سوتلانا الکسیویچ نویسنده در حین نوشتن کتابی که به او کمک کرد تا جایزه نوبل ادبیات را به دست آورد، مطمئن بود که آواز قو ایدئولوگ های خشونت طلب و مستبد را در قلب نظام شوروی شرح می دهد.

سپس حمله روسیه به اوکراین در سال 2022 اتفاق افتاد، تنها دو سال پس از آن که زادگاهش بلاروس، که هنوز یک ماهواره کرملین است، وحشیانه جنبش دموکراسی خود را سرکوب کرد.

او در مصاحبه اخیر در آپارتمان خود در برلین، جایی که از سال 2020 در تبعید زندگی می کند، گفت: ذهنیتی که او معتقد بود به سمت انقراض پیش می رود، احیا شده است. "من می خواهم بفهمم که چگونه این اتفاق افتاد."

آخرین کتاب او قبل از جایزه نوبل، "زمان دوم"، پنجمین اثر او در مورد آشکار شدن تجربه کمونیستی اتوپیایی بود. این کتاب ها با صدای مردان و زنان عادی که تجربیات خود را روایت می کنند، به رویدادهای برجسته از جمله حمله به افغانستان و فاجعه هسته ای چرنوبیل می پردازد. خانم الکسیویچ هر کدام از یک تکنیک فشرده نوشتند و بعد از مصاحبه از یک تکنیک فشرده استفاده کردند. زمان،” قصد دارد به موضوعات دیگری مانند عشق و پیری.

اما پس از اعتراضات در بلاروس و حمله به اوکراین، او این نقشه ها را کنار گذاشت. او اکنون در حال نوشتن ششمین کتاب در مورد وجود ماندگار چیزی است که او آن را "مرد سرخ" می نامد، که به گفته او، در حال دامن زدن به یک جنگ خونین در قلب اروپا است. او گفت که بررسی انگیزه های او یکی از راه های تلاش برای خاموش کردن شعله های آتش است.

او در یک کنفرانس خبری در اواخر سپتامبر در سازمان ملل در ژنو با تمرکز بر سرکوب فزاینده در روسیه گفت: "نمی دانم کجا کلمات مناسب برای توصیف این چیزها را پیدا کنم، با این حال باید کلمات مناسب را پیدا کنیم."

او گفت که باید با حرکت جهانی به سمت پوپولیسم دست راستی نیز مقابله کرد، در غیر این صورت "خود دنیا و مردم حتی وحشتناک تر و حتی هیولا تر خواهند شد."

او افزود: "افرادی که امروز قدرت را در دست دارند در تلاشند دهان ما را ببندند."

در اعطای جایزه به خانم. الکسیویچ با دریافت جایزه ادبیات در سال 2015، کمیته نوبل گام نادری را برای تجلیل از یک نویسنده غیرداستانی با استناد به "آثار چندصدایی او - یادگاری برای رنج و شجاعت در زمان ما" برداشت. سارا دانیوس، دبیر دائمی آکادمی سوئد در آن زمان، کتاب‌های خود را به‌عنوان «تاریخ احساسات - اگر بخواهید، تاریخ روح» توصیف کرد.

خانم الکسیویچ، 77 ساله، در اتحاد جماهیر شوروی بزرگ شد، در غرب اوکراین به دنیا آمد اما در روستایی در بلاروس بزرگ شد. هر دو والدین او معلم مدرسه بودند.

او گفت که در کودکی به داستان‌هایی که در میان زنان روستایی، اغلب بیوه‌ها، درباره جنگ جهانی دوم و اردوگاه‌های کار اجباری استالین مبادله می‌شد، با طلسم گوش می‌داد. مجموع تلفات شوروی در جنگ و بعد از آن 27 میلیون نفر تخمین زده می‌شود.

خانم الکسیویچ گفت: "آنها در مورد چیزهای خشن صحبت کردند، چیزهای بسیار ترسناک، که البته هرگز در کتابها در مورد آنها نوشته نشده است."

