در حالی که یونیسف توانست مقداری از بودجه باقیمانده خود را تغییر دهد و این آژانس را قادر می سازد تا اخیراً بیشتر مراکز آموزشی خود را بازگشایی کند، تعداد زیادی از مدارس که توسط سایر گروه های کمک رسان اداره می شوند هنوز بسته هستند و هزاران کودک از کلاس خارج می شوند. و امدادگران انتظار کاهش حتی شدیدتر بودجه در سال آینده را دارند که آینده مدارس را نامشخص می کند. گلم مصطفی، مدیر منطقه کاکس بازار، نزدیکترین شهر به اردوگاه، می گوید که Save the Children تنها یک سوم بودجه مورد نظر خود را برای خدمات نجات جان برای سال 2026 به دست آورده است، به این معنی که 20,000 کودکی که در مدارس آن تحصیل می کنند در معرض خطر از دست دادن تحصیلات خود از ژانویه قرار دارند. برای همیشه از دست داد: هم از نظر استعاری، هم در مورد دخترانی مانند حسینه که با مردانی ازدواج کرده بودند که هرگز اجازه نمی‌دهند به مدرسه برگردند، حتی اگر دوباره باز شوند، و به معنای واقعی کلمه، در مورد کودکانی که در شبکه قاچاق ناپدید شدند.

او می‌گوید: «خیلی دیر است». گونه‌هایش پر از عرق، خنک‌کننده‌ای از انجماد و دیگر خوراکی‌ها در پای کثیف‌اش. از زمانی که مدرسه محمد عرفان 10 ساله تعطیل شد، اینجا جایی است که او 10 ساعت در روز، هفت روز هفته را به فروش تنقلات می گذراند و در مورد مدرسه کوچکی که زمانی احساس امنیت و عشق می کرد، خیال پردازی می کند.

او تازه دروس ریاضی خود را تمام کرده بود روزی که معلمش به او گفت بودجه مدرسه تمام شده است. همانطور که او به خانه می رفت، او و دوستانش شروع به گریه کردند.

او می گوید: «من فکر می کردم که دیگر دوستانم را نخواهم دید و دارم آینده ام را از دست می دهم.

بدون اینکه درسی وقت او را بگیرد، و والدینش نگران زنده ماندن هفت فرزندشان بودند، مادر آرفان به او گفت که او باید از خانواده کار کند تا کمک کند. اگر آدم ربایان یا سارقان اردوگاه او را در حین کار هدف قرار می دادند، او می دانست که برای مقابله با آن بسیار کوچک است.

اما چاره ای نداشت، و بنابراین مشقت روزانه اش شروع شد. هر روز صبح، ساعت 7 از خواب بیدار می شود و نیم ساعتی به کارخانه راه می رود تا غذاها را تحویل بگیرد. سپس، کولر 15 کیلویی (30 پوندی) را روی شانه استخوانی‌اش بالا می‌برد، 30 دقیقه دیگر به گوشه جاده غبارآلود می‌رود، جایی که در میان زباله‌ها، پوست موز پوسیده و انبوه مگس‌ها مغازه می‌سازد. برای تلاش‌هایش، روزانه حدود 200 تا 300 تاکا (1.60 دلار تا 2.50 دلار) به خانه می‌برد.

پسرانی مانند عرفان در سرتاسر اردوگاه‌ها هستند که غذاهایی را می‌فروشند که از خوردن آن‌ها ناامید هستند و در ازای پول نقد زباله جمع‌آوری می‌کنند، شانه‌هایی که از خستگی فرو می‌روند. رهاموت الله 13 ساله در ردیفی از مستراح های بدبو تا کمرش در آب غرق شده از فاضلاب خام بالا می رود و از گل و لای تکه های پلاستیکی دور ریخته می کند. معمولاً پنج ساعت جستجو در زباله‌ها به اندازه کافی پلاستیک را برای او به ارمغان می‌آورد تا با حدود 50 تاکا (40 سنت) معامله کند.

چشم‌هایش از خون بامبو که 10 روز قبل آن را سوراخ کرده بود، می‌سوزد. او بلافاصله پس از تعطیلی مدرسه‌اش به اینجا آمد، به این امید که بتواند زباله‌های کافی برای پرداخت 500 تاکا (4 دلار) در ماه برای درس‌های خصوصی جمع‌آوری کند. چندین ماه، این هزینه دور از دسترس باقی مانده است.

او نگران است که در خندق غرق شود. و او نگران است که رویاهایش برای تبدیل شدن به یک مسئول اردوگاه یا معلم شدن هرگز به حقیقت نپیوندد.

در گوشه خیابان، عرفان نیز احساس می‌کند رویاهایش در حال مرگ هستند. او می‌گوید که نباید اینجا باشد، صدایی که به سختی از فریادهای بی‌وقفه بوق‌هایی که در گذشته مسابقه می‌دهند شنیده می‌شود، تنها چند سانتی‌متر از کولر او.

او می‌گوید: «من از کار کردن احساس شرم می‌کنم. "این زمانی است که من باید درس بخوانم."

هر شب که خورشید غروب می کند، عرفان وسایل خود را جمع می کند و به پناهگاه خود بازمی گردد. و اینجاست که روی حصیری روی زمین بامبو دراز می کشد و گریه می کند تا بخوابد و برای زندگی ای که مجبور به ترکش شده بود می سوزد.

«دلم هنوز گریه می کند»

خنده ای که زمانی کلاس نورضیا را پر کرده بود جای اشک را گرفته است. او می‌گوید تقریباً هر روز دانش‌آموزان سابقش سر می‌زنند تا ببینند آیا مدرسه بازگشایی شده است یا نه، اما وقتی به او گفتند که باز نشده است، خراب می‌شود.

