برخی از بهترین توصیه‌های شغلی که من دریافت کرده‌ام از سوی یک مربی - یا حتی یک انسان - ارائه نشده است. به یک چت بات گفتم که A.I. داشتم بیشتر و بیشتر از کارهایم را به عنوان یک کپی رایتر می بلعیدم و به راهی برای زنده ماندن نیاز داشتم. ربات مکث کرد و وضعیت من را بررسی کرد و سپس به من پیشنهاد خرید یک اره زنجیری داد.

این توصیه زمانی که در واشنگتن دی سی، در محله ای متراکم از خانه های ردیفی زندگی می کردم، پوچ به نظر می رسید. اما در 25 سال گذشته، من در لارنسبورگ، هند زندگی می‌کردم، شهری کوچک و کارگری که پدربزرگ و مادربزرگم زمانی نانوایی داشتند.

بعد از مرگ مادربزرگ بیوه‌ام، می‌خواستم به خانواده نزدیک‌تر باشم و زمانی که رمان می‌نوشتم، زندگی ارزان‌تری داشته باشم. بنابراین به خانه مزرعه خالی او روی تپه ای مشرف به رودخانه اوهایو، چندین دودخانه و شبکه متوسط ​​مرکز شهر نقل مکان کردم. مالیات کازینو کمک می کند تا خیابان اصلی ما جذاب به نظر برسد. اما در زیر این ظاهر داستانی تاریک و آشنا نهفته است: پس از ناپدید شدن مشاغل کارخانه، همسایگان بدون مدرک دانشگاهی به تعداد نامتناسبی شروع به مردن کردند. در سال 2017، زمانی که مرگ و میرهای مواد افیونی در سراسر کشور به رکورد بالایی رسید، یک ایستگاه رادیویی محلی، ایگل کانتری، گزارش داد که ساکنان شهرستان «با سرعتی شگفت‌انگیز جان خود را از دست می‌دهند.»

مشغول چالش‌های من و افرادی که بیشتر به آنها اهمیت می‌دادم، به ندرت به این بحران فکر می‌کردم. در بیشتر دوران بزرگسالی‌ام، داستان‌های غیرداستانی و رمان می‌نوشتم و به‌عنوان یک کپی‌نویس مستقل زندگی‌ام را تامین می‌کردم. تصور می‌کردم از برون‌سپاری و اتوماسیونی که بسیاری از همسایه‌هایم را بی‌قاعده رها کرده بود، محافظت می‌شدم.

با گذشت زمان، بخش‌های بازاریابی شروع به استخدام پیمانکاران در خارج از کشور برای بخش کوچکی از نرخ من کردند. سپس آنها به هوش مصنوعی روی آوردند، که می‌توانست چیزی به اندازه کافی خوب - یا حتی استثنایی - را در چند ثانیه بیرون بیاورد.

شاید باید آن را می‌دیدم. زنی را در فیلیپین استخدام کرده بودم تا کار رونویسی انجام دهد، اما یک بار A.I. به همان اندازه توانایی خود را ثابت کردم، من کمتر شروع به استفاده از رونویسی کردم، سپس اصلاً. با این حال، زمانی که کار خودم جایگزین شد، احساس شوکه و شرم کردم. من مانند کارگر کارخانه‌ای بودم که سال‌ها شاهد ناپدید شدن مشاغل تولیدی بودم، اما پس از دهه‌ها در خط تولید، هنوز نمی‌توانستم باور کنم که او نیز رها شده است.

یک فکر جدید و آزاردهنده با من روبرو شد: چه می‌شد اگر، علی‌رغم مدرک دانشگاهی‌ام، از همسایه‌هایم توانمندتر نبودم، بلکه فقط به روشی متفاوت توانا بودم؟ و اگر دنیا به من می‌گفت - همانطور که به آنها گفته بود - که روش من برای توانایی و کمک کردن دیگر ارزش زیادی ندارد؟ هر پاسخی که به خودم می‌گفتم، اکنون با همان واقعیتی روبرو بودم که همسایه‌های طبقه کارگرم به خوبی می‌دانستند: دنیا تغییر کرده بود، کار من کاملاً ناپدید شده بود، و هنوز صورت‌حساب‌ها متوقف نمی‌شدند.

و به این ترتیب بود که یک شب مضطرب، پس از خیره شدن به موعد مقرر برای مالیات دارایی‌ام، از یک ربات چت پرسیدم - فکر می‌کردم دقیقاً بهترین راه برای کارم چیست؟ از یک مشاور کمک خواستم: تجربه کاری خود را توضیح دادم، جایی که زندگی می‌کردم و به چه میزان نیاز فوری به درآمد داشتم.

از گزینه‌هایی که ارائه می‌کرد، بریدن و کوتاه کردن درختان برای صاحبان خانه‌های محلی به عنوان شماره 1 فهرست شد.

پرسیدم که آیا این به‌طور جدی بهترین گزینه من است یا خیر.