او در دانشگاه مینسک روزنامه‌نگاری خواند و در نهایت به خبرنگار فرهنگی یک روزنامه بلاروس تبدیل شد. اما صدای آن زنان هرگز او را ترک نکرد.

او اولین کتاب خود را با نام "چهره غیرزنانه جنگ" در سال 1983 پس از مصاحبه با صدها زن کهنه سرباز جنگ جهانی دوم - خلبانان و تک تیراندازان و آشپزها - به پایان رساند.

این کتاب برای چندین سال از بین رفت زیرا سانسور دولتی گفت هر کسی که آن را بخواند هرگز داوطلب نبرد نخواهد شد. یک ترجمه انگلیسی پاک نشده در سال 2017 ظاهر شد.

نویسنده گفت که زمانی که او برای اولین بار به میخائیل اس.. گورباچف، رهبر سابق اتحاد جماهیر شوروی معرفی شد، او فریاد زد: "تو خیلی کوچک هستی و در عین حال کتابی به این بزرگی نوشتی!" خانم الکسیویچ گفت که او پاسخ داد، "خب، شما خود غول نیستید، اما یک امپراتوری را سرنگون کردید."

او در این مصاحبه گفت که جست و جو برای امپراتوری، تمایل رئیس جمهور ولادیمیر وی. پوتین روسیه برای تصرف اوکراین را تغذیه می کند.. نویسنده گفت که او یک امپراتوری اسطوره ای روسیه را منتشر کرده است که هرگز واقعاً وجود نداشته است، اما این اسطوره در روسیه، به ویژه خارج از مسکو و سن پترزبورگ طنین انداز شده است.

او گفت که ایدئولوژی به تنهایی به جنگ دامن نمی زند. او تجربه یک دوست روزنامه‌نگار را که در حال مصاحبه با زنی در مورد پسر مرده‌اش بود، توصیف کرد. زن ناگهان از ترس اینکه از مزایای مرگ برای خرید آپارتمان برای دخترش محروم شود، سر و صدا کرد.

خانم الکسیویچ گفت: "پوتین روسیه را خرید، و با تلاش برای به تصویر کشیدن تهاجم به عنوان ادامه مبارزه با آلمان نازی، مرتکب "جنایت اخلاقی" شده است.

نوشتن کتاب‌های خانم الکسیویچ پنج سال طول می‌کشد. او به طور مکرر با سوژه‌هایش مصاحبه می‌کند و از تکه‌هایی از مکالمات مانند پازل برای ساختن پرتره‌ای از وقایع استفاده می‌کند. تکرار از یک شاهد به شاهد بعدی روایتی متراکم و قانع‌کننده را تشکیل می‌دهد. او برای جزئیات آشکار و انسانی زندگی می‌کند.

او تکنیک خود را در سخنرانی نوبل خود توضیح داد و گفت که گوش دادن به صحبت های مردم بزرگترین علاقه اوست. او گفت: "من می گویم که من یک گوش انسان هستم."

"صداهایی از چرنوبیل" که تجربیات دلخراش افرادی را که در انحلال هسته‌ای در سال 1986 گرفتار شده‌اند را بازگو می‌کند، پایه‌ای را برای سریال غم‌انگیز HBO فراهم کرد. خانم الکسیویچ گفت، در بررسی رفتارهای شدید انسانی، او مدت‌هاست که برای الهام گرفتن از طبیعت غیرقابل توضیح آن به داستایوفسکی روی آورده است

او به ندرت خود را در کتاب‌هایش وارد می‌کند و اطلاعات کمی در مورد موضوعاتش فراتر از آنچه می‌گویند ارائه می‌کند. برخی از منتقدان فقدان مطالب پس‌زمینه را باعث سردرگمی می‌کنند. نوشته‌های او همچنین بحث‌هایی را در مورد اینکه آیا این ادبیات است یا نه، برمی‌انگیزد، اگرچه او نامیدن آن را روزنامه‌نگاری رد می‌کند.

