جیمز بارنور چه چیزی را به خاطر نمی آورد؟ این عکاس که 96 سال سن دارد، با آرشیو بیش از 32000 تصویر و ذهنی شبیه به یک دایره المعارف، غنا را قبل از اینکه غنا نامیده شود، به یاد می آورد، زمانی که هنوز ساحل طلایی، مستعمره بریتانیا بود. او هر یک از دفعاتی را که با کوامه نکروماه، اولین نخست وزیر و اولین رئیس جمهور کشور ملاقات کرد و عکس گرفت، به یاد می آورد. او به خاطر می‌آورد - زمانی که در اوایل 20 سالگی‌اش بود و هنوز اولین استودیوی خود به نام Ever Young را در آکرا افتتاح نکرده بود - اتاق یدکی عمه‌اش را به یک تاریک‌خانه تبدیل کرد و او می‌تواند با جزئیات دقیق نحوه تبدیل دوربین به بزرگ‌تر را بازگو کند - دانش تخصصی که به گفته او تا حد زیادی فراموش شده است. پس از اینکه بارنور نام خانوادگی من را می شنود، با هیجان از مربی خود با املای متفاوت A.Q.A صحبت می کند. آرچامپونگ، که او را تشویق کرد در اواخر دهه 1950 به انگلستان برود، و دقیقاً کلماتی را به یاد می آورد که او را متقاعد کرد: "لندن مکانی برای شماست"، آرچامپونگ در نامه ای نوشت که آهنگ کالیپسو را که در آن زمان محبوب بود، بیان کرد. بارنور چندین دهه آینده را به طور متناوب در لندن و آکرا زندگی می کرد و پرتره هایی از غنایی ها و سیاهپوستان دیاسپورایی می ساخت که مشغول تبدیل شدن به جهان وطن های پسااستعماری بودند. بارنور در پاریس، آرشیو دیجیتالی از حدود 5000 تصویر خود را راه‌اندازی کرده است که هر روز بر روی شرح و سازماندهی آنها کار می‌کند. اواخر اکتبر، ما با هم در آپارتمان بارنور - که در غرب لندن است و او از سال 1996 در آن زندگی می‌کند - نشسته‌ایم و او برای من داستان‌هایی در مورد هر شخص در چاپ‌هایی که در حال بررسی آن هستیم تعریف می‌کند. او درباره عکسی که گروه فرهنگی کودکان را نشان می‌دهد که بارنور در دهه ۸۰ رهبری می‌کرد، می‌گوید: «او برای امریکن ایرلاینز کار می‌کند. زمانی که او در دهه 50 برای روزنامه آکرا The Daily Graphic عکاسی می کرد، هر روز از مجلس پارلمان بازدید می کرد و از هر فردی که وارد می شد عکس می گرفت. او یکی از معدود شاهدان دست اول باقی مانده از آغاز پسااستعماری غنا است. این که بگوییم خاطره بارنور تاریخ یک ملت است، آنقدرها هم هذل آمیز نیست.

اتاق نشیمن بارنور رو به رودخانه‌ای است. این آپارتمان بخشی از مجتمع مسکونی سالمندان است. اینجا ساکت است و رودخانه در کنار ساختمان می پیچد. قایق ها در کناره های آن پراکنده اند. بارنور با لبخندی بر لب این منظره را برای من روایت می کند. او به انباری اشاره می کند که درست روبروی ما، آن طرف رودخانه است. او می‌گوید: "این در شش ماه گذشته ساخته شد. مدتی طول کشید تا آنچه قبلاً آنجا بود تخریب شود و سپس زمینه آماده شود. من آن را تماشا می‌کردم و گاهی از آن عکس می‌گرفتم." این و گل‌ها تنها چیزهایی هستند که او این روزها با استفاده از گوشی خود از آنها عکس می‌گیرد و با همان دقت و کنجکاوی که در مورد استودیو، خیابان، مد و مستند، از عکس‌های فوری به دست می‌آید صحبت می‌کند. عکس‌ها.

در سال 1950، گروه میرور لندن روزنامه دیلی گرافیک را در آکرا تأسیس کرد و به پیشنهاد دودو، بارنور را به عنوان اولین کارمند، عکاس، انتخاب کرد. عکاس خبرنگار در حالی که کشور به سمت استقلال می‌رفت، بارنور عکس‌های صریح از گردهمایی‌های سیاسی، رویدادهای ورزشی و سایر رویدادهای فرهنگی می‌گرفت و از سطحی از آزادی حرفه‌ای بهره می‌برد که به او اجازه می‌داد داستان‌هایش را آن‌طور که می‌داند شکل دهد. در نهایت او Ever Young را باز کرد، جایی که با کمک پس‌زمینه‌های پارچه‌ای، لباس‌ها و یک مجسمه کوچک خنده‌دار کودکی که چتری را حمل می‌کرد که مرتباً در کنار بچه‌هایش ظاهر می‌شد، به تئاتری بازیگوش متمایل شد. یک دیوار با ابرهای بزرگ نقاشی شده بود، و بنابراین، در برخی از عکس‌های او - از جمله دو عکس که در حال حاضر در موزه هنرهای مدرن نیویورک به نمایش گذاشته می‌شوند - به نظر می‌رسد که سوژه‌ها به زیبایی سرگردان شده‌اند، نه کاملاً به یک مکان متصل شده‌اند. سمت چپ، عکسی از حدود سال 1957 از بارنور است که با دوربین ایکوفلکس و فلاش الکترونیکی ژست گرفته است. قبل از اینکه تجهیزات را از یکی از دوستانش بخرد، از لامپ های فلاش یکبار مصرف استفاده می کرد و هر بار که عکس می گرفت، آنها را تعویض می کرد.اعتبار...سلین. Marchbank