او و دوستانش می‌گفتند که به طرق مختلف اردوگاه‌های معمولی ساخته بودند. تیرکمانک از شاخه های درخت، بازی های ماجراجویی و نگهداری عقرب ها، مارمولک ها و مارها در بطری ها به عنوان حیوان خانگی. اما او همچنین با زخم هایی از یک قسمت شرم آور از تاریخ آمریکا باقی ماند، یکی که به گفته او باعث شد او با احساس حقارت، غرور از دست داده و احساس دیگری بودن مواجه شود.

آقای ناکامورا در «تجربه اردوگاه، یا صرفاً به طور کلی زندگی در یک جامعه نژادپرستانه، واقعاً ذهن شما را به هم می زند». ادامه دارد، و من هیچ درمانی برای آن جز پرداختن به هنر نمی بینم.

رابرت آکیرا ناکامورا در 5 ژوئیه 1936 در ونیز، کالیفرنیا به دنیا آمد. پدرش، هاروکیچی ناکامورا، در ژاپن به دنیا آمد و به ایالات متحده مهاجرت کرد، جایی که او یک باغدار بود. مادر آقای ناکامورا، کیمیکو (نیتائو) ناکامورا، که در کالیفرنیا به دنیا آمد، به اداره تجارت کمک کرد و در فروشگاه‌های مواد غذایی کار می‌کرد.

تا زمانی که ژاپن در ۷ دسامبر ۱۹۴۱ پرل هاربر را بمباران کرد، آقای ناکامورا خود را یک «بچه کاملا آمریکایی» می‌دانست. اما پس از حمله، دوستان سفیدپوستش به سرعت به سمت او چرخیدند و سنگ‌ها و القاب‌ها را پرت کردند.

خانم ایشیزوکا گفت: «به یک‌باره، او آن چیزی که فکر می‌کرد نبود. "او متوجه شد که چهره دشمن دارد."

بعد از جنگ، خانواده به لس آنجلس بازگشتند تا با نژادپرستی بیشتری روبرو شوند. رابرت به یک سرباز پیشاهنگی کاملاً سفیدپوست پیوست اما اجازه نداشت با دیگران در یک استخر عمومی شنا کند.

او در «پرده سوم» گفت که از اینکه پدرش باغبان بود خجالت می‌کشید و آرزو می‌کرد کاش دیگری داشت، یکی بدون چهره یا لهجه ژاپنی. او گفت: «این نهایت نفرت از خود بود، اینکه بخواهم شخص دیگری باشم». «حداقل در کمپ، چهره‌های ژاپنی-آمریکایی دوستانه‌ای در اطراف خود داشتید.»

او سعی می‌کرد سفید باشد. او گفت.

او در دبیرستان فوتبال بازی کرد و در پیست دوید و به عنوان دونده به فینال شهر لس آنجلس رسید. او مدتی در اتاق خبر لس آنجلس اگزمینر یک پسر کپی بود و بعداً در آنجا به عنوان عکاس مشغول به کار شد. او با سرکوب خاطرات خود از منظرنار، در سال 1956 مدرک لیسانس خود را در عکاسی خبری از دانشکده طراحی ArtCenter در پاسادنا، کالیفرنیا دریافت کرد، و در آلمان مستقر بود، از سال 1959 تا 1961 برای سپاه سیگنال ارتش به تدریس عکاسی پرداخت.

او بعداً کارهای تجاری خود را افتتاح کرد و همه عکس‌های مکزی را منتشر کرد. او در اکثر معیارهای استاندارد موفق بود.

اما او گفت که کارش برای او بی معنی شد. او یک بیگانه باقی ماند و متقاعد شد که دیگران او را "یک شرقی عجیب و غریب" می دانند. پسرش گفت که او برای مدت کوتاهی به ژاپن نقل مکان کرد، اما در آنجا به عنوان یک آمریکایی دیده می شد. آقای ناکامورا ناامید به خانه بازگشت. او سرانجام در اواخر دهه 1960 با پیوستن به بیداری اجتماعی و سیاسی جنبش آسیایی آمریکایی شروع به یافتن خود کرد.

او در "پرده سوم" گفت: "این به زندگی من معنا داد." شرمنده.

در سال 1970، آقای ناکامورا به تأسیس Visual Communications کمک کرد، که به حمایت و ارائه آثار هنرمندان جزیره‌ای آسیایی و اقیانوس آرام ادامه می‌دهد. در همان سال در دانشگاه U.C.L.A ثبت نام کرد و در سال 1975 مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته هنرهای زیبا دریافت کرد. او به مدت 33 سال در دانشگاه به تدریس فیلم و مطالعات آسیایی آمریکایی پرداخت. در سال 1996، او مرکز ارتباطات قومی U.C.L.A را برای ترویج بیان تجربیات مختلف قومی تأسیس کرد.

علاوه بر همسرش که در سال 1978 با او ازدواج کرد، و پسرش آقای ناکامورا یک دختر به نام تای بین چسل به یادگار گذاشت. یک برادر، نورمن؛ و چهار نوه ازدواج قبلی به طلاق ختم شد.

در سال 1997، اسمیتسونیان مروری بر زندگی حرفه‌ای خود ارائه کرد که شامل مستندهای «به نظر می‌رسد شبیه دشمن» (1995) و «تویو میاتاکه: سایه‌های بی‌نهایت خاکستری» (2002)، درباره عکاسی بود که مخفیانه از داخل منظرنار عکس می‌گرفت. در سال 2022، «Manzanar»، فیلم کوتاه آقای ناکامورا در سال 1971، به دلیل اهمیت تاریخی‌اش به فهرست ملی فیلم اضافه شد.

آقای ناکامورا درباره حرفه‌اش گفت: «ما باید خودمان را در این جامعه بازتاب می‌دادیم. "تا آن لحظه، ما نامرئی بودیم."