با توجه به تأکید او بر خشونتی که در جامعه روسیه موج می زند، کتاب های او در بحبوحه جنگ فعلی بسیار مرتبط تلقی می شوند.

یکی از پزشکان رزمی پیش‌بینی‌کننده در کتاب «پسران در روی»، کتاب جنگ افغانستان او، گفت: «سرباز شوروی ارزان‌ترین سربازی است که وجود دارد».. همان طور که در سال 1941 بود.» او افزود: "هنوز تا 50 سال دیگر همینطور خواهد بود."

پس از انتشار آن کتاب، خانم الکسیویچ در دادگاه متهم به افترا به ارتش شوروی شد. او تبرئه شد، اما در سال 2000 به اروپا نقل مکان کرد و بیش از یک دهه در آنجا زندگی کرد.

در سال 2020، رئیس جمهور الکساندر جی.. لوکاشنکو، مستبدی که از سال 1994 بلاروس را اداره می کند، در انتخاباتی که به طور گسترده تقلبی تلقی می شد، یک دوره دیگر را به دست آورد. تعداد زیادی از معترضان شکنجه شدند و صدها فعال مخالف به حبس های طولانی محکوم شدند.

خانم الکسیویچ تنها عضو شورای هماهنگی بود، گروهی که برای متحد کردن اقدامات اپوزیسیون ایجاد شده بود، نه اینکه دستگیر شود. اما او مورد بازجویی قرار گرفت و پس از آن دیپلمات های اروپایی و فعالان حقوق بشر برای محافظت از او در آپارتمانش اردو زدند. اما او تصمیم گرفت کشور را ترک کند.

خانه او در یک ساختمان قبل از جنگ جهانی دوم در یک خیابان فرعی سرسبز برلین، هوای غیرعادی و تا حدودی موقتی دارد. هیچ چیز روی دیوارهای اتاق نشیمن به رنگ زرد کم رنگ آویزان نیست، سقف گلدار بالای سر تنها دکوراسیون را فراهم می کند.. یکی از همراهان قهوه ترک را از یک قابلمه دسته بلند سرو کرد.

خانم الکسیویچ یک دختر بالغ دارد که از خواهر مرحومش به فرزندی پذیرفته شده و یک نوه دارد.

او گاهی اوقات از پیوستن به میلیون‌ها نفری که بلاروس، روسیه و اوکراین را ترک کرده‌اند احساس گناه می‌کند. او خاطرنشان کرد که هنوز تعداد قابل توجهی از شخصیت‌های برجسته فرهنگی روسیه اکنون در برلین ساکن هستند، دقیقاً مانند روشنفکرانی که پس از انقلاب 1917 بیرون رفتند. آنها می‌توانند به حفظ فرهنگ روسیه کمک کنند.

در خلال کنفرانس خبری سپتامبر در ژنو، او به نقل از هنرمند فقید شوروی الاصل ایلیا کاباکوف گفت: «زمانی که کمونیسم به عنوان یک ایدئولوژی، به عنوان یک کشور وجود داشت، می‌دانستیم چه کنیم، خودمان را دوست داشتیم، در آن مبارزه عالی به نظر می‌رسیدیم، و سپس پیروز شدیم.. چگونه با موش ها مبارزه می کنید؟»

خانم الکسیویچ گفت که این ماهیت مبارزه فعلی است. دموکراسی تا حدودی در حال عقب نشینی است زیرا افراد خود را متقاعد کرده اند که برای ایجاد تغییر و مقابله با شر بسیار کوچک هستند.

او گفت: "من فکر می کنم که باید خودمان را برعکس متقاعد کنیم." "هر یک از ما باید این قدرت، این توانایی مقاومت را پیدا کنیم."