ضیا نیز اغلب اشک‌های خود را می‌بیند. قبل از کاهش کمک‌ها، او مدیر 21 مرکز آموزش اولیه بود که به 630 کودک 3 تا 5 ساله خدمت می‌کرد. اما تعطیلی‌ها او را بدون شغل رها کردند و زنده نگه داشتن خانواده‌اش را با جیره‌های ناچیز کمپ برای او سخت‌تر کردند.

او در کلاس خالی نشسته است، جایی که دیوار پشت سر او با نقاشی از پرچم میانمار تزیین شده است. درد کاهش بودجه فراتر از تعطیلی مدارس است. برنامه های توسعه مهارت که هزاران کودک را درگیر می کرد نیز متوقف شد. خدمات بهداشتی، تغذیه و بهداشت کاهش یافته است. در کمپ هایی که با گال و سایر بیماری ها خزیده اند، نتایج کاهش ها روی بدن لاغر کودکان مشخص است. ضایعات اندام باریک آنها را می پوشاند. سرفه های خیس و تند و تیز نوزادان هوای کثیف را پر می کند. بر فراز تپه‌ای گل آلود، خوشه‌هایی از بچه‌ها به شدت سرشان را می‌خراشند، در حالی که یک بچه 4 ساله به طرز استوانه‌ای از پوست سر دوستش خراش می‌کند.

بنگلادش روهینگیاها را از ترک اردوگاه‌ها برای یافتن کار منع کرده است، بنابراین آنها برای زنده ماندن به کمک‌های بشردوستانه متکی هستند. اما برنامه جهانی غذای سازمان ملل، که ایالات متحده را بزرگ‌ترین اهداکننده خود به حساب می‌آورد، می‌گوید که فقط بودجه کافی برای ادامه دادن جیره‌های غذایی تا ماه مارس دارد.

چشم‌انداز کاهش جیره، خانواده‌ها را به وحشت انداخته است. با توجه به اینکه هیچ کشوری به روهینگیاها اسکان مجدد در مقیاس بزرگ ارائه نمی دهد، بسیاری تصمیم گرفته اند از آن استفاده کنند و نتایج ویرانگری داشته باشد. به گفته کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل، نزدیک به یک سوم از 1340 روهینگیایی که امسال با قایق از بنگلادش گریخته اند، در راه مرده یا مفقود شده اند.

نور کایدا، دختر 17 ساله ای که رویای پزشک شدنش زمانی که دو نفر از بستگانش را تعطیل کرده بود، بر باد رفت، می گوید که یکی از بستگانش به دلیل تعطیلی مدرسه اش را از دست داده است. کایدا می گوید که دختران 13 و 16 ساله که به دلیل تعطیلی مدارس متلاشی شده بودند، قاچاقچیانی را باور کردند که به آنها وعده زندگی بهتر در مالزی را می دادند. دیگر مسافران قایق دختران بعداً به خانواده کایدا گفتند که هر دو دختر کشته شدند. یکی با غرق شدن، و دیگری به دست یک قاچاقچی.

کایدا می‌گوید: «اگر مدرسه تعطیل نمی‌شد، مجبور نبودند این خطرات را بپذیرند. به دلیل قطع بودجه و تعطیلی مدارس، هزاران دختر در نقاط مختلف پراکنده شدند و زندگی آنها تباه شده است.

برای من دعا کنید

این پسر 13 ساله به مدت 9 روز ناپدید شده بود که از شماره ناآشنا تماس گرفت. "من در حال حاضر در قایق بزرگ هستم. برای من دعا کنید."

تماس قطع شد و محب الله می دانست که بدترین کابوس او محقق شده است: درست مانند بسیاری از کودکان دیگر در ماه های اخیر، پسرش نیز توسط قاچاقچیان دستگیر شده بود. اولا - که هیچ نسبتی با رحاموت الله ندارد - بارها و بارها تماس گرفت، اما تلفن خاموش شد.

محمد - که AP نام کامل او را به دلایل ایمنی مخفی کرده است - از زمان بسته شدن مدرسه اش بدبخت بود. پسر مهربانی که عاشق خواندن و یادگیری به خصوص زبان انگلیسی بود، مدتها آرزوی معلم شدن را داشت. وقتی تحصیلاتش تمام شد، در میان اشک به پدرش گفت که زندگی اش تمام شده است. اولا قول داد که تلاش کند و برای مدرسه خصوصی پول بیابد، اما به عنوان یک بیوه که از چهار کودک مراقبت می کرد، غیرممکن بود.

این نوجوان نقشه ای را طراحی کرد که در خفا با خواهر بزرگش، بی بی در میان گذاشت: او با یک قاچاقچی به مالزی می رفت و آینده ای در آنجا پیدا می کرد. بی بی سعی کرد او را از این موضوع خارج کند. قاچاقچیانی که کودکان را به سفری طولانی و خطرناک می برند، عموماً در پایان نوجوانان را تا زمانی که والدین آنها هزینه ای را برای آزادی آنها پرداخت کنند، بازداشت می کنند. فرزندان والدینی که نمی توانند پول بدهند، اغلب شکنجه می شوند و گاهی کشته می شوند. بی بی به برادرش هشدار داد که پدرشان هرگز قادر به پرداخت پول قاچاقچی نیست.

اما محمد اهمیتی نداد. او به خواهرش گفت: بهتر است دو سال شکنجه را تحمل کنی تا اینکه اینجا در یک اردوگاه ناامید بمانی. "اگر نتوانم به یادگیری ادامه دهم بهتر است بمیرم."