"کار بسیار مفهومی اغلب برای عموم مردم بسیار پیچیده است، اما با سیل ما هرگز چنین چیزی را نداشتیم." او فقط چیزی را پین می‌کرد و مردم فوراً می‌فهمیدند - اما سپس تصویر در ذهن شما باز می‌شود.»

شفاف بودن قطعات خانم فلویر، تضاد شدیدی با ابهامات و سؤالات حل‌نشده‌ای ایجاد می‌کند که تمایل داشتند پنهان کنند. پنهان شدن در پشت قطعه ای مانند «نردبان (منهای 2-8)،» یک نردبان آلومینیومی که همه پله‌های آن به جز اولین و آخرین پله‌های آن حذف شده‌اند، مشکلات فلسفی و زبانی حل‌ناپذیری بودند: آیا اگر نتواند به‌عنوان یکی از آن‌ها عمل کند، همچنان یک نردبان است؟ و اگر نردبان نیست، چیست؟

اگر تصاویری مانند یک نردبان غیرقابل بالا رفتن، چتر پر از آب یا ردیفی از دومینوها که آنقدر محکم بسته شده اند که نمی توانند به پایین بیفتند، طنزی پوچ به آن ها دارند، این واقعیت که هیچ یک از ما با چنین مسیری نامعقول کمکی نمی کند. کار خانم فلویر را می‌توان به‌عنوان بیانگر نوعی جبر گرایی، تعهد به اندیشیدن، زندگی کردن و ساختن هنر علیرغم نتیجه‌گیری اجتناب‌ناپذیرشان خواند.

توماس دیماند هنرمند، دوست صمیمی، در مصاحبه‌ای به یاد می‌آورد: «او حس شوخ طبعی نجات‌بخشی داشت. «در بدترین شرایط، او یک شوخی می‌کرد.»

سیسیل آن فلویر در 18 آوریل 1968 در خانواده گرلیند (مایر) فلویر و دیوید فلویر در کراچی پاکستان متولد شد. فلویر، یک کانادایی، نماینده بریتیش پترولیوم بود.

سیسیل که هرگز به نام خود علاقه نداشت، در اوایل کودکی به سراغ سیل رفت. یک تقلید طبیعی، او لهجه های جدیدی را در سیدنی، استرالیا، و در رباط، مراکش، جایی که شغل پدرش خانواده را پس از کراچی گرفت، به دست آورد. او که در بزرگسالی آلمانی صحبت می‌کرد، شبیه مادر اتریشی‌اش بود.

در زمان شروع مدرسه، خانواده در نزدیکی اکستر، در انگلستان، ساکن شده بودند. بعداً آنها به دیتیشم نقل مکان کردند.

پس از یک سال تحصیل در تئاتر در کالج هنر دارتینگتون در دوون، او به لندن نقل مکان کرد و در کالج گلداسمیتز (در حال حاضر گلداسمیتز، دانشگاه لندن) ثبت نام کرد، جایی که مدرک B.F.A گرفت. در سال 1994.

در سال 2002، او در برلین ساکن شد، اگرچه زندگی او همچنان متحرک بود. در طول سال‌ها، او هنرمند مدعو، استاد مدعو یا مدرس در De Ateliers در آمستردام و HFBK هامبورگ در آلمان و سایر موسسات بود. سونیا گونزالس، متصدی که با خانم فلویر در هامبورگ تحصیل کرده است، گفت: دانش‌آموزان او را به‌عنوان معلمی متعهد به یاد می‌آورند که با دقت مشخصی به این کار برخورد می‌کرد.

«همانطور که در کار او، یک مداخله حداقلی - یک سؤال یا توضیح مختصر در مورد کار ما، که اغلب با طنز خشک ارائه می‌شد - کافی بود تا تغییری پایدار در نحوه برخورد فرد با کار خود ایجاد کند.» مصاحبه.

جینا فیشلی، هنرمندی که همچنین با خانم فلویر در هامبورگ تحصیل کرده است، می‌گوید: "به عنوان یک دانش‌آموز، هیچ‌کس شما یا هنرتان را جدی نمی‌گیرد. بنابراین وقتی مربی‌تان این کار را می‌کند، این یک چالش بزرگ است که خودتان را به طور جدی دریافت کنید.

خانم. فلویر برای اولین بار در سال 2002 به تومور مغزی بدخیم تشخیص داده شد. اگرچه او با موفقیت عمل شد، پزشکان او به او پنج سال عمر کردند. با یک درمان آزمایشی، پرتودرمانی و شیمی درمانی، او بیش از دو دهه زنده ماند - اما همیشه با آگاهی از اینکه سرطان ممکن است عود کند.

او در اوایل سال جاری با مشکلات هماهنگی مواجه شد، او MRI انجام داد که نشان داد سرطان واقعا بازگشته است و خیلی پیشرفته و بسیار تهاجمی برای درمان است.

او علاوه بر فلویر، یک برادر دیگر، علاوه بر آقای Floyer، یک هتل دیگر نیز زنده مانده است. شاعر.

در ماه های پایانی زندگی، دوستش آقای دیماند گفت که به خانم خانم کمک کرده است. فلویر متوجه قطعه‌ای شد که سال‌ها در ذهن داشت: عکسی از گوسفندان در حال چرا در یک مرتع سرسبز، که یک عدد کوچک و سیاه روی هر گوسفند به آن اضافه می‌کرد. این عکس با عرض کمی بیش از دو فوت در یک قاب تمیز و سفید و با عنوان "644" در "به طور جدی." نمایشگر گروهی که در حال حاضر در گالری Sprüth Magers در لندن به نمایش گذاشته شده است، گنجانده شده است.

آقای دیماند در مورد این قطعه گفت: "این یک نوع سیال معمولی است." "چیزی بسیار سرد در آن وجود دارد، بسیار مفهومی، سفت و سخت و رادیکال. و همچنین چیزی بسیار خنده دار و گرم وجود دارد."