجه است، این است که چگونه چپ و راست نیم قرن گذشته را صرف بریدن دو طرف یک درخت کرده‌اند.

هر دهه از آن زمان به این سو گره‌گشایی را بیشتر کرده است. نکته مثبت این است که آمریکایی ها با آزادی های فردی زندگی می کنند که برای نسل های قبلی غیرقابل تصور است. اما این آزادی انسجام را دشوار می کند. اعتماد اجتماعی نوعی محدودیت است، تمایل به کنار گذاشتن خواسته های فردی به دلیل احترام به خیر بزرگتر. در بسیاری از عرصه‌ها - چه خوب و چه بد - آمریکایی‌ها دیگر مایل نیستند این کنترل را روی خودشان اعمال کنند.

اگر نظم قرن بیستم با محدودیت به عنوان ارزش اصلی آن ساخته شد، آیا جای تعجب است که احساس می‌کند که عصر طلایی بازگشته است؟ آیا ارزشی وجود دارد که سهام آن در طول عمر گذشته کاهش یافته باشد، که به نظر قهقرایی، کمتر جذاب باشد؟ آیا می توانید به مهارتی فکر کنید - از نظر شخصی، سیاسی، فنی، محیطی - که ما با آن بیشتر از "خود داری" براندیس مبارزه می کنیم؟

آیا وقتی می پرسیم چه اتفاقی برای بزرگترهای در اتاق افتاده است، منظور ما از کاهش محدودیت نیست؟ بیشتر نسل ها دو برابر می شوند. تعداد کمی واقعاً نوآوری می کنند. نکته چالش برانگیز در مورد زندگی در جامعه‌ای که به اختلال ارزش می‌دهد این است که آنچه که متجاوزانه به نظر می‌رسد اغلب شبیه‌تر است، فقط بلندتر. راز گروهی که دوران خود را در حدود سال 1900 به پایان رساند این بود که طلایی‌ترین عصر از همه بود - آنقدر بریده‌شده که دیگر برای ملتی گذشته و آن‌قدر بی‌هیچ مانعی نداشت که مایل بود ارزش عجیب و غریبی را تجربه کند، محدودیتی که سابقه کمی در زندگی آمریکایی داشت.

سوال امروز این است: تا چه زمانی جامعه عقب‌نشینی می‌کند؟ ممکن است ژنرال Z یا ممکن است ژن آلفا باشد، اما منطقی است که روزی گروهی پدیدار شود، آنقدر در دوران خود اشباع شده، آنقدر از بی پروایی خود خسته شده است، که نوسان وحشیانه خود را به کار می گیرد و در مورد همه کودهای موجود در خیابان ها کاری انجام می دهد.